Postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 19 maja 2017 r., IX Ns 1371/16

postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 19 maja 2017 r., IX Ns 1371/16

Tekst

1 Sygn. akt IX Ns 1371/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 19 maja 2017 roku

3 Sąd Rejonowy w Słupsku, Wydział IX Cywilny, w składzie:

4 Przewodnicząca: SSR Ewa Reginia-Jurkiewicz

5 Protokolant: Paulina Sobczak

6 po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 roku w Słupsku

7 na rozprawie

8 sprawy z wniosku Z. S.

9 z udziałem Skarbu Państwa – Urzędu Morskiego w S.

10 o zasiedzenie

11 postanawia:

12 1. oddalić wniosek;

13 2. oddalić wniosek uczestnika Skarbu Państwa – Urzędu Morskiego w S. o zasądzenie kosztów postępowania.

14 Sygn. akt IX Ns 1371/16

Uzasadnienie

15 Wnioskodawca Z. S. domagał się stwierdzenia, że nabył z dniem 28.06.2005r. przez zasiedzenie własność części nieruchomości o powierzchni 56 m kw. (teren pod domek kempingowy), położonej w U., oznaczonej jako działka gruntu o numerze 256/2, stanowiąca własność Skarbu Państwa, dla której Sąd Rejonowy w Słupsku prowadzi księgę wieczystą numer (...), a z dniem 15.05.2014r. grunt o powierzchni 22,92 m kw. (teren pod garaż), usytuowany na części działki nr (...), stanowiący własność Skarbu Państwa, dla którego Sąd Rejonowy w Słupsku prowadzi księgę wieczystą numer (...). W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że w 1974r., będąc zatrudnionym w (...) Urzędzie Morskim jako kierownik Obwodu Ochrony W. w U. uzyskał zgodę ówczesnego dyrektora w/w urzędu na postawienie w granicach nieruchomości oznaczonej wówczas numerem 256 domku kempingowego w miejscu uzgodnionym z tym urzędem. Wnioskodawca wskazał, że posługując się tą zgodą w dniu 28.06.1974r. uzyskał pozwolenie z Urzędu Miejskiego w U. na budowę tego obiektu. Ponadto w 1984r. wnioskodawca na działce nr (...) wybudował garaż, którego posadowienie zostało pozytywnie zaopiniowane przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S.. Wnioskodawca wskazał, że obecnie domek kempingowy jest usytuowany na działce nr (...) a garaż na działce (...). Z. S. podniósł, że od momentu wybudowania domku i garażu uważa się za właściciela tych nieruchomości i z wyłączeniem innych osób korzysta z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, w szczególności pobiera pożytki i inne dochody z rzeczy. Ponosi także ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości, co oznacza przede wszystkim nakłady finansowe i nakład pracy ze strony wnioskodawcy. Poza tym użytkując nieruchomość zobligowany jest do opłacania podatku od nieruchomości. Wnioskodawca podkreślił, że od momentu objęcia nieruchomości w posiadanie samoistne włada nimi samodzielnie i nieprzerwanie do chwili obecnie. Wnioskodawca wszedł w posiadanie części nieruchomości zabudowanej domkiem kempingowym w dniu 28.06.1974r., zatem mając na uwadze przepisy przejściowe i przyjmując złą wiarę termin zasiedzenia upłynął w dniu 28.06.2005r.. Odnośnie zaś działki zajętej pod garaż, wnioskodawca wskazał, że wszedł w jej posiadanie w dniu 15.05.1984r., zatem termin zasiedzenia upłynął z dniem 15.05.2014r.. Wnioskodawca w piśmie z dnia 23.01.2017r. podniósł, że uczestnik nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby obalić domniemanie, o którym mowa w art. 339 kc, nie przedstawił żadnych dokumentów mających świadczyć o tym, że strony łączyła jakaś umowa, zaś wnioskodawca temu kategorycznie zaprzecza. Wnioskodawca wskazał ponadto, że uczestnik wielokrotnie wzywał wnioskodawcę do opuszczenia przedmiotowych nieruchomości np. w 1996r., 2015 i 2016r., wnioskodawca nie wydał nieruchomości, z czego wynika, że od dłuższego czasu włada tymi nieruchomościami bez niczyjej zgody i traktuje je jak swoją własność. Wnioskodawca wskazał, że sam fakt wystąpienia do Urzędu morskiego o wyrażenie zgody na wybudowanie domku letniskowego nie czyni z niego posiadacza zależnego, podobnie sama okoliczność, że wnioskodawca wiedział kto jest właścicielem nieruchomości nie wyklucza posiadania samoistnego.

16 UczestnikSkarb Państwa – Urząd Morski w S. wniósł o oddalenie wniosku oraz o zasądzenie od wnioskodawcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uczestnik postępowania podniósł, iż wnioskodawca w 1974r. uzyskał zgodę na postawienie w granicach działki nr (...) domku kempingowego w miejscu uzgodnionym z urzędem. Następnie wnioskodawca wnioskiem z dnia 7.06.1983r. zwrócił się do dyrektora (...) z prośbą o wyrażenie zgody na dobudowanie garażu do istniejącego obiektu gospodarczego, zobowiązując się uzgodnić wszelkie formalności związane z budową garażu z architektem U.. Uczestnik wskazał, że wniosek został zaopiniowany pozytywnie i wnioskodawcy zezwolono na postawienie garażu zobowiązują go do rozebrania garażu w razie konieczności odzyskania tereny przez Urząd M. oraz przedstawienie w/w zgody w Urzędzie Miasta na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę garażu. Wnioskodawca zwracał się również do uczestnika o wyrażenie zgody na wykonanie zmian architektonicznych domku kempingowego oraz na przestawienie garażu. Dalej uczestnik podnosił, że w fakt zajmowania terenów objętych wnioskiem o zasiedzenie za zgodą uczestnika wnioskodawca utrzymywał również w bieżącej korespondencji z uczestnikiem. Uczestnik wskazał ponadto, że w tut. Sądzie toczyła się już sprawa o stwierdzenie zasiedzenia terenów objętych wnioskiem pod sygn. akt IX Ns 115/01 i w wyniku poczynionych wówczas ustaleń Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie był posiadaczem samoistnym terenów lecz ich posiadaczem zależnym. Uczestnik zakwestionował, aby wnioskodawca był posiadaczem samoistnym nieruchomości objętych wnioskiem, gdyż wszedł w ich posiadanie, a także postawił na nich obiekty za zgodą właściciela, jak również za zgodą właściciela wnioskodawca dalej utrzymuje się w ich posiadaniu.

17 Sąd ustalił, co następuje:

18 W 1963r. Z. S., będąc zatrudnionym w (...) Urzędzie Morskim jako kierownik Obwodu Ochrony W. w U., wraz z żoną zamieszkali w mieszkaniu zakładowym, położonym w U. przy ul. (...), stanowiącym własność Skarbu Państwa a będący w zarządzie Urzędu Morskiego. Z chwilą zamieszkania w przedmiotowym lokalu Z. S., za zgodą ówczesnego dyrektora Urzędu Morskiego, objął w posiadanie część działki nr (...). Nieruchomość tę przez pewien czas wykorzystywał do hodowli zwierząt futerkowych, a potem przechowywał tam urządzenia do przeróbki karmy ( bezsporne, nadto dowód: zeznania świadka S. S. – k. 92-93, zeznania powoda – k. 63-64, 100v.-101).

19 Z. S. po uzyskaniu zgody dyrektora Urzędu Morskiego na postawienie w granicach nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) domku kempingowego w miejscu uzgodnionym z tym urzędem, posługując się tą zgodą w dniu 28.06.1974r. uzyskał pozwolenie z Urzędu Miejskiego w U. na wybudowanie domku letniskowego ( dowód: decyzja o pozwoleniu na budowę – k. 5-6). Domek kempingowy został wybudowany i Z. S. korzysta z niego nieprzerwanie do chwili obecnej ( bezsporne).

20 Wnioskiem z dnia 7.06.1983r. Z. S. zwrócił się do dyrektora Urzędu morskiego z prośbą o wyrażenie zgody na dobudowanie garażu do istniejącego obiektu gospodarczego a terenie Obwodu Ochrony W. w U. ( dowód: pismo z dnia 7.06.1983r. – k. 34). Urząd Morski pozytywnie zaopiniował wniosek dot. postawienia garażu na terenie placówki (...) U. przy ul. (...) pod warunkiem, że garaż należy usytuować zgodnie z załączonym szkicem oraz, że Urząd traktuje lokalizację jako tymczasową i z chwilą konieczności odzyskania terenu zobowiązał wnioskodawcę w terminie 3 miesięcy do rozebrania garażu na własny koszt ( dowód: pismo z dnia 24.09.1983r.). Lokalizacja garażu została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. ( dowód: postanowienie z dnia 15.05.1984r. – k. 7). Garaż został posadowiony i Z. S. korzysta z niego nieprzerwanie do chwili obecnej ( bezsporne).

21 Pismem z dnia 22.04.1996r. Urząd Morski wezwał Z. S. do natychmiastowej rozbiórki domku kempingowego w terminie do 31.05.1996r. oraz przywrócenie terenu do stanu pierwotnego, w treści pisma wskazując, że teren zajmowany przez wnioskodawcę jest niezbędny do zagospodarowania przez Urząd do celów statutowych ( dowód: pismo z dnia 22.04.1996r. – k. 81). Z. S. wniósł o „anulowanie decyzji”, o której mowa w piśmie z dnia 22.04.1996r. ( dowód: pismo z dnia 29.04.1996. – k. 85).

22 Pismem z dnia 27.05.1996r. Z. S. zwrócił się do Urzędu Morskiego o wyrażenie zgody na wykonanie zmian architektonicznych domku kempingowego (poprawienie estetyki) oraz założenie urządzeń sanitarnych w jego wnętrzu ( dowód: pismo z dnia 27.05.1996r. – k. 36). W odpowiedzi na to pismo Urząd Morski, pismem z dnia 1.07.1996r., nie wyraził zgody na wykonanie zmian architektonicznych w użytkowanym przez wnioskodawcę domku kempingowym i poinformował, że wyraża jedynie zgodę na przeprowadzenie bieżących remontów w istniejącej kubaturze użytkowanego obiektu. J. Urząd poinformował, że w związku z celami gospodarki morskiej, Urząd Morski w S. planuje wykorzystanie terenu na własne potrzeby. Urząd wyraził zgodę na korzystanie z obiektu do dnia 31.12.1998r., wskazując, że oczekuje, że do tego czasu zajmowany teren zostanie uporządkowany i przywrócony do pierwotnego stanu ( dowód: pismo z dnia 1.07.1996r. – k. 82).

23 Następnie Urząd Morski w S., powołując się na pismo z dnia 1.07.1996r. wezwał Z. S. do uporządkowania terenu do dnia 31.03.1999r., pod rygorem usunięcia obiektu na jego koszt ( dowód: pismo z dnia 19.03.1999r. – k. 83). Następnie pismem z dnia 22.03.2000r. Urząd Morski ustalił ostateczny termin usunięcia obiektu do dnia 30.04.2000r. ., pod rygorem usunięcia obiektu na koszt wnioskodawcy ( dowód: pismo z dnia 22.03.2000r. – k. 83).

24 Pismem z dnia 21.04.2000r. Z. S. wskazał, że sprawa rozbiórki kempingu została definitywnie zakończona wobec zawieszenia decyzji z pisma z dnia 22.04.1996r.. Wnioskodawca podniósł też, iż zgodnie z umową z Dyrektorem z 1974r. wybudowany kemping mógł być usunięty w przypadku budowy drugiego budynku. Dalej wnioskowa wskazał, że o ile znajdzie odpowiednie miejsce to kemping usunie, ale nie w tak szybkim tempie ( dowód: pismo z dnia 21.04.2000r. – k. 88).

25 Wnioskiem z dnia 22.02.2001r. Z. S. wystąpił do Sądu Rejonowego w Słupsku z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości gruntowej o powierzchni 9x18 m kw., zabudowanej przez niego domkiem kempingowym. W toku posiedzenia w dniu 18.06.2001r. Z. S. wyjaśniał m.in., że w 1974r. ówczesny dyrektor (...) Urzędu Morskiego zezwolił mu na korzystanie z działki nr (...), teren ten został zakwalifikowany jako zbędny dla urzędu, na okoliczność tego została zawarta umowa pomiędzy nim a dyrektorem, w której określono zakres korzystania z tej działki, umowa została załączona do wniosku o pozwolenie na budowę. W toku rozprawy w dniu 19.07.2001r. Z. S. wyjaśnił również, że zezwalając mu na zagospodarowanie działki nr (...) dyrektor przekazał mu ten teren jako zbędny w trwałe użytkowanie. Z. S. wyjaśniał, że miał świadomość, że teren nie jest jego własnością. Postanowieniem z dnia 19.07.2001r. Sąd Rejonowy w Słupsku oddalił wniosek wskazując, iż nie upłynął czas niezbędny do stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości. Następnie na rozprawie w dniu 19.10.2001r. Z. S. wskazał, że Dyrektor (...) wyraził pisemną zgodę na użytkowanie spornego kawałka gruntu przez czas nieokreślony. Postanowieniem z dnia 19.10.2001r. Sąd Okręgowy w Słupsku oddalił apelację, podnosząc, że wnioskodawcy nie można przypisać przymiotu samoistnego posiadacza nieruchomości i wskazując, iż wnioskodawca był posiadaczem zależnym przedmiotowej nieruchomości, z której korzystał zgodnie z wolą jej właściciela, tego rodzaju zaś posiadanie nie mogło doprowadzić do zasiedzenia nieruchomości ( dowód: wniosek z załącznikami – k. 2-7 akt IX Ns 115/01, protokół rozprawy z dnia 18.06.2001r. – k. 23-23v. i z dnia 19.07.2001r. – k. 35 akt IX Ns 115/01, postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 19.07.2001r. z uzasadnieniem – k. 36, 41-45 akt IX Ns 115/01, protokół rozprawy z dnia 19.10.2001 - k. 64 akt IX Ns 115/01, postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 19.10.2001r. z uzasadnieniem – k. 66, 69 akt IX Ns 115/01).

26 Z. S. pismem z dnia 25.04.2005r. zwrócił się do Dyrektora Urzędu Morskiego w S., w związku z podziałem geodezyjnym działki, o wyrażenie zgody na zmianę lokalizacji garażu i wybudowanie garażu przy istniejącym kempingu ( dowód: pismo z 25.04.2005r. - k. 37). Urząd Morski poinformował wnioskodawcę, iż zgodę na wybudowanie garażu należy uzyskać od przyszłego właściciela Urzędu Miasta U. po zakończeniu postępowania w sprawie podziału ( dowód: pismo z 5.05.2005r. - k. 38).

27 W dniu 30.09.2015r. doszło do próby odebrania nieruchomości zajętej pod domek kempingowy i pod garaż, jednakże do wydania nieruchomości nie doszło wobec sprzeciwu wnioskodawcy ( dowód: protokół z 30.09.2015r. - k. 85).

28 Pismem z dnia 23.06.2016r. Urząd Morski w S. wezwał Z. S. do podpisania umowy dzierżawy części nieruchomości zajętej pod domek kempingowy o pow. 26 m kw. (dz. nr 256/2) i zajętej pod garaż o pow. 22,94 m kw. (dz. 256/1), pod rygorem naliczania opłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości ( dowód: pismo z 23.06.2016r. - k. 39). Pismem z dnia 4.07.2016r. Z. S. wskazał, że w związku z tym, że Urząd Morski zezwolił na wybudowanie i użytkowanie wymienionych w piśmie obiektów i jednocześnie z zawartą umową wyraził zgodę na bezpłatne i bezterminowe korzystanie z zajmowanego terenu o pow. 48,94 m kw., nie zachodzi potrzeba weryfikacji tego co zostało zaakceptowane przez ówczesnych Dyrektorów Urzędu Morskiego ( dowód: pismo z 4.07.2016r. k. 40).

29 Pismem z dnia 1.09.2016r. Urząd Morski w S. podtrzymał swoje stanowisko dotyczące konieczności podpisania umowy dzierżawy terenów, na których wzniesione zostały obiekty garażu i kempingu, stanowiące własność wnioskodawcy. Urząd podniósł ponadto, że ewentualna zgoda na korzystanie z terenu zawarta dekady temu nie daje podstaw do wiecznego korzystania z terenu. Dalej w piśmie wskazano, że w przypadku dalszego bezumownego korzystania z w/w terenów zostaną podjęte działania mające na celu przejęcie nieruchomości oraz wyegzekwowanie należności za ich użytkowanie ( dowód: pismo z 1.09.2016r. - k. 56).

30 Wyżej opisane budynki – domek kempingowy i garaż posadowione były na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 256, objętej księgą wieczystą nr (...) . Nieruchomość ta stanowiła własność Skarbu Państwa pod zarządem i w użytkowaniu (...) Urzędu Morskiego w S., następnie w trwałym zarządzie Urzędu Morskiego w S.. Na mocy decyzji z dnia 6.01.2006r. dokonany został podział działki (...) na 2 mniejsze działki: 256/1 i 256/2, obejmujące swym zasięgiem przedmiotowe zabudowania (domek kempingowy – dz. nr 256/2, garaż – dz. nr 256/1). Dla działek wyodrębnionych z działki nr (...) prowadzona jest wspólna księga wieczysta o numerze (...) ( bezsporne, nadto dowód: dokumenty zgromadzone w aktach księgi wieczystej KW nr (...)).

31 Sąd zważył:

32 Stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia następuje w trybie postępowania nieprocesowego i zostało uregulowane w dziale III księgi drugiej Kodeksu postępowania cywilnego w art. 606-610 kpc. Zgodnie z art. 609 kpc legitymowanym do złożenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia jest każdy zainteresowany. Chodzi tutaj przede wszystkim o posiadacza samoistnego oraz jego spadkobierców, a także o każdą osobę, która ma interes prawny w uzyskaniu takiego stwierdzenia, w szczególności o osobę, która swoje prawo własności wywodzi od posiadacza, który nieruchomość zasiedział (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 1949 r., C 1132/49, PiP 1950, nr 2, s. 132 z notką B. D., PN 1949, nr 9–10, s. 357). W postępowaniu o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie obowiązuje zasada koniecznego współuczestnictwa wszystkich podmiotów zainteresowanych, tj. osób, których praw dotyczy wynik postępowania (art. 510 i 609 kpc). Stąd postępowanie to musi toczyć się z udziałem dotychczasowego właściciela lub jego spadkobierców.

33 Na tle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego nie ulega wątpliwości, że sporna część nieruchomości znajduje się we władaniu wnioskodawcy, a zatem wnioskodawca był legitymowany do złożenia przedmiotowego wniosku. Niekwestionowaną pozostawała także okoliczność, iż właścicielem tejże nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej dla niej prowadzonej jest Skarb Państwa – Urząd Morski w S. występujący w charakterze uczestnika niniejszego postępowania. Powyższa okoliczność została także potwierdzona złożonymi do sprawy dokumentami.

34 Zważyć należy, że instytucja zasiedzenia, wedle przyjętych w orzecznictwie i literaturze poglądów, polega na nabyciu prawa przez nieuprawnionego posiadacza wskutek faktycznego wykonywania tego prawa (czy też ściślej - podejmowania czynności tożsamych z zakresem dozwolonych zachowań uprawnionego z tytułu prawa będącego przedmiotem zasiedzenia) w ciągu oznaczonego w ustawie czasu ( por.: J. Ignatowicz, Prawo rzeczowe, wyd. 5, Warszawa 1994, str. 107; E. Janeczko, Zasiedzenie, wyd. 3, Zielona Góra 2002, str. 11; A. Kunicki, Zasiedzenie w prawie polskim, Warszawa 1964, str. 13; Z. K. Nowakowski, Prawo rzeczowe. Zarys wykładu, Warszawa 1969, str. 91).

35 W drodze zasiedzenia nabyć można m.in. prawo własności. Do nabycia prawa własności w drodze zasiedzenia prowadzi łączne spełnienie dwóch przesłanek, o których mowa w art. 172 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (§ 1). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (§ 2).

36 W świetle powyższej regulacji pierwszą przesłanką nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia jest samoistne posiadanie, a drugą - upływ czasu określonego w ustawie, przy czym ustawodawca łączy wymagany dla nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia upływ czasu z kwalifikacją posiadania według kryterium dobrej lub złej wiary posiadacza w chwili uzyskania przez niego posiadania.

37 Odnosząc się do pierwszej z w/w przesłanek wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

38 Posiadanie samoistne, a tylko takie prowadzi do zasiedzenia, charakteryzuje się tym, że posiadacz włada rzeczą w takim zakresie, jak to czyni właściciel, wykorzystując taką faktyczną możliwość władania rzeczą, do jakiej właściciel jest uprawniony (vide: orzeczenie SN z 7 maja 1986 r., III CRN 60/86, OSNCP 9/87, poz. 138). Tylko ten bowiem, kto rzeczą faktycznie włada z zamiarem władania dla siebie (cum animo rem sibi habendi), jest jej posiadaczem samoistnym. Wola nie może być przy tym ukryta, a zatem chodzi tu o jawny dla otoczenia, niedwuznaczny zamiar. Tylko taka wola posiadania „jak właściciel”, a więc traktowanie siebie jak właściciela, jest zasadniczym elementem posiadania prowadzącego do zasiedzenia. Posiadanie samoistne może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy posiadacz jest przekonany o swoich uprawnieniach właściciela, ale także wtedy, gdy wie, że nie jest właścicielem, ale chce posiadać rzecz tak, jakby nim był (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1994r. III CRN 18/94, niepubl.; wyrok SN – Izby Cywilnej z dnia 19 grudnia 2000r. V CKN 164/2000). Utraty statusu posiadacza samoistnego nie powoduje również wyrażana przez niego wobec właściciela wola odkupienia nieruchomości, bądź zawarcia innej umowy, uprawniającej do korzystania z zabudowań (tak również SN w orzeczeniu z 28.09.1999r. w sprawie I CKN 430/98).

39 Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że wnioskodawca władał i w dalszym ciągu włada sporną częścią nieruchomości. Wnioskodawca z chwilą objęcia nieruchomości w posiadanie był przekonany co do tego, że sporna nieruchomość należy do Skarbu Państwa.

40 Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że wnioskodawca władał sporną częścią nieruchomości nie jak właściciel lecz jak użytkownik. W ocenie Sądu, z samych wyjaśnień i zeznań wnioskodawcy, w których wskazywał, że teren został mu oddany do dyspozycji, w trwałe użytkowanie, do czasu posiadania przez Urząd Morski tego terenu należy wywieść, iż nie był on posiadaczem samoistnym nieruchomości. Również z pism wnioskodawcy kierowanych do uczestnika (w tym z dnia 7.06.1983r., 27.05.1996r., a w szczególności z dnia 21.04.2000r., w którym wyraźnie wskazuje, że zgodnie z umową z Dyrektorem z 1974r. wybudowany kemping mógł być usunięty w przypadku budowy drugiego budynku i że o ile znajdzie odpowiednie miejsce to kemping usunie, ale nie w tak szybkim tempie) wynika, że brak było po jego stronie zamiaru władania nieruchomością jak właściciel. Także z pism kierowanych przez uczestnika do wnioskodawcy wynika, że oddany mu do użytkowania grunt zajęty pod garaż miał charakter czasowy – do czasu, kiedy uczestnik nie będzie potrzebował gruntu do swoich celów (pismo z dnia 24.09.1983r., 22.04.1996r., 1.07.1996r.). Okoliczność tę potwierdzają również wyjaśnienia składane przez wnioskodawcę w toku poprzedniej sprawy o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości (dot. nieruchomości zajętej pod domek kempingowy), w tym wyjaśnienia składane w toku rozprawy w dniach 18.06.2001r., 19.07.2001r., 19.10.2001r. w sprawie IX Ns 115/01. Wnioskodawca wskazał bowiem w toku tych wyjaśnień, iż w 1974r. ówczesny dyrektor (...) Urzędu Morskiego zezwolił mu na korzystanie z działki nr (...), teren ten został zakwalifikowany jako zbędny dla urzędu, na okoliczność tego została zawarta umowa pomiędzy nim a dyrektorem, w której określono zakres korzystania z tej działki, umowa została załączona do wniosku o pozwolenie na budowę. W toku rozprawy w dniu 19.07.2001r. Z. S. wyjaśnił również, że zezwalając mu na zagospodarowanie działki nr (...) dyrektor przekazał mu ten teren jako zbędny w trwałe użytkowanie. Następnie na rozprawie w dniu 19.10.2001r. Z. S. wskazał, że Dyrektor (...) wyraził pisemną zgodę na użytkowanie spornego kawałka gruntu przez czas nieokreślony. Z wyjaśnień tych wyraźnie wynika, że wnioskodawca władał sporną nieruchomością na podstawie zawartej z właścicielem nieruchomości umowy użyczenia. Nie są, zdaniem Sądu, przekonujące zeznania wnioskodawcy i świadka S. S., składane w toku niniejszego postępowania, jakoby umowa zawarta pomiędzy wnioskodawcą a ówczesnym Dyrektorem Urzędu Morskiego dotyczyła oddania nieruchomości na własność. Wyjaśnienia wnioskodawcy w tym zakresie i zeznania świadka nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgormadzonym w aktach sprawy, w tym również z poprzednio składanymi przez samego wnioskodawcę wyjaśnieniami (w toku sprawy IX Ns 115/01). Wnioskodawca nie potrafił przekonująco wyjaśnić tych rozbieżności.

41 W świetle powołanych okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodawca swoje prawo do władania spornym gruntem wywodził z umowy zawartej z Dyrektorem Urzędu Morskiego, a skoro tak, to uznać należało, że władał sporną częścią nieruchomości jak użytkownik. Powyższe nasuwa wniosek, że posiadanie przez wnioskodawcę części nieruchomości miało charakter posiadania zależnego.

42 Reasumując, wobec niespełnienia się jednej z koniecznych przesłanek warunkujących nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, wniosek podlegał oddaleniu.

43 Stwierdzić również należy, że według art. 336 k.c., samoistnym posiadaczem nieruchomości jest ten, kto włada nieruchomością jak właściciel. Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że dla spełnienia przesłanki samoistnego posiadania w rozumieniu zarówno art. 336 jak i art. 172 k.c. konieczne jest wykonywanie przez posiadacza, który nie jest właścicielem, czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 1999 r. I CKN 430/98, OSNC 1999/11/198; a także w wyroku z dnia 16 stycznia 2001 r. II CKN 901/00, nie publ.). Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela. W razie zaś przekształcenia posiadania w posiadanie samoistne zmiana ta powinna być wyraźnie uwidoczniona (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 października 2008 r. V CSK 146/08, nie publ.).

44 Na gruncie przywołanych orzeczeń wskazać należy, że posiadacz zależny może zmienić charakter swego posiadania na samoistny, ale zmiana ta powinna być wyraźnie uwidoczniona. W ocenie Sądu, o takiej zmianie charakteru posiadania, w zakresie części nieruchomości zajętej pod domek kempingowy, można mówić z chwilą złożenia przez wnioskodawcę wniosku o stwierdzenie zasiedzenia części nieruchomości zajętej pod kemping w dniu 28.02.2001r.. Stwierdzić jednakże należy, że od tej daty nie upłynął wymagany przepisami prawa termin 30 lat. Nawet jednak, gdyby przyjąć, iż wnioskodawca, pomimo wezwania go pismem z dnia 1.07.1996r. do opuszczenia i opróżnienia nieruchomości zmienił charakter swego posiadania na samoistny od dnia 31.12.1998r. (kiedy to upłynął termin wyznaczony w piśmie z dnia 1.07.1996r.), to nadal, licząc od dnia 31.12.1996r., nie upłynął termin 30 lat potrzebny do zasiedzenia nieruchomości w złej wierze.

45 W tym stanie rzeczy orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia.

46 O kosztach postępowania w punkcie 2 postanowienia orzeczono na podstawie art. 520 § 1 kpc, zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wprawdzie strony postępowania zajmowały odmienne stanowiska, co mogłoby uzasadniać zastosowanie przy rozliczaniu kosztów reguły z art. 520 § 2 kpc, jednakże Sąd biorąc pod uwagę okoliczności sprawy uznał, że mogły one rodzić u wnioskodawcy silne przekonanie o słuszności zajmowanego przez niego stanowiska. W takiej sytuacji obciążanie wnioskodawcy kosztami poniesionymi przez uczestnika nie spotkało się z aprobatą Sądu.