Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 15 lipca 2026 r., I C 539/25

wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 15 lipca 2026 r., I C 539/25

Tekst

1 Sygn. akt I C 539/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 15 lipca 2026 roku

3 Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący:

6 sędzia Ewa Wiater

7 po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 roku w V.

8 na posiedzeniu niejawnym

9 sprawy z powództwa E. J.

10 przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V.

11 o zapłatę

12 I. zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. na rzecz powódki E. J. tytułem zadośćuczynienia kwotę 6 000 zł (sześć tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty;

13 II. zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. na rzecz powoda E. J. tytułem odszkodowania kwotę 200 zł (dwieście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty;

14 III. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

15 IV. zasądza od powódki E. J. na rzecz pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. kwotę 122,81 zł (sto dwadzieścia dwa złote 81/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

16 V. nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Kielcach od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w V. kwotę 307,25 zł (trzysta siedem złotych 25/100), zaś od powódki E. J. – z zasądzonego na jej rzecz w pkt I wyroku roszczenia kwotę 421,18 zł (czterysta dwadzieścia jeden złotych 18 /100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

17 Sędzia Ewa Wiater

18 Sygn. akt I C 539/25 upr.

Uzasadnienie

19 Pozwem z dnia 25 kwietnia 2025 roku powódka E. J. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w V.:

20 - kwoty 14 500,00 zł, tytułem zadośćuczynienia, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty,

21 - kwoty 200,00 zł, tytułem odszkodowania, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

22 W uzasadnieniu żądania wskazała, że dnia 27 kwietnia 2022 roku, będąc na zakupach

23 w Galerii (...) w V., doznała uszczerbku na zdrowiu będącego konsekwencją uderzenia

24 w szklane drzwi sklepu firmowego (...), których jedno skrzydło mimo godzin otwarcia galerii zostawało zamknięte. Z uwagi na fakt, iż jedno skrzydło drzwi szklanych było otwarte, powódka z całej siły uderzyła w zamkniętą część. Uderzenie było tak silne, że straciła przytomność. Powódka wskazała, że na skutek przedmiotowego zdarzenia doznała obrażeń na czole po lewej stronie oraz na obu powiekach oka lewego, bolesności uciskowej głowy w okolicy potylicznej i karku oraz dolegliwości bólowych promieniujących do obu barków. Po zdarzeniu przez ok.

25 3 tygodnie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Na żądaną kwotę składa się: 14 500 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 200 zł tytułem kosztu obdukcji sądowo-lekarskiej z dnia 6 maja 2022 roku (k. 2-9).

26 W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

27 w V. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

28 W uzasadnieniu swojego stanowiska w pierwszej kolejności zakwestionował, jakoby pozostawał odpowiedzialny za szkodę wskazaną przez powódkę. Wyjaśnił, że powódka uderzyła w drzwi nie zachowując podstawowych zasad ostrożności w przestrzeni publicznej – skrzydło drzwi było wyraźnie oznaczone poziomą listwą, a także znajdowało się w miejscu typowym

29 i przewidywalnym dla wejścia/wyjścia z salonu galerii handlowej. W dalszej kolejności pozwany zakwestionował przedstawione przez powódkę dowody z jej dalszego leczenia, w szczególności z wizyty lekarskiej w dniu 27.05.2024 r. oraz zaświadczenia fizjoterapeuty, podnosząc, iż są to wizyty, które odbyły się ponad dwa lata po zdarzeniu i nie są wystarczające do przyjęcia, że między nimi a zdarzeniem z kwietnia 2022 roku istnieje jakikolwiek związek przyczynowy.

30 W ocenie pozwanego, powódka nie przedstawiła żadnego dowodu, który wskazywałby, że obecne dolegliwości bólowe lub inne problemy zdrowotne mają swoje źródło w zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej pozwany zakwestionował w całości wysokość żądanego przez powódkę odszkodowania, zaś zadośćuczynienie, jest w jego ocenie, rażąco wygórowane ( k. 54-56v.).

31 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

32 (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w V. jest właścicielem sklepu firmowego (...) zlokalizowanego w Galerii (...) w V..

33 - okoliczność bezsporna

34 Sklep (...), podobnie jak sama galeria, otwarty jest do godziny 21:00. Drzwi wejściowe do sklepu są w całości przeszklone, a na krańcach skrzydeł drzwiowych umieszczone są pionowe metalowe rurki. Kilka minut przed zamknięciem sklepu pracownicy mieli zwyczaj przymykania jednego skrzydła drzwiowego, w celu zakończenia czynności związanych

35 z zamknięciem sklepu. Klienci, widząc na wpół przymknięte drzwi, zazwyczaj nie wchodzili już do sklepu.

36 W godzinach otwarcia galerii, drzwi sklepu (...) nie były zamykane. Drzwi zamykane są na kluczyk. Nie są wyposażone w czujniki ruchu.

37 Dowód: zeznania świadka V. E. (k. 99)

38 Dnia 27 kwietnia 2022 roku około godziny 20:00 E. J. pojawiła się w Galerii (...) w V. z zamiarem zakupu obuwia. Odwiedziła sklep (...) i oglądała w nim buty, nie zdecydowała się jednak na ich zakup i udała się do innego sklepu. Kiedy spojrzała na zegarek i zobaczyła na nim godzinę 20:48, zaczęła zastanawiać się, czy zdąży jeszcze wrócić do sklepu (...), by przymierzyć buty, które wcześniej tam oglądała. E. J. pośpiesznie udała się do sklepu (...). Podążała korytarzem galerii, od lewej strony sklepu (...), wzdłuż wystawy męskiej. Szła szybko, w konkretnym celu, gdyż chciała zdążyć z zakupem butów. Kiedy E. J. była tam 15-20 min wcześniej, wówczas otwarte były oba skrzydła przeszklonych drzwi. E. J. nie spodziewając się żadnej przeszkody, z całym impetem weszła w szklane skrzydło drzwi, które było już zamknięte. Nie zauważyła pionowej metalowej rurki umieszczonej na krawędzi skrzydła drzwiowego. Uderzyła najpierw głową, później twarzą, biodrem i kolanem w szklane drzwi. Uderzenie było tak silne, że E. J. ocknęła się w ramionach starszej kobiety, która pomogła jej wejść do sklepu (...). W tym czasie w sklepie (...) obecna była pracownica V. E., która udzieliła powódce doraźnej pomocy, a następnie wezwała karetkę pogotowia.

39 Dowód: zeznania świadka V. E. (k. 99), zeznania powódki E. J. (k. 101-104)

40 E. J. została przetransportowana na (...) w Szpitalu przy ul. (...)

41 w V.. Z uwagi na awarię tomografu, wykonano jej jedynie podstawowe badania, które wykazały powierzchowny uraz powłok głowy. Tego samego dnia wróciła do domu z zaleceniem kontroli w poradni chirurgicznej za 7 dni, zimnych okładów na stłuczoną okolicę, oszczędzającym trybem życia i przyjmowaniem leków przeciwbólowych.

42 F. 2 maja 2022 roku E. J. odbyła wizytę w Poradni Lekarza POZ w (...) w V.. W dokumentacji medycznej odnotowano bóle czoła po stronie lewej, wybroczyny krwawe w okolicy powieki dolnej lewej. E. J. otrzymała zwolnienie lekarskie na okres od dnia 2 maja 2022 roku do dnia 13 maja 2022 roku.

43 F. 6 maja 2022 roku u E. J. dokonano oględzin sądowo-lekarskich. W opinii odnotowano, że poszkodowana na skutek urazu zadanego narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym lub przy uderzeniu się o taki przedmiot doznała sińca z obrzękiem na twarzy, dolegliwości bólowych głowy, karku i obu barków, co powoduje u niej naruszenie czynności poniżej 7 dni. Za obdukcję sądowo-lekarską E. J. zapłaciła 200 zł.

44 W dniach 11 maja 2022 roku, 13 maja 2022 roku, 19 maja 2022 roku E. J. była na wizytach w (...) w Centrum (...) w V., podczas których zgłaszała ból głowy w okolicy potylicznej i czołowej, bóle kręgosłupa szyjnego

45 z drętwieniem kończyn. Ponownie wystawiono jej zwolnienie lekarskie na okres od dnia 14 maja 2022 roku do dnia 19 maja 2022 roku.

46 F. 27 maja 2024 roku E. J. odbyła wizytę w Poradni Lekarza POZ

47 w Przychodni (...) w V.. W dokumentacji medycznej odnotowano wówczas występujące od 2 lat dolegliwości bólowe głowy z towarzyszącym światłowstrętem

48 i mdłościami, z nasileniem dolegliwości w sytuacji stresującej.

49 Dowód: dokumentacja medyczna dot. powódki E. J. (k. 13-20, 22), protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała (k. 21-21v.), paragon fiskalny (k. 23), dokumentacja zdjęciowa (k. 24)

50 Uraz głowy jakiego doznała powódka w dniu 27 kwietnia 2022 roku miał charakter powierzchowny. Dolegliwości bólowe głowy wynikające z uderzenia przez powódkę głową

51 o szybę miały charakter przemijający.

52 Uraz jakiego powódka doznała dnia 27 kwietnia 2022 roku nie wiązał się z długotrwałymi ani trwałymi skutkami neurologicznymi i nie spowodował u powódki ani długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu w aspekcie neurologicznym.

53 Dolegliwości i objawy zgłaszane obecnie przez powódkę mogą mieć podłoże psychologiczne.

54 Dowód: pisemna opinia biegłego sądowego w zakresie neurologii i rehabilitacji medycznej I. J. (k. 111-115)

55 Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się na zeznaniach powódki E. J., zeznaniach świadków V. E. i H. J. oraz na dokumentacji przedłożonej przez strony, która nie budziła wątpliwości Sądu pod kątem jej prawdziwości, jak również na dowodach z opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i rehabilitacji medycznej.

56 Zeznania V. E. Sąd obdarzył walorem wiarygodności, dał wiarę w całości uznając je za spójne i rzetelne.

57 Zeznania powódki E. J. i świadka H. J. uznano za wiarygodne w części dotyczącej okoliczności zaistnienia przedmiotowego zdarzenia oraz odczuwania przez powódkę dolegliwości bólowych bezpośrednio po zdarzeniu. W świetle zaś wyników opinii biegłego I. J.- zeznania te nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w

58 w zakresie nadmiernie eksponującym aktualne dolegliwości bólowe głowy i szyi u powódki, jako mające związek z przedmiotowym zdarzeniem.

59 W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w całości podzielił opinię biegłego I. J., jako że rzetelność i fachowość opinii sporządzonej przez biegłego nie budzi wątpliwości Sądu. Opinia ta jest pełna, jasna, logiczna i wewnętrznie spójna, a ponadto została sporządzona przez biegłego posiadającego odpowiednią wiedzę i doświadczenie w opiniowanym zakresie, nie była także kwestionowana przez strony.

60 Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

61 Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

62 Zgodnie z brzmieniem art. 415 Kodeksu cywilnego, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej na zasadzie winy są: szkoda, wina oraz normalny (adekwatny) związek przyczynowy.

63 Konstrukcja odpowiedzialności deliktowej (art. 415 k.c.) stanowiącej odpowiedzialność odszkodowawczą za czyn niedozwolony, opiera się na trzech przesłankach: zdarzeniu, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie oraz szkodzie i związku przyczynowym między owym zdarzeniem a szkodą . Zasadą odpowiedzialności deliktowej przewidzianej w art. 415 k.c. jest wina, będąca odzwierciedleniem podmiotowej strony czynu, którą należy wykazać wraz z bezprawnością rozumianą jako niezgodność zachowania się sprawcy z porządkiem prawnym.

64 Jednocześnie w przypadku odpowiedzialności deliktowej poszkodowanemu przysługuje odszkodowanie, a w przypadku szkody na osobie także zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę, stosownie do art. 445 k.c. Zgodnie zaś z treścią art. 445 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

65 Szklane drzwi, w które uderzyła powódka w dniu 27 kwietnia 2022 były wówczas

66 w stanie niezgodnym z obowiązującymi przepisami. Zgodnie bowiem z § 295 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225), skrzydła drzwiowe, wykonane z przezroczystych tafli, powinny być oznakowane w sposób widoczny i wykonane

67 z materiału zapewniającego bezpieczeństwo użytkowników w przypadku stłuczenia. Z takiego uregulowania można wywieść, że brak oznakowania przezroczystych tafli może powodować niebezpieczeństwo niedostrzeżenia przeszkody i wejścia na nią człowieka. W niniejszym przypadku mamy więc do czynienia z adekwatnym powiązaniem przyczyny zdarzenia z jego skutkiem. Należy podkreślić, że powódka w chwili wypadku była młodą, zdrową kobietą i mimo tego nie zauważyła owych szklanych tafli drzwi, co dowodzi, że niebezpieczeństwo nieoznakowania takich tafli dla klientów jest znaczne.

68 Jest wysoce prawdopodobnym, że naklejki ostrzegawcze na drzwiach, które pojawiły się nieco później, były naturalną reakcją zarządcy obiektu, czy też właściciela sklepu na zaistnienie wypadku. Pozwany wskazywał bowiem, że „skrzydło drzwi było wyraźnie oznaczone poziomą listwą, a także znajdowało się w miejscu typowym i przewidywalnym, dla wejścia/wyjścia z salonu”. Zdaniem Sądu takie oznaczenie szklanych drzwi nie jest wystarczające. Oznaczenie powinno znajdować się na poziomie wzroku przeciętnego klienta, w miejscu połowy wysokości drzwi. Świadek V. E. nie potrafiła wskazać, czy na dzień zdarzenia naklejka ostrzegawcza znajdowała się na drzwiach, jednakże przyznawała, że 2022 roku odbywała się akcja profilaktyczna naklejania naklejek na szyby. Z dołączonej do odpowiedzi na pozew dokumentacji fotograficznej wynika, że na drzwiach pojawiło się dodatkowe oznaczenie „uwaga szklane drzwi”.

69 Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż powódka uprzednio tego samego dnia

70 w odstępstwie kilkunastu minut przed zdarzeniem wchodziła do sklepu (...)

71 i obydwa skrzydła szklanych drzwi były otwarte, stąd miała prawo oczekiwać podobnego stanu rzeczy w godzinach otwarcia sklepu. Widząc bowiem uprzednio szerokie wejście miała podstawy, by zakładać, że cały ciąg jest drożny i cała infrastruktura wejściowa działa bez zmian i spodziewać się prawidłowej i przewidywalnej organizacji ruchu. Zamknięcie połowy drzwi w godzinach dostępności obiektu dla klientów naruszało zasady bezpiecznego użytkowania, albowiem odbyło się bez żadnego oznakowania, zaś klient miał prawo oczekiwać, że architektura przestrzeni nie zagraża jego zdrowiu i nie miał podstaw, by zakładać, że pojawi się fizyczna pułapka w postaci niewidocznej, zaryglowanej szyby, która mogłaby zagrażać jego bezpieczeństwu. Podkreślenia wymaga, że przezroczyste szkło w połączeniu z intensywnym oświetleniem galerii handlowej tworzy złudzenie braku przeszkody. Powódka miała prawo zakładać, że skoro całe podwójne wejście jest architektonicznie przeznaczone do ruchu, to oba skrzydła są otwarte, a same ciągi piesze są bezpieczne i wolne od ukrytych przeszkód. Jeżeli zaś zarządca zmienia organizację ruchu i zamyka jedno skrzydło to klient ma prawo oczekiwać, że ta nagła przeszkoda zostanie oznakowana w sposób rzucający się w oczy np. poprzez taśmę ostrzegawczą lub wyraźny komunikat i że obiekt nie zastawi na niego „szklanej pułapki”. Należy podkreślić, że idealnie czysta szyba, która nie jest oznaczona jako zamknięta, staje się dla ludzkiego oka niewidoczna i klient nie musi spodziewać się nagłego oporu tam, gdzie kilkanaście minut wcześniej istniało tam normalne przejście. Przeszkoda taka łamie bowiem zasadę zaufania uczestnika ruchu pieszego do bezpiecznej przestrzeni publicznej.

72 Materiał dowodowy nie dostarczył żadnych przesłanek do przyjęcia jakiegokolwiek stopnia przyczynienia się powódki do wypadku. Po pierwsze, powódka nie miała żadnych powodów, aby celowo lub przez rażące niedbalstwo wpaść na szybę, gdyż każdy ma świadomość, że może to się skończyć nawet utratą życia w wyniku wejścia w ciało odłamków szkła. Szklane drzwi mają taką konstrukcję, że imitują brak przeszkody, stwarzają iluzję otwartej przestrzeni, imitują brak drzwi w ogóle, niejako zachęcając do wchodzenia do sklepów, stąd tak często są stosowane w centrach handlowych. Po drugie, sam fakt, że powódka się spieszyła nie jest niczym nadzwyczajnym. Chodzenie przyspieszonym krokiem jest zachowaniem naturalnym i niesprzecznym z prawem. Jeżeli przedmiotowe szklane drzwi byłyby w danym momencie dobrze widoczne, posiadały nieprzezroczyste naklejki ostrzegawcze, fakt spieszenia się powódki nie byłby wystarczający do zaistnienia wypadku, gdyż zauważyłaby szybę i odpowiednio zareagowała. Po trzecie, powódka nie była pracownikiem galerii, czy jednego ze sklepów się tam znajdujących, od którego należałoby oczekiwać szczegółowej znajomości topografii tego miejsca, czy też praktyk stosowanych przez pracowników polegających na zamykaniu jednego ze skrzydeł drzwi kilkanaście minut przed zamknięciem sklepu, aby klienci „nie byli zainteresowani” wejściem w ostatnich minutach pracy sklepu. Powódka była zwykłym klientem.

73 Wina właściciela sklepu (...) zlokalizowanego w Galerii (...)

74 w V. w tej sytuacji jest więc wyłączna i udowodniona jako jego rażące niedbalstwo. Naruszenie konkretnego przepisu bezwzględnie obowiązującego (§ 295 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) daje więc podstawę przypisania właścicielowi sklepu zawinionego zaniechania skutkującego szkodą u powódki (art. 415 k.c.). Niedopuszczalne są praktyki personelu, który zamyka jedno skrzydło drzwi np. w celu łatwiejszego sprzątania czy przygotowania obiektu do szybkiego zamknięcia punktualnie o równej godzinie. Klient ma prawo spodziewać się, że procedury porządkowe lub techniczne personelu nie będą realizowane kosztem zdrowia i życia klientów i że do ostatniej minuty oficjalnego otwarcia ciągi komunikacyjne muszą być w pełni bezpieczne. Przestrzeń handlowa jest celowo projektowana w taki sposób, by absorbować uwagę klienta. Klient ma prawo poruszać się po galerii z przeświadczeniem, że przejścia są bezpieczne i nie ma on obowiązku zachowywania szczególnej ostrożności jak np. na przejściu dla pieszych i ma prawo zakładać, że przestrzeń wokół niego nie wymaga nieustannej weryfikacji dotykowej czy sprawdzania, czy przezroczysta szyba nie została nagle zablokowana. Jeżeli z jakiegoś ważnego powodu np. awarii jedno skrzydło musiało zostać zamknięte w godzinach pracy sklepu, klient miał prawo spodziewać się aktywnego ostrzeżenia. Zarządca miał w takiej sytuacji obowiązek ustawić przez zamkniętych skrzydłem fizyczną barierę np. potykacz ostrzegawczy „uwaga, drzwi zamknięte”, wykleić na wysokości wzroku duży nieprzezroczysty komunikat lub całkowicie wygrodzić zaryglowaną strefę taśmą. Brak tych działań, przy jednoczesnym zaproszeniu klientów do zakupów oznacza, że wyłączną winę za zdarzenie ponosi sklep.

75 Zadośćuczynienie

76 Zgodnie z treścią art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia lub jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

77 Zadośćuczynienie przysługuje za krzywdę, a więc za szkodę o charakterze niemajątkowym, która nie przedstawia jakiejś wartości ekonomicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 445 § 1 k.c. nie wskazuje żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, pozostawiając to do oceny Sądu. Jednakże zarówno doktryna jak i judykatura wypracowały w tym względzie szeroko akceptowane stanowisko, wskazując, iż wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności, a zwłaszcza stopnia i czasu trwania cierpień fizycznych i psychicznych (pobyt w szpitalu, bolesność zabiegów, dokonywane operacje, leczenie sanatoryjne), trwałości skutków czynu niedozwolonego (kalectwo, oszpecenie, bezradność życiową, poczucie nieprzydatności), prognozy na przyszłość (polepszenie lub pogorszenie stanu zdrowia), wieku poszkodowanego (zwykle większą krzywdą jest kalectwo dla osoby młodszej), niemożności wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, pracy twórczej, utratę kontaktów towarzyskich itp. (por. m.in. wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 681/98, OSNP 2000, poz. 626). W judykaturze podkreśla się, że zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną, co oznacza, iż ma złagodzić odczuwalność doznanej krzywdy z jednej strony, z drugiej zaś jednak nie może ono być źródłem wzbogacenia (Wyrok SN z dnia 9 lutego 2000r., III CKN 582/98, niepubl.). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości.

78 Zauważyć przy tym trzeba, że określenie „odpowiedniej” sumy zadośćuczynienia przyznawanego na zasadzie art. 445 § 1 k.c. wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności rodzaju naruszonego dobra, rozmiaru doznanej krzywdy, intensywności naruszenia i stopnia winy sprawcy oraz wieku poszkodowanego, czasu trwania jego cierpień i skutków doznanego kalectwa. Zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 k.c. ma więc charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. Zadośćuczynienie to winno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, jednakże nie może ono być wygórowane w stosunku do rozmiarów krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa. W orzeczeniu z dnia 14 lutego 2008 roku II CSK 536/(...) Sąd Najwyższy stwierdził, iż w odniesieniu do zadośćuczynienia pieniężnego z art. 445 § 1 k.c. funkcja kompensacyjna musi być rozumiana szeroko, albowiem obejmuje zarówno cierpienia fizyczne, jak i sferę psychiczną poszkodowanego. Wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne.

79 Mając na względzie powyższe jurydyczne wytyczne, oceniając rozmiar krzywdy doznanej przez powódkę na skutek zdarzenia z dnia 27 kwietnia 2022 roku Sąd przede wszystkim uwzględnił rodzaj jego następstw w sferze fizycznej powódki, na które wskazał opiniujący w sprawie biegły w zakresie neurologii i rehabilitacji medycznej.

80 W odniesieniu do stopnia cierpień związanych z przedmiotowym wypadkiem (art. 444 § 1 w zw. z art. § 445 § 1 k.c.) należy uznać, że były one znaczne szczególnie w pierwszej fazie, gdy uwidocznił się krwiak okolicy czołowej lewej oraz krwiak okularowy oka lewego. W opinii biegłego uraz głowy mógł powodować znaczne dolegliwości bólowe głowy przez około miesiąc od wypadku, natomiast pourazowy ból głowy w mniejszym już nasileniu mógł utrzymywać się do 3 miesięcy od urazu. Dolegliwości bólowe głowy miały charakter przemijający, Uraz jakiego powódka doznała 27 kwietnia 2022 roku nie wiązał się z długotrwałymi ani trwałymi skutkami neurologicznymi i nie spowodował u powódki ani długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu w aspekcie neurologicznym.

81 Nadmienić należy także, że pomimo obawy o swój stan zdrowia nie pozostała w szpitalu, aby dokończyć wszelkie badania, w tym tomograf komputerowy, który wykonała dopiero w dniu 24 maja 2022 roku po wizycie u neurologa.

82 Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd uznał, że kwota 6 000 zł z tytułu zadośćuczynienia zrekompensuje w całości doznaną przez powódkę krzywdę. W ocenie sądu zadośćuczynienie w takiej wysokości będzie stanowić dla powódki ekonomicznie odczuwalną wartość, spełni swoją kompensacyjną rolę, a równocześnie nie jest ono nadmierne, a zatem nie doprowadzi ani do bezpodstawnego zubożenia pozwanego, ani do bezpodstawnego wzbogacenia powódki. Taka jego wysokość jest – w ocenie sądu – adekwatna także do aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie, odpowiadając w pełni ocenionej całościowo krzywdzie wyrządzonej powódce w wyniku zdarzenia.

83 Odszkodowanie

84 Zgodnie z treścią przepisu art. 444 § 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty; Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowany może więc na podstawie art. 444 § 1 k.c. domagać się kompensaty kosztów, wywołanych tym stanem, przy czym obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, a więc wszystkie niezbędne i celowe wydatki, bez względu na to, czy podjęte działania przyniosły poprawę zdrowia (por. wyrok SN z dnia 9 stycznia 2008 r., II CSK 425/07, Mon. Praw. 2008, nr 3, s. 116).

85 W szczególności będą to koszty leczenia, a więc wydatki związane z postawieniem diagnozy, terapią i rehabilitacją poszkodowanego, koszty transportu, koszty odwiedzin osób bliskich (por. wyrok SN z dnia 7 października 1971 r., II CR 427/71, OSP 1972, z. 6, poz. 108).

86 Jak wskazano wyżej odszkodowanie ma na celu zrekompensowanie szkód majątkowych,

87 a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z powyższym na powódce ciążył obowiązek wykazania, że winę w zaistniałym zdarzeniu ponosi właściciel sklepu oraz że zdarzenie to stanowiło przyczynę powstania po jej stronie szkody majątkowej. Zatem w ocenie sądu w pełni zasadne było przyznanie E. J. odszkodowania w kwocie 200 zł, za poniesione koszty sporządzenia protokołu sądowo-lekarskich oględzin ciała celem dochodzenia późniejszych roszczeń.

88 Reasumując roszczenie powódki z tytułu zadośćuczynienia zasługiwało na uwzględnienie w części tj. w kwocie 6 000 zł, a odszkodowanie w całości tj. w kwocie 200 zł, o czym orzeczono odpowiednio w pkt I i II wyroku.

89 O odsetkach od zasądzonej kwoty orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 12 sierpnia 2022 roku. Wezwanie do zapłaty kwoty 15 200 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania zostało odebrane dnia 4 sierpnia 2022 roku, zatem termin upłynął dnia 11 sierpnia 2022 roku. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania (art. 455 k.c.).

90 W pozostałym zakresie powództwo jako wygórowane Sąd oddalił (pkt III)

91 O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozliczenia.

92 W niniejszej sprawie po stronie powódki powstały następujące koszty: opłata od pozwu wynosząca 750 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, a także zaliczka na poczet opinii biegłego

93 w wysokości łącznej 300 złotych, która została w całości wykorzystana. Łącznie koszty te wynoszą 4667 zł.

94 Po stronie pozwanego powstały koszty procesu w kwocie 3 617 zł, na które złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.

95 Powódka wygrała sprawę w 42,18 % (6 200 zł x 100%/14 700 zł) i w takim zakresie należy jej się zwrot poniesionych kosztów procesu, co daje kwotę 1 968,54 zł (4667 zł x 42,18 %), pozwanemu należy się z kolei zwrot kosztów procesu w kwocie 2 091,35 zł (3617 zł x 57,82%). Po kompensacie na rzecz pozwanego należało zasądzić od powódki kwotę 122,81 zł z tytułu kosztów procesu (pkt IV).

96 Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku

97 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2025, poz,1228.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

98 Nieuiszczonymi kosztami sądowymi w niniejszej sprawie jest kwota 728,43 złotych pozostała do wypłaty z tytułu wynagrodzenia należnego biegłemu I. J.

99 z sum Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Kielcach za sporządzenie opinii w niniejszej sprawie (k. 118).

100 Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych tytułem nieuiszczonej części kosztów sądowych nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kielcach od strony pozwanej kwotę 307,,25 zł (728,43 zł x 42,18 %), zaś od powódki w wysokości 421,18 zł (728,43 zł x 57,82%) z zasądzonego na jej rzecz

101 w pkt I wyroku roszczenia, tj. w wysokości proporcjonalnej do zakresu, w jakim strony przegrały proces (pkt V).

102 sędzia Ewa Wiater