Wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 8 stycznia 2026 r., V GC 365/25

wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 8 stycznia 2026 r., V GC 365/25

Tekst

1 Sygn. akt V GC 365/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 8 stycznia 2026 r.

3 Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy w składzie następującym :

4 Przewodniczący : SSR Tomasz Marczuk

5 Protokolant : sekretarz sądowy Monika Piróg

6 po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. w Krośnie

7 na rozprawie

8 sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. w K.

9 przeciwko S. L. (...)

10 kwoty 18 858,61 zł

11 I. zasądza od pozwanego S. L. (...) na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. w K. kwotę 18 858,61 złotych (słownie: osiemnaście tysięcy osiemset pięćdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt jeden groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty:

12 - 16 381,11 złotych (słownie: szesnaście tysięcy trzysta osiemdziesiąt jeden złotych jedenaście groszy) od dnia 27.05.2025 r. do dnia 27.05.2025 r.,

13 - 15 229,11 złotych (słownie: piętnaście tysięcy dwieście dwadzieścia dziewięć złotych jedenaście groszy) od dnia 28.05.2025 r. do dnia 11.06.2025 r.,

14 - 14 077,11 złotych (słownie: czternaście tysięcy siedemdziesiąt siedem złotych jedenaście gorszy) od dnia 12.06.2025 r. do dnia 14.07.2025 r.,

15 - 12 925,82 złote (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia pięć złotych osiemdziesiąt dwa grosze) od dnia 15.07.2025 r. do dnia 19.08.2025 r.,

16 - 11 773,82 złote (słownie: jedenaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt dwa grosze) od dnia 20.08.2025 r. do dnia zapłaty,

17 II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda, kwotę 4 634,00 złotych (słownie: cztery tysiące sześćset trzydzieści cztery) tytułem kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

18 Sędzia :

19 Sygn. akt V GC 365/25

20 Uzasadnienie wyroku z dnia 8 stycznia 2026r.

21 Pozwem z dnia 24 września 2025r. powód (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w K. wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i o orzeczenie, że pozwany S. L. prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w S. ma zapłacić na rzecz powoda kwotę 18.858,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 16.381,11 zł od dnia 27.05.2025r. do dnia 27.05.2025r., od kwoty 15.229,11 zł od dnia 28.05.2025r. do dnia 11.06.2025r., od kwoty 14 077,11 zł od dnia 12.06.2025r. do dnia 14.07.2025r., od kwoty 12 925,82 zł od dnia 15.07.2025r. do dnia 19.08.2025r., od kwoty 11 773,82 zł od dnia 20.08.2025r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

22 W treści uzasadnienia pozwu powód wskazał, że w dniu 5 października 2021r. pozwany w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zawarł z powodem umowę o linię kredytową dla przedsiębiorców nr (...), na mocy której przyznał pozwanemu prawo do korzystania z odnawialnej linii kredytowej na rachunku rozliczeniowym nr (...) w wysokości 10.000 zł. Od wykorzystanej kwoty limitu strona powodowa naliczała oprocentowanie według zmiennej stopy procentowej, które wynosiło na dzień zawarcia umowy 7,18 % w stosunku rocznym. Składnikami oprocentowania był WIBOR 1M (wynoszący na dzień zawarcia umowy 0,18 %) i stała marża banku w wysokości 7 % (pkt 1 umowy). Od niespłaconego w terminie zadłużenia wynikającego z umowy, bank miał prawo pobierać odsetki podwyższone w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Odsetki nie mogły przekroczyć odsetek maksymalnych za opóźnienie (pkt 13 umowy).

23 Na podstawie aneksu z dnia 8 listopada 2021r., na wniosek pozwanego kwota odnawialnej linii kredytowej została podwyższona do wysokości 20.000 zł. Z kolei na podstawie aneksu z dnia 31 sierpnia 2022r. zwiększono kwotę odnawialną linii kredytowej do 35 000 zł. Strony zawarły porozumienie restrukturyzacyjne do umowy obowiązujące od 23 sierpnia 2023r. Pomimo zawarcia porozumienia oraz restrukturyzacji zadłużenia, pozwany nie wywiązał się z obowiązku terminowej spłaty, przez co naruszył warunki umowy zawartej z powodem. Z uwagi na niedozwolone przekroczenie salda przez pozwanego, powód wezwał go do dobrowolnego uregulowania zadłużenia, jednocześnie informując go o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację. Powyższe nie doprowadziło do spłaty całości zadłużenia ani do zawarcia porozumienia restrukturyzacyjnego, stąd też 29 lipca 2023r. bank wypowiedział zawartą z S. L. umowę.

24 W odpowiedzi na pozew z dnia 17 listopada 2025r. pozwany S. L. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany zaprzeczył istnieniu, wymagalności oraz wysokości dochodzonej przez stronę powodową wierzytelności. Wskazał, że powód nie wykazał, że dochodzona przez niego wierzytelność istniała lub nadal istnieje, ponadto nie wykazał jej wysokości. S. L. wyjaśnił, iż umowa przewidywała możliwość wykorzystania przyznanego limitu, przy czym powód nie udowodnił, że pozwany uruchomił środki w ramach linii kredytowej- dokonał operacji skutkujących faktycznym pobraniem środków z limitu, a więc, że powstało zadłużenie wynikające z wykorzystania kapitału. Pomimo, że pozwany nie wykorzystał przyznanego mu limitu, bank rozpoczął naliczanie opłat, prowizji i odsetek, co doprowadziło do powstania salda zadłużenia. Pozwany dokonywał częściowych spłat, które były kierowane na poczet naliczanych przez bank opłat i odsetek. W pewnym momencie S. L. zaprzestał regulowania tych należności z uwagi na ciągłe narastanie kosztów, których zasadność i wysokość pozostawała sporna. Zdaniem pozwanego nie złożył on żadnej dyspozycji wypłaty środków, nie korzystał z limitu ani nie realizował operacji obciążających rachunek. Powstałe saldo zadłużenia wynika wyłącznie z obciążeń naliczanych jednostronnie przez bank, a nie z wykorzystania limitu. Udzielenie linii kredytowej nie powoduje automatycznej wypłaty, co oznacza, że w chwili zawarcia umowy nie powstaje żadne zadłużenie kapitałowe. Powód nie wskazał harmonogramu naliczania opłat, nie wyjaśnił podstawy prawnej i nie rozliczył ich struktury. Powód nie przedstawił rozliczenia, z którego wynika jakie opłaty naliczano, jak naliczano odsetki, jaka była podstawa prawna naliczeń, w jakich datach powstały poszczególne należności oraz w jaki sposób zaliczano dokonywane przez pozwanego wpłaty. W przekonaniu strony pozwanej bez wykazania przez powoda powyższych danych roszczenie pozostaje nieudowodnione. Dodatkowo, pozwany zarzucił Bankowi nieskuteczność wypowiedzenia zawartej umowy. Jego zdaniem powód nie wykazał doręczenia wypowiedzenia pozwanemu oraz okoliczności, że zawierało w swej treści informację o możliwości restrukturyzacji, co skutkuje bezskutecznością dokonanego wypowiedzenia i sprawia, że dochodzone przez powoda roszczenie jest niewymagalne. Dodatkowo strona powodowa nie wykazała istnienia umocowania dla pełnomocnika zawierającego umowę. Pełnomocnik powoda nie został upoważniony do przedsiębrania żadnych czynności materialnoprawnych względem pozwanego, zatem w niniejszej sprawie nie może nastąpić skutek w postaci potwierdzenia zawarcia umowy, a zawarta pomiędzy stronami umowa jest nieważna.

25 W piśmie procesowym z dnia 10.12.2025r. powód podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w pozwie. W ocenie powoda dowody przedłożone do akt sprawy wraz z pozwem wykazują zarówno istnienie jak i wysokość roszczenia objętego powództwem. Zdaniem powoda to pozwanego obarcza ciężar wykazania okoliczności przeciwnych do tych podnoszonych przez Bank. Pozwany poprzestał wyłącznie na podnoszeniu gołosłownych twierdzeń, pozostających w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nie oferując w zamian żadnych dowodów mogących wykazać zasadność podniesionych zarzutów.

26 Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

27 Na mocy umowy z dnia 20 marca 2020r. Powód (...) Bank (...) S.A. prowadził na rzecz pozwanego S. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. L. (...) z siedzibą w S. konto bankowe o nr (...). (Dowód: umowa konta D. nr (...)). W dniu 5 października 2021r. pozwany zawarł z powodem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej umowę o linię kredytową dla przedsiębiorców nr (...), na mocy której bank przyznał mu prawo do korzystania z odnawialnej linii kredytowej na rachunku rozliczeniowym o nr (...) (Dowód: umowa o linię kredytową dla przedsiębiorców nr (...) k. 11-14, Ogólne warunki kredytowania k.18-23, wypis z (...) k. 74).

28 Powód naliczał oprocentowanie od wykorzystanej kwoty limitu według zmiennej stopy procentowej, które na dzień zawarcia umowy wynosiło 7,18 % w stosunku rocznym. W skład oprocentowania wchodził WIBOR 1M, wynoszący 0,18 % w dacie zawarcia umowy oraz stała marża banku w wysokości 7 % (pkt 1 Umowy). W umowie zastrzeżono, że Bank jest uprawniony do pobierania odsetek w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie (pkt 13 Umowy) (Dowód: symulacja k.15, wyciąg z tabeli opłat i prowizji k. 16-17).

29 W dniu 8 listopada 2021r. strony zawarły aneks do umowy i podwyższyły kwotę odnawialnej linii kredytowej do wysokości 20.000 zł. Kolejno na podstawie aneksu z dnia 31 sierpnia 2022r. kwota ta została ponownie zwiększona do 35 000 zł (Dowód: wnioski kredytowe dla przedsiębiorców k. 24-29, 40-45, Aneksy do umowy k.30-31, 46-47, wyciągi z tabeli opłat i prowizji k. 32-33,48-49 Ogóle warunki kredytowania k. 34-39, 50-56).

30 Pozwany S. L. złożył wniosek o restrukturyzację posiadanego zadłużenia. Porozumienie restrukturyzacyjne obowiązywało od 23 sierpnia 2023r. Pomimo przeprowadzonej restrukturyzacji zadłużenia, pozwany nie wywiązał się z obowiązku terminowej spłaty, przez co naruszył warunki wiążącej go z powodem umowy (dowód: porozumienie restrukturyzacyjne k. 57-58)

31 Z uwagi na niedozwolone przekroczenie przez pozwanego salda oraz naruszenie obowiązków spłaty wynikających z łączącej strony umowy, powód wzywał pozwanego do dobrowolnej spłaty zadłużenia. Wysłał na adres pozwanego wskazany w treści umowy ostateczne wezwanie do zapłaty, w którym poinformował S. L. o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację posiadanego przez niego zadłużenia. Pismem z dnia 29 lipca 2023r. Bank wypowiedział umowę (dowód: zestawienie transakcji k. 59-61, rozliczenie kredytu k. 62-64, informacja o danych pozwanego k. 65, ostateczne wezwanie do zapłaty k. 66-67, wypowiedzenie umowy k. 68 wraz z potwierdzeniem odbioru k. 69, wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 70-71, wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniem odbioru k. 112-113, przedsądowe wezwania do zapłaty k. 72-73).

32 Sąd Rejonowy Lublin –Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny nakazem zapłaty z 18.06.2025r. w sprawie sygn. akt VI Nc-e 817556/25 zasądził dochodzoną przez powoda kwotę (dowód: nakaz zapłaty k. 76). Na skutek wniesienia sprzeciwu przez pozwanego wydany nakaz utracił moc (dowód: sprzeciw pozwanego k. 77).

33 Od czasu zakończenia postępowania w (...) pozwany wpłacił na rzecz powoda kwotę w łącznej wysokości 4 607,29 zł.

34 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z kserokopii dokumentów przedłożonych przez stronę powodową. Zdaniem rozpoznającego sprawę Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez powoda, stanowiącym inny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 kpc. W przekonaniu Sądu przedstawione przez stronę powodową dokumenty tworzą spójny obraz stosunku prawnego zawartego przez strony, w szczególności treści tego stosunku, jego wykonywania przez strony, a także jego rozwiązania w następstwie złożonego przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W oparciu o przepis art. 233 § 1 kpc , Sąd dał wiarę wszystkim dokumentom dołączonym do pozwu i jego pism procesowych i oparł na nich ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie.

35 Sąd zważył co następuje.

36 Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

37 W pierwszej kolejności należy wskazać, że pojęciem kredytu odnawialnego nie posługuje się ani ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38), która zawiera definicję kredytu, ani przepisy Kodeksu cywilnego, które regulują umowę pożyczki. Pojęciem tym posługuje się natomiast ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1362). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę o kredyt odnawialny. Do kredytu odnawialnego odnoszą się też przepisy art. 42,43 i 66 ustawy o kredycie konsumenckim, które jednak nie definiują tego podjęcia, ani nie określają cech takiej umowy. Próbę zdefiniowania takiej umowy podjęto w doktrynie, gdzie przyjęto, że mianem kredytu odnawialnego należy określać umowę, na podstawie której kredytobiorcy udostępniany jest określony limit kredytowy, do wysokości którego może on dokonywać wypłat, zaś każda spłata kredytu powoduje, że kredytobiorca ponownie ma możliwość wypłaty kredytu w wysokości równej dokonanym spłatom, której może zażądać w okresie udostępnienia kredytu. O odnawialności kredytu stanowi powtarzalność świadczeń stron wynikająca z umowy, nie zaś okres, na który została zawarta (por. B. Wyżykowski, Kredyt odnawialny na tle ustawy o kredycie konsumenckim - wybrane zagadnienia, MOP 2019, nr 23). W literaturze przedmiotu wyrażono też stanowisko, że umowę, na podstawie której powstaje stosunek prawny kredytu w rachunku bankowym należy kwalifikować jako umowę kredytu w rozumieniu art. 69 Prawa bankowego. Z uwagi na odrębności tych umów, w literaturze wskazano, że umowę kredytu w rachunku bankowym i umowę rachunku bankowego należy zakwalifikować, jako zespół umów, gdzie umową nadrzędną jest umowa rachunku bankowego. Reasumując, umowa kredytu odnawialnego jest umową podrzędną w stosunku do umowy rachunku bankowego i bez umowy rachunku bankowego nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Umowy te, choć odrębne, są ściśle powiązanie, a powiązanie to ma takie znaczenie, że rozwiązanie umowy rachunku bankowego skutkuje wygaśnięciem umowy kredytu odnawialnego. (Wyrok SA w Białymstoku z 6.03.2020 r., I ACa 805/19, LEX nr 3033411)

38 Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało przede wszystkim od ustalenia, czy pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy o linię kredytową, czy pozwany miał do dyspozycji środki pieniężne wynikające z umowy, czy zalegał z ich spłatą oraz czy doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy przez stronę powodową.

39 W tym miejscu trzeba zauważyć, że pozwany czyniąc zarzuty dotyczące braku zawarcia pomiędzy stronami umowy, nieprzekazania mu środków pieniężnych oraz braku skutecznego wypowiedzenia umowy, nie przedstawił ani jednego dowodu mogącego skutecznie podważyć i obalić twierdzenia powoda. Tym samym strona pozwana nie zadośćuczyniła obowiązkom dowodowym z art.6 k.c.

40 Z treści zawartej pomiędzy stronami umowy z dnia 05.10.2021r. o linię kredytową nr (...), wprost wynika pomiędzy jakimi stronami i na jakich warunkach została zawarta. Całkowicie chybiony jest więc zarzut pozwanego dotyczący bezskuteczności zawieszonej zawartej umowy. Potwierdzenie dokonanej czynności prawnej, o którym mowa w art. 103 k.c. dotyczy działania rzekomego pełnomocnika (falsus procuratora). Odnosi się zatem do działania osoby, która w ogóle nie jest pełnomocnikiem (nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres). W rozpoznawanej sprawie tak nie było. Nie ma żadnych wątpliwości, że czynności prawnych dokonywała pracownica Banku i działała w jego imieniu. Umowa została zawarta w Oddziale Banku w K. przy ul. (...) z (...). Umowę kredytu w imieniu Banku zawarła pracownica Banku (...), której numer identyfikacyjny i zajmowane stanowisko zostało wskazane w treści umowy. Ta sama osoba zawarła z pozwanym również Aneksy do umowy o linię kredytową. Istotnym jest też fakt, że do czasu wszczęcia procesu S. L. nie kwestionował umocowania do zawarcia umowy ani w żaden sposób nie przejawiał niepewności co do jej skuteczności.

41 Nie budzi wątpliwości Sądu, że reprezentująca Bank (...) była w pełni uprawniona i legitymowana do zawarcia przedmiotowej umowy, przy czym powszechnie wiadomo, że Bank nie dołącza do tego typu umów kredytowych każdorazowo odrębnego upoważnienia dla pracownika, bowiem upoważnienie to wynika z zakresu czynności służbowych wykonywanych na rzecz i w imieniu Banku. Zgodnie z treścią art. 97 k.c. osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa, przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.

42 W rozpoznanej sprawie do zawarcia umowy doszło i Bank jako przedsiębiorca nie musi tego potwierdzać, tym bardziej, że strona pozwana nie wyznaczyła powodowi żadnego terminu. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli zakład pracy powierza swojemu pracownikowi stanowisko, z którym wiąże się składanie ofert i prowadzenie negocjacji, których wymiana może doprowadzić do zawarcia umowy, to należy uznać, że jest on upoważniony do składania oświadczeń woli w imieniu tego zakładu, w sprawach objętych jego zakresem czynności. Pogląd taki znajduje uznanie także w orzecznictwie. Osoba prawna, która co do zasady działa przez swoje organy (art. 38 k.c.), może udzielić formalnego, ale również w sposób dorozumiany, pełnomocnictwa swojemu pracownikowi do zawierania umów (składania oświadczeń woli). Przepis art. 97 k.c. przewiduje takie właśnie dorozumiane pełnomocnictwo nie umowne, lecz ustawowe. Przepis art. 97 k.c. odnosi się do wszystkich osób, które mają faktyczną możliwość dokonywania czynności prawnych w obiektach przedsiębiorstwa, w tym przypadku Banku i ma zastosowanie zawsze, gdy przedsiębiorstwo nie poinformowało w sposób wyraźny swoich klientów, o tym, że konkretne osoby czynne w jego lokalu nie są umocowane do zawierania umów (tak Sąd Apelacyjny w B. (...)). Prezentowana wykładnia art. 97 k.c. przyjmowana jest także przez Sąd Najwyższy, który stwierdził, że art. 97 k.c. może mieć zastosowanie do osób podpisujących w imieniu banku umowę kredytową. Artykuł 97 k.c. może mieć zastosowanie również przy rozstrzyganiu sporu o umocowanie osób podpisujących w imieniu banku umowę kredytu (wyrok z dnia 14 maja 2002 r. V CKN 1031/00, a także wyrok z dnia 5 grudnia 2003 r. IV CK 286/02).” (Wyrok SA w Krakowie z 4.07.2023 r., I AGa 67/22, LEX nr 3847858).

43 Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pozwany nie kwestionował autentyczności swojego podpisu złożonego pod treścią umów. Ponadto, kluczową kwestią jest okoliczność, że pozwany przystąpił do realizacji kredytu, bowiem spłacał zadłużenie, co świadczy o tym, że wówczas nie miał wątpliwości, co do ważności zawartej umowy. Zatem umowa zawarta między stronami pozostaje skuteczna, zaś argumenty i zarzuty pozwanego są całkowicie nieracjonalne i nielogiczne.

44 Do treści zawartej umowy dołączono m.in. symulację zmiany stopy procentowej oraz wyciąg z tabeli opłat i prowizji według stanu na dzień podpisania umowy kredytowej. Pozwany został więc w sposób dostateczny i prawidłowy poinformowany o warunkach zawartej umowy oraz zasadach dotyczących spłaty. Z przedłożonej przez powoda tabeli zawierającej opis transakcji dokonywanych na koncie pozwanego wprost wynika, że pozwany otrzymał od Banku dostęp do środków pieniężnych. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego trudnym jest uznanie, że pozwany dokonywał dobrowolnych spłat zobowiązania, którego nigdy nie zaciągał. Strona powodowa przedstawiła cały szereg dowodów m.in. umowę o linię kredytową, aneksy do umowy, porozumienie restrukturyzacyjne, rozliczenie umowy etc., z których wynika wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia. Powód wykazał także, że wzywał pozwanego do zapłaty, wysyłając pisma na wskazany w treści umowy przez pozwanego adres. W treści wezwań widnieje informacja o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Powód w sposób właściwy zadośćuczynił więc obowiązkom informacyjnym. Pozwany skorzystał z możliwości restrukturyzacji zadłużenia, co potwierdza fakt posiadania przez niego odpowiedniej wiedzy w tym przedmiocie.

45 Również fakt prawidłowego wypowiedzenia umowy przez powoda nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Wypowiedzenie to zostało nadane przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru i zostało odebrane w dniu 16.08.2023r. Na potwierdzeniu odbioru widnieje wyraźny podpis osoby odbierającej korespondencję. W taki sam sposób powód wykazał, że kierował do S. L. wezwania do zapłaty zadłużenia, w których zawarł informację o możliwości polubownego rozwiązania sporu.

46 Końcowo należy stwierdzić, że nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut pozwanego odnoszący się do braku dowodów świadczących o istnieniu pomiędzy stronami stosunku prawnego. Zdaniem S. L. jeżeli kserokopia dokumentu nie jest odpowiednio poświadczona, to nie stanowi dokumentu, a sądowi nie wolno przeprowadzać w tej sytuacji dowodu z dokumentu. Prawdą jest, że takie poglądy pojawiają się w orzecznictwie sądów powszechnych, niemniej jednak zdaniem sądu rozpoznającego sprawę przyjęcie takiego stanowiska w realiach rozpoznawanej sprawy byłoby zbyt restrykcyjne i doprowadziłoby do wydania niesprawiedliwego orzeczenia. Sąd podziela w tym zakresie argumentację m.in. Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, który w wyroku z dnia 25 listopada 2019r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1157/18 uznał, że „ Przedłożone przez stronę pozwaną kserokopie dokumentów mogą być uznane za wiarygodny dowód, pozwalający na konstruowanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. […] Poświadczenie kserokopii dokumentu za zgodność z oryginałem nie jest jednak warunkiem sine qua non wprowadzenia takiego środka dowodowego do postępowania cywilnego […] niepoświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie stanowią inny środek dowodowy, o którym mowa w art. 309 k.p.c.”

47 Reasumując należy stwierdzić, że powód odpowiednio wykazał zarówno zasadność jak i wysokość dochodzonego roszczenia. Stąd też w pkt I wyroku Sąd zasądził od pozwanego S. L. (...) na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A. w K. kwotę 18 858,61 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty: 16 381,11 złotych od dnia 27.05.2025 r. do dnia 27.05.2025 r.,15 229,11 złotych od dnia 28.05.2025 r. do dnia 11.06.2025 r.,14 077,11 złotych od dnia 12.06.2025 r. do dnia 14.07.2025 r.,12 925,82 złote (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia pięć złotych osiemdziesiąt dwa grosze) od dnia 15.07.2025 r. do dnia 19.08.2025 r. oraz od kwoty 11 773,82 złote od dnia 20.08.2025 r. do dnia zapłaty. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 §1 i 2 k.c. zasądzając je zgodnie z treścią pozwu.

48 Z uwagi na uwzględnienie powództwa w całości, Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 98 §1 kpc, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty powoda składała się opłata od pozwu w wysokości 1 000 zł (art.13 ust. 1 pkt 7 UKSC), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł (§2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. Opłaty za czynności radców prawnych Dz.U. z 2023, poz. 1935). Tytułem kosztów procesu w pkt II wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powoda, kwotę 4 634,00 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

49 Sędzia: