Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2018 r., II SA/Bk 701/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2018 r., II SA/Bk 701/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej oddala skargę

Uzasadnienie

2 Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

3 P. S.A. z siedzibą w L., P. S.A. Oddział B. (powoływana dalej jako: Inwestor) w dniu [...] marca 2017 r. zwróciła się do Starosty S. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15kV na odcinkach B-C, H-I, I-J i I-K na działkach nr: [...] w obrębie miejscowości S. gm. S.

4 Starosta S. zawiadomieniem z dnia [...] marca 2017 r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, możliwością wniesienia uwag i zastrzeżeń. Z takiego prawa do wniesienia uwag w dniu [...] kwietnia 2017 r. skorzystała J. W., reprezentowana przez J. W. oraz W. B., reprezentowany przez J. B. (powoływany dalej jako "Skarżący").

5 Po ustosunkowaniu się do powyższych uwag Starosta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej na wstępie linii elektroenergetycznej.

6 Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W. B., reprezentowany przez pełnomocnika J. B. oraz J. W., reprezentowana przez J. W. domagając się jej uchylenia. Zarzucili, że Inwestor przedłożył zamiast oryginału - kserokopię pełnomocnictwa ogólnego dla J. I., oraz przedłożył kserokopię, a nie oryginał szeregu pism, na których nieznana osoba zamieściła napis "za zgodność z oryginałem". Wskazali na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w protokole Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. w części dotyczącej wskazania numerów działek oraz naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego, niestanowiącego w istocie całości mogącej funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Końcowo wnoszący odwołanie zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 i 80 k.p.a. polegające na stwierdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymogami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie prawdy obiektywnej, niewyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ I instancji przy podejmowaniu decyzji.

7 Wojewoda P., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjętą decyzję organ za bezzasadny uznał zarzut odwołania, iż Inwestor zamiast oryginału dołączył kserokopie pełnomocnictwa ogólnego dla J. I. oraz kserokopie, a nie oryginały szeregu pism, na których nieznana osoba zamieściła napis "za zgodność z oryginałem". Powołując się na przepis art. 33 § 3 k.p.a. stwierdził, że z załączonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że na w/w pełnomocnictwie widnieje pieczęć "poświadczam zgodność kserokopii z okazanym oryginałem" radcy prawnego M. L., a zgodność z oryginałem pozostałych pism potwierdził projektant opracowujący projekt budowlany mgr inż. A. B. Analizując załączoną dokumentację Wojewoda P. nie dopatrzył się również niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w protokole Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. Wyjaśnił, że zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę określa ust. 1 art. 35 ustawy Prawo budowlane, a projektowana napowietrzna linia elektroenergetyczna SN 15kV nie narusza w żadnej mierze granic działek Skarżących, ponieważ trasa projektowanej linii podzielona została na odcinki usytuowane na działkach nr : [...] w obrębie miejscowości S. gm. S., z pominięciem działek Skarżących nr ([...]). Tym samym za niezasadny Wojewoda P. uznał zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego, niestanowiącego w istocie całości mogącej funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. W tym zakresie podkreślono też, że organ wydający pozwolenie na budowę związany jest wnioskiem inwestora i nie może go dowolnie modyfikować (rozszerzać lub zawężać). Zatem to po stronie wnioskodawcy pozostaje problem jak technicznie podłączyć linie energetyczną by jak w omawianym przypadku pewne odcinki przewodów pozostawały w dotychczasowym stanie bez konieczności ich wymiany, a w konsekwencji aby linia mogła samodzielnie funkcjonować. Końcowo Wojewoda P. odniósł się też do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a odnośnie przedłożonego przez Skarżących wyroku WSA w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2015 r sygn. akt II SA/Bk 59/15, wyjaśnił, że wyroki sądowe są wiążące tylko w danej sprawie - nie są wykładnią prawa, a powyższe orzeczenie pomimo podobnego postępowania było wydane w innym stanie prawnym i dotyczyło innego postępowania administracyjnego.

8 Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył W. B. zarzucając jej naruszenie:

9 (1) zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., niesprawdzenie, czy kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego złożonego przez Inwestora funkcjonuje w porządku prawnym, czy została opublikowana w Dz.U. Województwa Podlaskiego;

10 (2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art.35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., poprzez oparcie się na kserokopii miejscowego planu, który nie funkcjonuje w obrocie prawnym, który zważywszy na brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez oparcie się na kserokopii wyrysu z miejscowego planu złożonym przez Inwestora sporządzonym w skali 1: 10000, który uniemożliwia odczytanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz precyzyjne ustalenie przebiegu trasy projektowanej linii energetycznej SN 15 KV, w tym uniemożliwia precyzyjnie ocenić sam plan, aby potem zbadać zgodności projektu budowlanego z tym planem;

11 (3) art 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że nieruchomość Skarżącego oznaczona jako działka geodezyjna o nr ew. geod. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej linii napowietrznej, tym samym niezasadne przyjęcie, że lokalizacja linii elektroenergetycznej SN 15kV, nie wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania działki skarżącego, przeznaczonej jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym nie utrudni w przyszłości jej zabudowy;

12 (4) § 16 ust. 3 pkt 2 uchwały Rady Gminy S. z dnia 8 czerwca 2004 r. Nr XII/74/04, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr 87, poz. 1305 w zakresie obejmującym system rurociągów naftowych systemu "P. " poprzez dopuszczenie do budowy słupów energetycznych projektowanej linii energetycznej wewnątrz strefy bezpieczeństwa, na gruntach działek oznaczonych numerem [...] i działki o nr [...] położonych w miejscowości S., gmina S., gdzie wprowadzono zakaz wznoszenia wszelkich budowli wewnątrz strefy bezpieczeństwa;

13 (5) art. 145 §1 pkt.4 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału strony P."[...]" S.A. w P. właściciela i operatora systemu rurociągów naftowych składającego się z istniejących nitek oraz projektowanej III nitki rurociągu naftowego DN 800 z towarzyszącą infrastrukturą w zakresie projektu posadowienia słupów napowietrznej linii energetycznej SN 15 KV w miejscach skrzyżowania jej z rurociągami naftowymi i linią światłowodową położonych na gruntach działki oznaczonej numerem [...] i działki o [...] położonych w miejscowości S., gmina S.;

14 (6) art. 80 k.p.a. - polegające na naruszeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez: (a) błędne uznanie, iż kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. złożone przez Inwestora do prowadzonego postępowania administracyjnego funkcjonują w obrocie prawnym, pomimo, że nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa P., (b) błędne uznanie, że lokalizacja projektowanej napowietrznej linii energetycznej nie wpłynie negatywnie, ani nie utrudni w przyszłości zabudowy działki skarżącego o nr ew. geod. [...];

15 (7) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oparcie się na mapie poglądowej, która nie jest wyrysem z miejscowego planu gminy S., który zważywszy na brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez oparcie się na kserokopii wyrysu z miejscowego planu złożonym przez Inwestora sporządzonym w skali 1: 10000, który uniemożliwia odczytanie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz precyzyjne ustalenie przebiegu trasy projektowanej linii energetycznej SN 15 KV, w tym uniemożliwia precyzyjnie ocenić sam plan, aby potem zbadać zgodności projektu budowlanego z tym planem, nie wzięcie pod uwagę całokształtu przepisów regulujących zagadnienie oddziaływania projektowanej linii na działkę Skarżącego, nienależyte zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego.

16 W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty S.W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że kserokopia pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...] lutego 2016 r. poświadczona dnia [...] czerwca 2016 r. za zgodność przez radcę prawnego M. L., która nie była pełnomocnikiem w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, nie została uwierzytelniona w sposób zgodny z przepisami prawa. W sytuacji bowiem, kiedy Inwestor nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika powinien był złożyć oryginalne pełnomocnictwo bądź jego kopie poświadczoną nie przez radcą prawnego, lecz przez notariusza, czego nie uczynił. W ocenie Skarżącego również pozostałe kserokopie dokumentów złożonych przez Inwestora nie zostały uwierzytelnione w sposób zgodny z przepisami prawa, co, czynie je wadliwymi, albowiem ich zgodność z oryginałem potwierdził w/w projektant opracowujący projekt budowlany.

17 Uzasadniając kolejny zarzut Skarżący wskazał, że kserokopia wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania gminy S. złożone przez Inwestora do akt postępowania nie odpowiada treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] października 2000 r., Nr XV/106/2000, opublikowaną w Dz. U. Województwa Podlaskiego z dnia 18 grudnia 2000 r. Nr 30, poz. 468. W ocenie Skarżącego, organy administracji obu instancji nie dokonały też analizy regulacji prawnych oraz norm specjalistycznych pod kątem możliwości zabudowy należącej do niego - działki, która wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej linii energetycznej. Lokalizacja linii elektroenergetycznej SN 15kV wpłynie zatem negatywnie na sposób zagospodarowania należącej do niego działki, przeznaczonej jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym utrudni w przyszłości jej zabudowę. Tymczasem, jak podkreślił Skarżący, w bliskiej przyszłości planuje budowę domu jednorodzinnego, na tej części działki nr [...].

18 W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

20 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

21 Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

22 Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej, wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej w skrócie "p.b."). Z powołanego przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

23 Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, gdyż spełnienie przez inwestora wymagań określonych przepisami prawa obliguje organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Innymi słowy organ może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane.

24 W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie uznały, że projekt budowlany przedłożony przez Inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim trafnie zostało ustalone, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zgodny jest z zapisem § 22 ust. 8 lit. b) obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Siemiatycze zatwierdzonego uchwałą Nr XV/106/2000 Rady Gminy w Siemiatyczach z dnia 25 października 2000r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 30 z 2000r. poz. 468 z późn. zm.) oraz zapisem § 23 Uchwały nr XXIII/240/2014 Rady Gminy Siemiatycze z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siemiatycze (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z dnia 14 lipca 2014 r. poz. 2632), który wprowadził przepisy dotyczące istnienia pasa technologicznego dla trasy linii SN 15 kV o szerokości 7,0 m mierzonej od osi linii. W pasie technologicznym ustalono: zakaz sytuowania budynków, budowę obiektów budowlanych nie wymienionych w pkt. 1 zgodnie z przepisami odrębnymi, zakaz lokalizowania drzew, dopuszczenie zachowania i przebudowy istniejącej zabudowy. Plany te przewidują realizację na terenie objętym złożonym wnioskiem napowietrznej linii elektroenergetycznej. Oba akty, wbrew twierdzeniom autora skargi, zostały też opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Orzekające w sprawie organy dokonały także prawidłowej oceny kompletności przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzając zatem kompletność złożonej dokumentacji, zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S., a także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami budowlanymi, organ zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę.

25 Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi dotyczące m.in. naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi bowiem, że organ odwoławczy, czyniąc zadość określonej w art. 15 k.p.a. zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, na skutek wniesionego odwołania, ponownie rozpoznał sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewoda dokonał tego w kontekście wszystkich zarzutów odwołania, w tym zarzutu braku zgodności projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., wyjaśniając szczegółowo podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. Dokonując analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego należy stwierdzić, że materiał ten jest wyczerpujący i został wszechstronnie oceniony, a na jego podstawie wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. W rezultacie za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

26 Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów podać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygając sprawę pozwolenia na budowę jest związany wnioskiem inwestora (vide: wyrok WSA w Łodzi z 10 lipca 2013 r., II SA/Łd 454/13, Lex nr 1346482, wyrok WSA w Krakowie z 6 marca 2008 r., II SA/Kr 587/07, Lex nr 487252). Oznacza to, że zakres wniosku determinuje zakres postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko dla odcinka linii elektroenergetycznej. Projektowana napowietrzna linia elektroenergetyczna SN 15kV jest typową inwestycją liniową, która stanowi szczególny rodzaj inwestycji. Jej trasa została podzielona na odcinki (B-C, H-I, I-J i I-K) usytuowane na działkach nr: [...] w obrębie miejscowości S. gm. S. Zakres inwestycji nie obejmuje co prawda przebudowy linii energetycznej od projektowanego słupa na działce nr [...] do istniejącego słupa zlokalizowanego na działce o nr [...] (w tym działki należącej do Skarżącego o nr [...]) - istniejąca na tym odcinku linia pozostaje w dotychczasowym stanie, tym niemiej organy słusznie zakwalifikowały ją jako odrębne zamierzenie, dla którego można było wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Realizowanie inwestycji liniowej możliwe jest bowiem odcinkami, jeżeli stanowią one, tak jak przedmiotowa inwestycja, odrębne zamierzenia. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 33 § 1 Prawa budowlanego.

27 Na akceptację Sądu nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że nieruchomość Skarżącego oznaczona jako działka o nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z decyzji organu I instancji wynika, że ustalanie granic obszaru oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nastąpiło, na podstawie indywidualnych cech planowanego przedsięwzięcia, jego przeznaczenia, obowiązujących zapisów planu, zakresu oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Jako strony postępowania potraktowano Inwestora, właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać projektowana linia (działki o nr ewid.: [...]) oraz właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną inwestycją (działki o nr ewid.: [...]). W tym miejscu należy jednak zaznaczyć, że działka Skarżącego oznaczona nr [...] nie sąsiaduje z terenem projektowanej inwestycji bezpośrednio i oddziela je droga. W tych okolicznościach trudno wywnioskować, w jaki sposób lokalizacja projektowanej linii energetycznej miałaby ograniczać sposób zagospodarowania działki Skarżącego. Tym bardziej, że zarzut sformułowany w tym zakresie Skarżący ograniczył jedynie do stwierdzenia, że lokalizacja linii energetycznej wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania należącej do niego działki, nie wskazując przy tym żadnego przepisu prawa materialnego, który w związku z realizacją inwestycji wprowadzałby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego nieruchomości – w rozumieniu art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Skoro projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym Skarżącego) i spełnione zostały wymagania określone art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

28 Za bezpodstawny skład orzekający uznał też zarzut naruszenia § 16 ust. 3 pkt 2 Uchwały Rady Gminy Siemiatycze z dnia 8 czerwca 2004 r. Nr XII/74/04 (Dz.Urz. Woj. Podl. z dnia 21 czerwca 2004 r. nr 87 poz. 1305) w zakresie obejmującym system rurociągów naftowych systemu "P. " poprzez dopuszczenie słupów energetycznych wewnątrz strefy bezpieczeństwa. Jak słusznie bowiem zauważył Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę powołany przez Skarżącego zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy ochrony istniejącego krajobrazu i powierzchni ziemi, a nie stref bezpieczeństwa. Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w toczącym się postępowaniu – spółce P. "[...]" S.A. w P. właścicielowi i operatorowi systemu rurociągów naftowych. Projekt budowlany dołączony do wniosku Inwestora nie obejmuje bowiem swoim opracowaniem odcinka (G - H) omawianej linii, pod którym znajdują się sieci podziemne ropociągów Tym samym trudno uznać, ażeby spółce P. przysługiwała legitymacja do bycia stroną kontrolowanego w niniejszej sprawie - postępowania.

29 Wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy architektoniczno-budowlane obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania,

30 Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił