Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 lipca 2015 r., II SA/Bk 330/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 lipca 2015 r., II SA/Bk 330/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. [...] Sp.j. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku usługowo biurowego z warsztatem i lakiernią o powierzchnię o funkcji usługowo – biurowej (usługi nieuciążliwe, rozbudowa m.in. magazynu, strefę obsługi klienta z poczekalnią i część szkoleniową) na działkach o nr. geod. [...] (obręb 3) położonych przy ulicy Z. w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną orzekło o uchyleniu decyzji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

3 Organ I instancji ustalił, że teren na którym inwestor zamierza zlokalizować wnioskowaną inwestycję położony jest na obszarze objętym uchwałą intencyjną Rady Miejskiej w B. [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla A. w B. (rejon ulic A. i Z.). W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. zawiesił prowadzone postępowanie dotyczące wyżej wymienionej inwestycji na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. od dnia 14 listopada 2014 r. Jednakże z uwagi na to, że plan miejscowy nie został do dnia zwieszenia postępowania uchwalony organ I instancji podjął z urzędu postępowanie w sprawie ww. inwestycji. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że ustawowe wymogi o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione, jednakże całość zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak jest możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez inwestora.

4 Na analizowanym obszarze planowana jest szeroka zmiana układu komunikacyjnego. Jest to inwestycja celu publicznego i planowany przebieg dróg ograniczy lub wręcz uniemożliwi wykonanie zabudowy objętej wnioskiem inwestora. Jednocześnie kształt

5 i powierzchnia działek objętych inwestycją uniemożliwiają ominięcie tych działek przy planowanym układzie komunikacyjnym. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora może narazić gminę na wysokie koszty ekonomiczne i społeczne. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego przewidziane jest na początek 2015 roku.

6 Uwzględniając odwołanie inwestora i uchylając zaskarżoną decyzję organu i instancji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro wymogi przewidziane powyższym artykułem zostały spełnione to nie jest możliwe oparcie odmownej decyzji z uwagi nieodległą perspektywę uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Te okoliczność rozwiązuje zapis z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przewidując możliwość wygaszania wydanych decyzji.

7 Nie jest też możliwe oparcie odmownej decyzji ze względu na sprzeczność

8 z interesem publicznym w postaci urządzania zmienionego układu komunikacyjnego. Podstawa odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy mógłby być tylko precyzyjnie wskazany interes publiczny z podaniem postawy prawnej z której on wynika. W ocenie Kolegium, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie dają pierwszeństwa ani interesowi publicznemu a ni interesowi indywidualnemu. Nie można zatem z góry przyjmować, że ustalenie warunków zabudowy spowoduje naruszenie interesu publicznego

9 w postaci urządzenia nowego ładu komunikacyjnego.

10 Podstawowy argument decyzji odmownej powstrzymania zabudowy nie dającej się pogodzić z projektowanym układem komunikacyjnym jest niezasadny. Dokonując analizy

11 z punktu widzenia spełnienia zasad dobrego sąsiedztwa, można się oprzeć tylko na zabudowie istniejącej a nie projektowanej i w tym kierunku powinny zmierzać ustalenia organu I instancji.

12 Skargę na powyższą decyzję wniosło M. Sp. z o.o. zarzucając:

13 - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r.

14 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, iż brak zgodności zamierzeń inwestycyjnych spółki jawnej K. [...] odnośnie zabudowy działki nr geod. [...] i [...] z projektem układu drogowego w graniach obszaru od ul. Z. do ul. S. w B. zawartym w planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie planowane jest na rok 2015 nie może stanowić o odmowie ustalenia warunków zabudowy ze względu na ważny interes publiczny,

15 - uchybienie przepisom postępowania a mianowicie naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy inwestycji na działkach o nr. geod. [...] i [...] położonych przy ul. Z. w B., podczas gdy nie było ku temu przesłanek albowiem decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

17 Zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia.

18 Zarzut naruszenia prawa materialnego art. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest oczywiście nieuzasadniony. Przepis ten nakazujący organowi respektowanie wskazanych w nim wartości przy stanowieniu aktów planowania miejscowego oraz ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania. Uwzględnić je należy tylko w takim zakresie w jakim przewidują to przepisy szczególne (por. wyrok WSA

19 w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2013 roku – II SA/Gl 93/13). Naruszenie interesu publicznego, który skarżąca upatruje w sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego skarżącej

20 z projektowanym układem komunikacyjnym obejmującym także obszar działek inwestora nie mógł być podstawa odmowy wydania przedmiotowej inwestycji jak trafnie uznał organ odwoławczy. W takiej bowiem sytuacji przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidują dwa rozwiązania. Art. 62 ustawy daje możliwość zawieszenia postępowania na okres 9 miesięcy w sytuacji gdy zostały podjęte prace zmierzające do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego i z tej możliwości organ i instancji skorzystał. W okresie zawieszenia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony

21 w związku z czym postępowanie w sprawie zostało podjęte. Z kolei w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy przewidziano instytucję wygaśnięcia decyzji jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji i tylko takie rozwiązania przewidziane prawem winny być stosowane w przedmiotowej sprawie.

22 Nie doszło także do naruszenia art. 138 pkt 2 kpa.

23 Oceniając spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy organ odwoławczy dopatrzył się sprzeczności w ustaleniach dotyczących powiązań komunikacyjnych nieruchomości z istniejącym układem drogowym i konieczności dokonania w tym zakresie ponownej analizy, jak też analizy spełnienia przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa, która to przesłanka nie została rozpatrzona przez organ i instancji. W tych warunkach organ odwoławczy nie mógł uzupełnić materiału dowodowego i orzekać merytorycznie, naruszyłby bowiem zasadę dwuinstancyjności. Zasadnie, zatem organ uchylił decyzje organu i instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazano powyżej wbrew stanowisku skarżącej decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa co uzasadniało jej uchylenie zgodnie z art. 138 pkt 2 kpa.

24 Skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.