Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 marca 2019 r., II SA/Bk 108/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 marca 2019 r., II SA/Bk 108/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Spółka Jawna w W. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego C. Spółka Jawna w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Wojewoda P. uchylił postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] września 2017 r. Nr[...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. Spółka jawna w W. pozwolenia na budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr geod. [...], położonych w N., gm. W.

3 Postanowienie Wojewody P. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

4 Starosta Powiatu B. decyzją z [...] września 2017 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił C. G. Spółce jawnej w W. pozwolenia na budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr geod. [...] położonych w N., gm. W. Decyzja stała się ostateczna 29 września 2017 r.

5 Wnioskiem z 6 lutego 2018 r. (data wpływu 8 lutego 2018 r.), w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., J. S., wystąpił do Starosty Powiatu B. o uchylenie i zmianę powyższej decyzji. We wniosku wskazał, że o decyzji dowiedział się 26 stycznia 2018 r. z pisma Starosty Powiatu B. z [...] stycznia 2018 r. Natomiast jako nową okoliczność nieznaną organowi wydającemu decyzję, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wnioskodawca wskazał istniejący na gruncie stan faktyczny w zakresie ukształtowania terenu i spływu wód opadowych, które tworzą tzw. J.

6 Starosta Powiatu B. postanowieniem z [...] maja 2018 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. z [...] września 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że J. S. nie zachował miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Z uwagi zaś na niezachowanie ustawowego terminu na złożenie wniosku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie można było przystąpić do analizy przesłanek formalnych wniosku o wznowienie postępowania z podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

7 Po rozpatrzeniu zażalenia J. S. , Wojewoda P. postanowieniem z [...] lipca 2018 r., znak: [...], uchylił w całości postanowienie Starosty Powiatu B. z [...] maja 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do zajęcia jednoznacznego stanowiska w zakresie potrzeby oceny wniosku o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i ewentualnego zbadania przesłanek formalnych podania z tej podstawy prawnej.

8 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Powiatu B., postanowieniem z [...] października 2018 r., znak:[...], po raz kolejny odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. z [...] września 2017 r. Organ I instancji znów stwierdził, że wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie organu negatywny wynik analizy podstaw formalnych wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pozbawia organ podstaw do badania, czy zostały spełnione przesłanki formalne wniosku opartego na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

9 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.S., który nie zgodził się z faktem, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie.

10 Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r., nr [...], Wojewoda P. uchylił postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] października 2018 r., znak: [...]i sprawę przekazał do rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie podanie o wznowienie zostało oparte na dwóch przesłankach: z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, tj. niezachowania terminu na wniesienie podania o wznowienie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji zajął stanowisko, że negatywny wynik analizy podstaw formalnych wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pozbawia organ podstaw do badania, czy zostały spełnione przesłanki formalne wniosku opartego na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie przeszedł do oceny, czy J.S. jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zaskarżone postanowienie nie zawiera w tym zakresie jakiegokolwiek stanowiska i uzasadnienia. Natomiast stroną postępowania nie jest tylko osoba, która została uznana przez organ I instancji w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę, ale może nią być także osoba, która nie uczestniczyła w postępowaniu zwykłym, lecz posiada interes prawny uzasadniający jej udział. W badanej sprawie J.S. nie brał udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, ale nie oznacza to, że nie powinien być stroną tego postępowania, czego jednak Wojewoda P. niniejszym rozstrzygnięciem w żaden sposób nie przesądza.

11 Zdaniem organu odwoławczego, legitymację do złożenia podania o wznowienie postępowania ma każda jednostka, która twierdzi, że decyzja dotyczy jej interesu prawnego. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wprowadzają przesłanki faktycznego uczestnictwa w postępowaniu, od której uzależnione jest przyznanie jednostce statusu strony. Jednostka jest stroną, jeżeli decyzja ostateczna dotyczy jej interesu prawnego. Strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu bez własnej winy ma podstawy do żądania wznowienia postępowania na wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. przyczynach uzasadniających wznowienie, a nie tylko z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W celu ewentualnego przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego na wniosek pominiętej strony, na przykład w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie ma potrzeby uprzedniego wszczęcia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taki wymóg nie wynika bowiem z żadnego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania na pod-stawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. po upływie terminu z art. 148 § 2 k.p.a., nie zamyka stronie, która nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, drogi do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, opartym na innej podstawie wznowienia, niż określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

12 Zdaniem więc Wojewody, nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego (w fazie wstępnej) w zakresie formalnych przesłanek do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Starosta Powiatu B. naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 147, art. 148 § 1 oraz art. 149 § 3 k.p.a. Organ ten skupił się bowiem tylko na ustaleniu daty dowiedzenia się przez wnioskodawcę o decyzji o pozwoleniu na budowę z 25 września 2017 r., czyli przesłanki formalnej do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

13 W ocenie organu odwoławczego brak też było podstaw do orzeczenia reformatoryjnego, gdyż rozstrzygnięcie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a. Konieczność wyjaśnienia formalnych przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (z wniosku skarżącego) stanowiłoby o przeprowadzeniu w całości postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji będzie zatem obowiązany do zbadania formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego również z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do tych czynności będzie należało ustalenie, czy J.S. jest stroną postępowania, czy zachował termin do wniesienia podania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz czy wskazał podstawę wznowienia mieszczącą się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia.

14 Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła C. G. Spółka Jawna w W., w której zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

15 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podczas gdy nie można uznać, aby zostały spełnione przesłanki określone w w/w przepisie, tj. orzeczenie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy został w pełni wyjaśniony, bowiem organ dokonał oceny formalnej wniosku stwierdzając, że nie został on złożony w przewidzianym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. miesięcznym terminie, co skutkuje odmową wznowienia postępowania bez konieczności merytorycznej analizy wniosku,

16 2) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że w przypadku, gdy wznowienie ma nastąpić na tej podstawie, wówczas termin na złożenie wniosku wynosi miesiąc, a zaczyna swój bieg od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, natomiast w niniejszym stanie faktycznym wniosek został złożony z naruszeniem ustawowego terminu, co uzasadnia brak dokonania przez organ merytorycznej oceny wniosku,

17 3) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ powinien zbadać wystąpienie nowych okoliczności, pomimo że ze stanu faktycznego wynika wyraźnie, że doszło do uchybienia terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, tym samym badanie dalszych przesłanek jest nieuzasadnione, bowiem w konsekwencji organ i tak odmówiłby wznowienia postępowania, bowiem niedopuszczalna byłaby sytuacja, aby wznowienie nastąpiło w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na wniosek podmiotu, który nie brał udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją,

18 4) art. 148 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszym stanie faktycznym doszło do uchybienia terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, co skutkowało tym, że organ I instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania, natomiast organ II instancji błędnie uznał, że sprawa wymaga również analizy innych okoliczności podniesionych we wniosku, z czym nie można się zgodzić, bowiem gdy nie zostały spełnione wymogi formalne organ odmawia wznowienia postępowania bez konieczności oceny merytorycznej.

19 W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

20 W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w niniejszym stanie faktycznym organ ustalił, że wnioskodawca przekroczył miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem była odmowa wszczęcia postępowania o wznowienie.

21 Odnośnie drugiej wskazanej podstawy wznowienia wskazanej we wniosku J. S. , tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ wyjaśnił, że należało ją również oceniać przez pryzmat postępowania wstępnego. Negatywny wynik analizy przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkował niemożnością dokonania oceny merytorycznej dalszej części wniosku. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, aby wystąpiło wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. na wniosek podmiotu, który nie brał udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w sytuacji, gdy z przyczyn formalnych (niezachowanie terminu do złożenia wniosku) nie można uwzględnić wniosku tego podmiotu o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. J.S. nie brał zaś udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2017 r., znak: [...].

22 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

24 Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie ze względu na podniesione

25 w niej zarzuty, lecz z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

26 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

27 Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], które uchyliło postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] października 2018 r., znak:[...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] września 2017 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. G. Spółka jawna w W. pozwolenia na budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach o nr geod.[...], położonych w N., gm. W.

28 W tym miejscu zauważenia wymaga, że na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

29 Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, gdyż organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie wyjaśniono, czy J.S. jest stroną postępowania, czy zachował termin do wniesienia podania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz czy wskazał podstawę wznowienia mieszczącą się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

30 Jako natomiast niezasadne należy uznać wszystkie zarzuty podniesione w skardze.

31 W tym miejscu wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe, jako jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, rządzi się prawami określonymi w dziale II rozdziale 12 k.p.a. (art. 145 k.p.a. do art. 152 k.p.a.). Organy je prowadzące mogą działać wyłącznie w oparciu o te przepisy. Zanim organ wyda postanowienie o wznowieniu postępowania na mocy art. 149 § 1 k.p.a., najpierw musi sprawdzić, czy w skardze wskazano podstawę wznowieniową określoną w przepisach art. 145 – 145b k.p.a. oraz, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Wniesienie skargi po terminie lub brak wskazania w skardze podstawy wznowieniowej skutkuje odmową wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).

32 W sprawie niniejszej postępowanie wznowieniowe przed organem I instancji uległo zakończeniu na etapie badania zachowania terminu do wniesienia skargi, podanych we wniosku o wznowienie podstaw wznowienia oraz statusu wnioskodawcy jako strony postępowania. Skarżący w skardze wskazał dwie podstawy wznowieniowe: z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Spór w niniejszej sprawie pomiędzy organami obu instancji sprowadza się zaś do kwestii, czy w sytuacji, gdy podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, a przymiot taki mu przysługuje, może wnieść o wznowienie tego postępowania tylko na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując ewentualnie łącznie jeszcze inne podstawy wznowieniowe z art. 145 § 1 k.p.a., czy też może również wnieść o wznowienie tego postepowania powołując tylko podstawy z art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 k.p.a., z pominięciem podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

33 W ocenie Sądu, rację ma organ odwoławczy twierdząc, że prawidłowa jest druga ze wskazanych opcji. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1496/09, a skład orzekający w sprawie niniejszej pogląd ten podziela, z przepisu art. 147 k.p.a. wynika jednoznacznie, że poza wznowieniem postępowania z urzędu, żądanie wznowienia postępowania musi pochodzić od strony. Należy jednak zauważyć, że każdy z przepisów art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a. wskazuje niezależną od innych podstawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to, iż każdy z przepisów może być źródłem odrębnego postępowania. W konsekwencji wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w pkt 1 – 3 i 5 – 8 art. 145 § 1 k.p.a. przez podmiot, który formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeśli zatem skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, to nie wyłącza to możliwości żądania przez niego wznowienia postępowania w sprawie z innych przesłanek niż określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pogląd ten zyskał następnie akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 381/11).

34 Nieprawidłowo zatem organ I instancji stanął na stanowisku, że skoro skarżący przekroczył termin z art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to zamykało mu to drogę do wniesienia podania o złożenie podania o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dla podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. termin został bowiem określony w art. 148 § 1 k.p.a. i to jego zachowanie determinowała rozstrzygnięcie z art. 149 k.p.a. Słusznie zatem organ odwoławczy uchylił postanowienie Starosty Powiatu B.

35 Mimo jednak prawidłowego co do zasady stanowiska organu odwoławczego, jego postanowienie wydane w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., podlegało uchyleniu, gdyż naruszało te przepisy w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Z przytoczonych przepisów wynika bowiem, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

36 Uchylając postanowienie organu I instancji organ odwoławczy nakazał mu wyjaśnić, czy J.S. jest stroną postępowania, czy zachował termin do wniesienia podania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz czy wskazał podstawę wznowienia mieszczącą się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia. Tymczasem z uzasadnienia orzeczenia organu I instancji jednoznacznie wynika, że organ ten przyjął, że "J.S., jako właściciel działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, dysponował legitymacją procesową do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, którego przedmiotem było rozpatrzenie wniosku i udzielenie pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." – k. 72 – 73 v. akt adm. Organ ten jednoznacznie także ustalił, że wskazana przez wnioskodawcę nowa okoliczność zaliczona winna być do podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – k. 74 v. akt adm. Organ wyjaśnił też, że jako datę powzięcia informacji o nowej okoliczności wnioskodawca wskazał dzień 26 stycznia 2018 r., w którym otrzymał od Starostwa Powiatowego kopię rysunków projektu zagospodarowania terenu będących załącznikami do wydanej decyzji wraz z pisemną informacją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak:[...] – k. 73 akt adm.

37 Jak z powyższego zatem widać, kwestie które organ odwoławczy zlecił do wyjaśnienia organowi I instancji, są właściwie przez ten organ ustalone. W każdym bądź razie organ odwoławczy nie precyzuje, co w tej mierze należy jeszcze dalej wyjaśniać. Pozostaje natomiast potrzeba oceny, czy wskazany przez wnioskodawcę termin z art. 148 § 1 k.p.a. został zachowany.

38 Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że w realiach niniejszej sprawy, na mocy art. 150 § 1 k.p.a., jedynym organem do wydania postanowienia w trybie art. 149 § 1 – 3 k.p.a., jest organ I instancji. Zasadą jest bowiem, że organem właściwym w sprawach z art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Zazwyczaj będzie to więc organ odwoławczy, a tylko w sytuacjach, gdy decyzja organu I instancji, w wyniku braku jej zaskarżenia stanie się ostateczna, właściwym będzie ten organ. Niezależnie więc od tego, czy wniosek o wznowienie dotyczy decyzji ostatecznej wydanej przez organ odwoławczy, czy przez organ I instancji, ani wskazane wyżej przepisy, ani konstrukcja przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., nie sprzeciwia się temu, aby postanowienie z art. 149 § 1 – 3 k.p.a., wydał organ odwoławczy. Podobna sytuacja miała miejsce m.in. w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 716/18.

39 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

40 Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

41 O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.