Wyrok Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie z dnia 13 lipca 2018 r., I C 295/18

wyrok Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie z dnia 13 lipca 2018 r., I C 295/18

Tekst

1 Sygn. akt I C 295/18 upr.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 lipca 2018r.

3 Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący:

6 SSR Małgorzata Wierzba-Golicka

7 Protokolant:

8 Joanna Ogrodniczak

9 po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018r. w Ostrzeszowie

10 na rozprawie

11 sprawy z powództwa (...) spółka z o.o. w W.

12 przeciwko K. W.

13 o zapłatę

14 1. oddala powództwo;

15 2. zasądza od powoda (...) spółka z o.o. w W. na rzecz pozwanego K. W. kwotę 437,10 ( czterysta trzydzieści siedem złotych 10/100 ) tytułem zwrotu kosztów procesu.

16 /-/ Małgorzata Wierzba-Golicka

17 Sygn. akt I C 295/18

Uzasadnienie

18 Powód (...) spółka z o.o. wystąpił z pozwem przeciwko K. W. o zapłatę kwoty 1160,42 złotych ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Wyjaśnił, że nabył w drodze przelewu wierzytelność (...) Szkoły Wyższej wobec pozwanego z tytułu nieuiszczonych opłat za studia wynikających z umowy zawartej w dniu 1 października 2008r.. Powód wskazał, iż na kwotę dochodzoną w pozwie składają się: kwota 613,25 złotych, z tytułu nieopłaconego zaległego czesnego, płatna w terminie do 15 sierpnia 2011r., kwota 89,75 złotych, z tytułu nieopłaconego zaległego czesnego, płatna w terminie do 15 lipca 2011r., oraz skapitalizowane odsetki od ww. kwot za okres od dnia wymagalności do dnia 13 listopada 2017r..

19 Nakazem zapłaty wydanym dnia 30 listopada 2017r. Sąd Rejonowy w Kępnie uwzględnił powództwo i orzekł o kosztach procesu.

20 Wskazany nakaz zapłaty został zaskarżony w całości sprzeciwem przez pozwanego, który wniósł o oddalenie powództwa i zwrot kosztów procesu. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia oraz zakwestionował roszczenie co do zasady i co do wysokości.

21 Postanowieniem z dnia 7 marca 2018r. Sąd Rejonowy w Kępnie na zarzut pozwanego stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrzeszowie.

22 Sąd ustalił i zważył, co następuje.

23 Kwestia przedawnienia roszczeń o opłaty za studia lub usługi edukacyjne została w sposób wyraźny uregulowana w art. 160a ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym roszczenia wynikające z umowy przedawniają się z upływem trzech lat. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do umów między uczelnią a studentem lub osobą przyjętą na studia zawieranych tak przez uczelnie publiczne, jak i przez uczelnie niepubliczne.

24 Przywołany art. 160a został dodany do ustawy z dniem 1 października 2014r., wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw. W przepisie przejściowym umiejscowionym w art. 32 ustawy nowelizującej przewidziano, że do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 160a ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

25 Wykładni przepisów o przedawnieniu roszczeń o czesne dokonał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 grudnia 2017r. w sprawie III CZP 74/17 ( Legalis 1695654 ). Sąd Najwyższy zajął stanowisko – odmiennie niż we wcześniejszej uchwale z dnia 21 października 2015r. w sprawie III CZP 67/15 – że analizowane roszczenia nie podlegają ogólnemu, dziesięcioletniemu terminowi przedawnienia, a przed wejściem w życie art. 160a ustawy istniały istotne argumenty za stosowaniem dwuletniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 751 pkt 2 k.c. lub trzyletniego terminu przedawnienia dla roszczeń związanych z działalnością gospodarczą. Dodał, że celem określenia w art. 160a ust. 7 ustawy terminu przedawnienia roszczeń o czesne nie była zmiana dotychczasowego terminu przedawnienia tych roszczeń – jego skrócenie lub wydłużenie, lecz jedynie usunięcie dotychczasowych wątpliwości co do terminu ich przedawniania się przez jednoznaczne jego określenie. Uwzględniając siłę podniesionych przez Sąd Najwyższy argumentów, Sąd w rozpoznawanej sprawie przyjął trzyletni termin przedawnienia dla dochodzonych roszczeń. Wynika on z zakwalifikowania tych roszczeń do kategorii roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ( art. 118 kc ). Działalność uczelni w zakresie prowadzenia płatnych studiów nosi cechy działalności gospodarczej na gruncie prawa prywatnego w postaci zawodowego, stałego i powtarzalnego charakteru składających się na nią działań oraz podporządkowania ich zasadzie racjonalnego gospodarowania. Z uwagi na autonomiczny charakter pojęcia działalności gospodarczej w prawie prywatnym na przeszkodzie takiej kwalifikacji nie stoi przepis art. 106 ustawy, którego stosowanie ogranicza się do kwalifikacji działalności uczelni na gruncie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej ( por. uzasadnienie przywołanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2017r. w sprawie III CZP 74/17 oraz przytoczone tam orzecznictwo ).

26 Roszczenie powoda, zgodnie z twierdzeniami zawartymi w pozwie stało się wymagalne w okresie od lipca 2011 roku do sierpnia 2011 roku i mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację uległy przedawnieniu z upływem trzyletniego terminu, to jest w okresie od lipca 2014 roku do sierpnia 2014 roku. Jako że powództwo zostało wytoczone w listopadzie 2017 roku, podniesiony zarzut przedawnienia okazał się zasadny, a powództwo podlegało oddaleniu jako przedawnione na podstawie art. 117 § 2 w związku z art. 118 kc.

27 W związku z powyższym orzeczono jak w pkt 1 wyroku.

28 O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 kpc mając na względzie wynik procesu. Na koszty te składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,- złotych, kwota 270,- złotych stanowiąca wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego ustalone na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz koszty dojazdu w kwocie 150,10 złotych. W związku z powyższym zasądzono od powoda na rzecz pozwanego kwotę 437,10 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

29 /-/ Małgorzata Wierzba-Golicka