Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2009 r., II SA/Bk 692/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2009 r., II SA/Bk 692/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi I.Ł. i J.Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. na rzecz skarżących I.Ł. i J.Ł. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Sprawa niniejsza dotyczy wprowadzonej do ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany w odniesieniu do nieruchomości położonej w B. przy ul. P. [...] i S. [...]. Nieruchomość ta składa się z 4 działek o numerach geodezyjnych [...] i [...] (przyporządkowanych adresowi ul. P. [...]) oraz [...] i [...]/3 (przyporządkowanych adresowi ul. S. [...]). Na nieruchomości tej o łącznej powierzchni 2687 m2 Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "W." Spółka z o.o. w B. wzniosło dwa budynki wielorodzinne łącznie z 65 lokalami mieszkalnymi, 4 lokalami użytkowymi i 17 garażami. Po uzyskaniu zaświadczenia organu architektoniczno – budowlanego o samodzielności lokali mieszkalnych, użytkowych i garaży, przedsiębiorstwo kilkudziesięcioma aktami notarialnymi przeniosło na rzecz nabywców odrębną własność poszczególnych lokali z ułamkowym udziałem w prawie własności części budynku oraz urządzeń służących do wspólnego użytku oraz takim samym ułamkowym udziałem w prawie własności gruntu tj. całej nieruchomości. Ustalenie wysokości udziałów w prawie własności gruntu i wspólnych części budynków nastąpiło według zasad wynikających z art. 3 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali przy przyjęciu, że łączna powierzchnia użytkowa obu budynków (wyznaczająca mianownik ułamka) wynosi 3815,40 m2.

3 W dniu 5 lutego 2008 r. wpłynęło do Prezydenta Miasta B. pismo skarżącej I.Ł., właścicielki lokalu mieszkalnego Nr 8 położonego w budynku przy ulicy S. [...], zawierające żądanie wydania stosownej decyzji w odniesieniu do udziału 11647 w nieruchomości przy ulicy P. [...] i S. [...] przypisanego T.W. – Prezesowi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "W." Spółki z o.o. w B. W piśmie z 4 czerwca 2008 r. skarżąca I.Ł. sprecyzowała żądanie wnosząc o "wyprowadzenie" z ewidencji gruntów i budynków udziałów Spółki z o.o. "W." w nieruchomości rozdysponowanych na poszczególnych nabywców lokali. Natomiast w piśmie z 8 lipca 2008 r. skarżąca I.Ł. zażądała też wykreślenia

4 z ewidencji budynków i lokali swojej osoby i męża J.Ł. w odniesieniu do garażu Nr 13 położonego przy ulicy P. [...].

5 Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta B. czynnością z dnia 4 lipca 2008 r. usunął z ewidencji budynków i lokali błędnie wpisane prawo własności małżonków Ł. do garażu nr 13 położonego przy ulicy P. [...], natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. powołując się na art. 22 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 10, 12 i 47 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, orzekł o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków Miasta B., obrębu Nr 17 – B., jednostce rejestrowej G.668, dotyczącej nieruchomości przy ul. P. [...] i S. [...] (opisanej wcześniej) poprzez wykreślenie udziału 11647/381540 Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "W." Spółki z o.o w tejże nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że o wykreślenie udziału w nieruchomości spółki "W." wystąpiła skarżąca. Organ też stwierdził, że nawet po wykreśleniu udziału spółki "W." suma udziałów w nieruchomości przypisanych poszczególnym współwłaścicielom przekroczy wartość 1/1 gdyż będzie wyrażona ułamkiem 381706/381540. Tę niezgodność należałoby uregulować poprzez zmianę aktu notarialnego. Decyzja powyższa została doręczona Wspólnocie Mieszkaniowej ul. P. [...] i S. [...] administratorowi nieruchomości, skarżącej i Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowo – Usługowemu "W." Sp. z o.o.

6 W odwołaniu od tej decyzji I.Ł. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia stanu posiadania nieruchomości na podstawie urządzonej dla nieruchomości Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B.

7 Skarżąca podkreśliła, że pierwotne pozwolenie na budowę udzielone Spółce

8 z o.o. "C.", której zobowiązania wraz z zobowiązaniem dokończenia inwestycji, notarialnie przejęło przedsiębiorstwo "W.", opiewało na realizację budynków wielorodzinnych o łącznej powierzchni użytkowej 3604,87 m2. W rzeczywistości Spółka z o.o. "W." zrealizowała inwestycję o łącznej powierzchni użytkowej 3815, 40 m 2. Różnica uczyniła przypisanie Spółce "W." udziału w nieruchomości

9 o wartości 11647/381540, który to udział figuruje w Księdze Wieczystej Nr [...] i jako prawo figurujące w Księdze Wieczystej nie może być przedmiotem skreślenia

10 z ewidencji.

11 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

12 w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] września 2008 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy stwierdził, że niewykreślenie do daty wydania przez organ I instancji z ewidencji gruntów miasta B. udziału spółki z o.o. "W." było w sporej mierze następstwem błędu, który to błąd decyzją pierwszoinstancyjną został wyeliminowany. Wprowadzona zmiana jest urzędowym potwierdzeniem stanu prawnego nieruchomości. Natomiast okoliczność zmiany błędnego naliczenia udziałów poszczególnych właścicieli w całej nieruchomości może być dochodzona od spółki "W." bądź dokonana we własnym zakresie przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości aktem notarialnym.

13 W skardze wniesionej do Sądu: I.Ł. i J.Ł. zarzucili organowi brak umocowania do wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów niezgodnej ze stanem prawnym nieruchomości uwidocznionym w Księdze Wieczystej urządzonej dla nieruchomości.

14 Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

15 Uczestnicy postępowania: Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. [...] i S. [...] oraz Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "W." spółka z o.o. w W., przychylili się do stanowiska organu i wnieśli o oddalenie skargi.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

17 Skardze nie można odmówić słuszności. Organy ewidencji gruntów obu instancji orzekły bowiem w sprawie w sposób rażąco naruszający wynikające

18 z ustawy z 17 maja 1989 r. "Prawo geodezyjne i kartograficzne" zasady wprowadzania do ewidencji gruntów i budynków zmian o charakterze podmiotowym, co czyniło koniecznym stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji (obu instancji) w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

19 Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły normy prawne ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późniejszymi zmianami) oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

20 i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 z późniejszymi zmianami). Organ I instancji powołał się w decyzji na art. 22 wskazanej wyżej ustawy oraz paragrafy

21 10, 12 i 47 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, a organ

22 II instancji, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Zaakceptował zastosowanie tychże przepisów do wprowadzonej w ewidencji gruntów zmiany. Tymczasem treść powyższych przepisów stosowana w ujawnionych przez organ okolicznościach sprawy absolutnie nie dawała organowi ewidencyjnemu uprawnienia do modyfikowania udziału w nieruchomości wspólnej jednego ze współwłaścicieli nieruchomości przy ulicy P. [...] i S. [...] w B. Naruszenie zasad ewidencjonowania w operacie gruntów i budynków zmian o charakterze podmiotowym (tj. dotyczących prawa właścicieli, współwłaścicieli) jest tym bardziej rażące, że rozstrzygnięcie "kłóci się" z przytoczonym przez organy – aczkolwiek skrótowo - rozumieniem tych zasad. Konieczne jest przypomnienie tych reguł.

23 Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i Kartograficzne celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W świetle treści art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy w ewidencji gruntów wskazuje się informacje dotyczące między innymi:

24 - położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeśli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty,

25 - właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby prawne i fizyczne, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części.

26 W myśl przepisów paragrafu 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w paragrafie

27 10 i 11 rozporządzenia. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z:

28 - prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

29 - opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

30 - dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

31 - ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

32 Nie ulega wątpliwości, że aktualizacja danych w ewidencji dotyczy zamieszczenia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2006 r. sygn.

33 IV SA/Wa 2170/05 Lex nr 222 265, wyrok NSA z 10 lutego 2003 r. sygn. II SA 1478/01, Lex nr 156384).

34 W trybie aktualizacji danych nie można zatem uwidaczniać zmian nie objętych nowym zdarzeniem prawnym rozumianym jako zdarzenie powstałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Weryfikacji danych już wprowadzonych do ewidencji w zakresie ich zgodności z treścią dokumentów źródłowych stanowiących postawę wpisu do ewidencji czy zgodności treści mapy ewidencyjnej ze stanem faktycznym w terenie, służy postępowanie weryfikacyjne, prowadzone z urzędu, przy czym w odniesieniu do zgodności wpisów z treścią dokumentów źródłowych, co

35 10 lat, a w odniesieniu do zgodności treści mapy ze stanem faktycznym, co 15 lat (vide: par. 54 rozporządzenia wykonawczego). Sprostowanie zaś błędów i omyłek

36 w ewidencji, a więc wad nieistotnych, odbywa się w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a więc art. 113 § 1 k.p.a., przy czym ani zmiana praw podmiotowych (uprawnień do gruntów i budynków) ani zmiana granic

37 i powierzchni działek nie dotyczy spraw nieistotnych i nie może być dokonywana

38 w trybie sprostowania (vide: wyrok NSA z 13 maja 1999 r. sygn. II SA 566/99, Lex

39 nr 46217).

40 Z zastosowanego przez organ § 12 rozporządzenia wykonawczego wynika wprost, że prawa podmiotowe właścicieli do gruntów objętych ewidencją, a także wynikające z użytkowania wieczystego, zarządu lub trwałego zarządu nieruchomościami, użytkowania gruntów państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych oraz dzierżawy zgłoszonej do ewidencji, podlegają uwidocznieniu

41 w ewidencji wyłącznie na podstawie:

42 - wpisów dokonanych w księgach wieczystych,

43 - prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i lokali,

44 - ostatecznych decyzji administracyjnych,

45 - dyspozycji zawartych w aktach normatywnych,

46 - umów dzierżawy, a których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

47 Treść § 12 rozporządzenia wykonawczego, enumeratywnie wskazującego na podstawy nanoszenia (ewidencjonowania) zmian podmiotowych w ewidencji odczytywana w powiązaniu z treścią § 46 ust. 2 rozporządzenia określającego przypadki wprowadzania zmian do ewidencji z urzędu, pozwala stwierdzić, że zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych (§ 46 ust. 2 pkt 2) mogą dotyczyć wyłącznie zmian przedmiotowych (numeracji działek, oznaczenia budynku czy powierzchni gruntu)

48 i nie mogą uzasadniać zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu, Zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do niego (w tym szczególnie prawa własności), zawsze mają charakter informacji pochodnych

49 w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2002 r. sygn.

50 IV SA/Wa 896/06, Lex nr 255795). W orzecznictwie sądowo – administracyjnym podkreśla się, że źródeł wpisów praw podmiotowych do gruntu, wskazanych w par. 12 rozporządzenia wykonawczego nie można interpretować w sposób dowolny (wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r. sygn. II SA 1907/01, Lex nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003 r. sygn. II SA/1018/02, Lex 156374).

51 Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie też wyjaśniał, że zapisy w ewidencji mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny. Organy ewidencji rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy go gruntu, budynku lub lokalu. Stąd poprzez żądanie wprowadzenia zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością (vide: między innymi wyrok z dnia 17 lutego 1993 r. sygn. II SA1155/92, ONSA 1994/2/61, wyrok z dnia 16 kwietnia 1998 r. sygn. II SA 258/98, Lex nr 41288, wyrok z dnia 20 sierpnia 1998 r. sygn. II SA 766/98, Lex 82005). Ujawniony w ewidencji stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sadowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach

52 w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Postępowanie ewidencyjne służy ewidencjonowaniu bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach i ma charakter wyłącznie informacyjny.

53 Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków Miasta B., obrębu nr 17 – B., jednostki rejestrowej G.668 udziału 11647/381540 Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "W." spółki z o.o. w prawie własności nieruchomości przy ul. P. [...] i S. [...], nastąpiło bez oparcia o jakiekolwiek nowe zdarzenie prawne tj. zdarzenie prawne powstałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. W rzeczywistości organ dokonał "sprostowania" zapisu ewidencji co do pozostawionego w niej wpisu udziału 11647/381540 Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "W." spółki z o. o. w prawie własności nieruchomości wspólnej. Takie "prostowanie" zapisów wykroczyło poza ramy sprostowania oczywistych omyłek czy błędów (o czym była mowa wyżej), nie mieściło się w granicach postępowania aktualizacyjnego (te wymagało nowego zdarzenia prawnego), a nadto pozostawało w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w dziale II Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w B. i urządzonej dla nieruchomości przy ulicy P. [...] i S. [...] w B. Z akt w/w Księgi Wieczystej, z których sąd administracyjny, dopuścił poza rozprawą dowód (uznając rozprawę za zbyteczną) wynika (vide: notatka urzędowa i kopie dokumentów – k. 62 – 69 akt sądowych), iż w prawie własności nieruchomości wspólnej przy ul. P. [...] i S. [...] w B., Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo – Usługowe "W." – spółka z o.o. ma nadal udział wynoszący 5839/381540. Taki udział pierwotnego właściciela nieruchomości, pozostał po ujawnieniu w Księdze Wieczystej okoliczności wyodrębnienia ostatnim odnotowanym w księdze aktem notarialnym z [...] października 2004 r. odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr 12 w budynku przy ulicy S. [...] i odrębnej własności garażu nr 8 w budynku przy ulicy P. [...]. W następstwie ustanowienia odrębnej własności wyżej wymienionych lokali, udział PPHU "W." w prawie własności nieruchomości wspólnej zmniejszył się z 17661/381540 do 5839/381540. Przypomniany przez Sąd § 12 Rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wpisy praw podmiotowych do gruntów i budynków w ewidencji muszą być zgodne (zsynchronizowane) z wpisami w dziale II Księgi Wieczystej urządzonej dla danej nieruchomości, a nie odwrotnie. Dane z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków) są jedynie podstawą do oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej, tj. do wpisów w dziale I Ksiąg Wieczystych, informujących o powierzchni i oznaczeniu nieruchomości.

54 Reasumując wprowadzona przez organ zmiana w ewidencji gruntów poprzez wykreślenie udziału 11647/381540 PPHU "W." spółki z o.o. w W. w nieruchomości wspólnej przy ul. P. [...] i S. [...] w B. nie znajdowała żadnego oparcia w zdarzeniu prawnym mogącym stanowić skuteczną podstawę do wprowadzenia zmiany o charakterze podmiotowym. Jako taka rażąco naruszyła przywołane przez organ przepisy prawa materialnego co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej.

55 Poza kognicją sądu administracyjnego pozostają działania przywracające wpisom w ewidencji praw podmiotowych do nieruchomości zapisy zgodne

56 z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości.

57 O ile ujawnione w Księdze Wieczystej udziały właścicieli poszczególnych lokali wyodrębnionych w nieruchomości (wyznaczone wielkością powierzchni użytkowej tych lokali) w połączeniu z udziałem pierwotnego właściciela, nie dają całości

58 w stosunku do powierzchni użytkowej obu budynków wzniesionych na nieruchomości, konieczne może się stać przeprowadzenie postępowania cywilnego

59 o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

60 Sprostowanie wadliwego określenia udziałów właścicieli odrębnych lokali

61 w nieruchomości wspólnej wymaga zachowania formy aktu notarialnego oraz wpisu do księgi wieczystej. Zważywszy na konieczność uzyskania zgody na powyższe wszystkich współwłaścicieli nieruchomości może być bardzo trudne i kosztowne.

62 Dociekanie przez sąd administracyjny przyczyn nieprawidłowego określenia udziałów poszczególnych lokali w nieruchomości wspólnej, nie jest jednak konieczne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stąd sąd administracyjny nie dostrzega potrzeby wyjaśniania kwestii poruszonych przez skarżącą w ustnym wystąpieniu przed sądem, którego spisaną treść dołączono do akt sądowych jako załącznik do protokołu rozprawy (k. 52 – 55 akt).

63 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt

64 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Konsekwencją uwzględnienia skargi stała się konieczność zamieszczenia w wyroku stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Jednocześnie, biorąc pod uwagę złożony przez skarżących wniosek, sąd zasądził od organu na rzecz skarżących koszty postępowania sądowego (art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na koszty złożyła się kwota uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi w wysokości 200 złotych. Wykazany przez skarżących wydatek w wysokości 58,56 złotych, poniesiony za poświadczenie przez notariusza dokumentów, jako nie mieszczący się w pojęciu podlegających zwrotowi "kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw" nie mógł zostać uwzględniony. Definicję pojęcia "niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście" zawiera art. 205 § 1 ustawy – Prawo

65 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaliczając do nich koszty sądowe, koszty przejazdów stron do sądu oraz równowartość utraconego zarobku wskutek stawiennictwa w sądzie.

66 Stąd orzeczono jak w sentencji