Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 4 marca 2025 r., II K 770/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 4 marca 2025 r., II K 770/22

Tekst

1 Sygn. akt II K 770/22

2 W zakresie przypisanego oskarżonemu w treści wyroku udaremnienia zaspokojenia wierzycieli zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 lutego 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. (...) Sąd postanowił uzupełnić uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 3 września 2024 roku, w ten sposób, że:

3 Przepis art. 300 § 2 k.k. chroni prawidłowość obrotu gospodarczego oraz powagę orzeczeń państwowych. W szczególności chodzi tu o zapewnienie realizacji roszczeń wierzycieli, usankcjonowanych przez orzeczenia organów państwowych, w normalnym czasie i trybie, a więc o zabezpieczenie zgodnego z właściwymi przepisami przebiegu postępowań egzekucyjnych. Przez udaremnienie zaspokojenia wierzyciela rozumie się wyłącznie całkowite uniemożliwienie zaspokojenia jego roszczenia (wierzyciel nie znajdzie zaspokojenia w jakiejkolwiek części), zaś uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela należy rozumieć jako uniemożliwienie zaspokojenia jego roszczenia choćby w jakiejś części (ale nie w całości).

4 Warunkiem sine qua non odpowiedzialności karnej na podstawie art. 300 § 2 k.k. jest ustalenie szczególnej więzi między zachowaniem dłużnika, a udaremnieniem lub uszczupleniem zaspokojenia jego wierzyciela, pozwalającej na obiektywne przypisanie skutku (por. J. Majewski w "Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz.", t. 3, pod red. A. Zolla, Zakamycze 1999r., str. 366 i nast.).

5 Sprawca czynu określonego w art. 300 § 2 k.k. odpowiada za działanie kierunkowe - w celu udaremnienia wykonania orzeczenia. Musi więc także obejmować swoją świadomością fakt istnienia takiego orzeczenia oraz fakt pokrzywdzenia wierzyciela (R. Stefański, Kodeks karny. Komentarz, Legalis, 2017r.).

6 Ustalenie, że udaremnianie lub uszczuplanie zaspokojenia wierzyciela nastąpiło in concreto w rezultacie rozporządzenia przez oskarżonego tym składnikiem majątku, który był zajęty lub zagrożony zajęciem należy do istoty przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., a stwierdzenie tej okoliczności w opisie czynu jest warunkiem uznania, że sprawca wypełnił swym zachowaniem odnośne znamię ustawowe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt V KK 351/15, Prok. i Pr. 2016 nr 3, poz. 1).

7 Wszystkie te opisane powyżej przesłanki zaistniały w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że R. C. będący zarówno wspólnikiem, jak i Prezesem Zarządu (...) Sp. z o.o. w M. w okresie od 8 maja 2020 roku do 23 października 2020 r używał terminala dzierżawionego przez spółkę (...) Sp. z o.o., w której to oskarżony również był wspólnikiem był R. C.. Oskarżony doskonale wiedział o tym procederze, przy pełnej wiedzy odnośnie kondycji finansowej (...) Sp. z o.o. w M..

8 Oskarżony swoim działaniem udostępnił terminal dzierżawiony przez spółkę (...) Sp. z o.o., w wyniku czego wszystkie środki pieniężne z działalności (...) Sp. z o.o. w M. trafiały na konto innej spółki. Oskarżony miał pełną świadomość, że w ten sposób ukryje majątek (...) Sp. z o.o. w M., wiedząc, że to udaremni egzekucję prowadzoną przez Komornika Sądowego przy Sądzię Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie w sprawie (...) i wykonanie orzeczenia sądu, tj. postanowienia Sądu Rejonowego w Wołominie (...) z dnia 9 czerwca 2020 roku w sprawie o sygn. akt (...) - i właśnie w takim zamiarze działał.

9 Oskarżony doskonale wiedział, że kondycja finansowa (...) Sp. z o.o. w M. jest zła, miał wiedzę o toczącym się postępowaniu mającym na celu egzekucję z majątku spółki, której był wspólnikiem, a zarazem prezesem zarządu. Kwota dochodzonej wierzytelności przez M. Ś. i Z. Ś. była duża, przekraczała 72.000 złotych, przy uwzględnieniu kosztów egzekucji i odsetek. Oskarżony wiedział, że w takiej sytuacji wszelkie środki otrzymywane z tytułu prowadzonej działalności z (...) Sp. z o.o. w M. winien przekazywać na ręce Komornika. Tymczasem R. C. uczynił to, by środki z tytułu prowadzonej działalności z (...) Sp. z o.o. w M. wpływały na rachunek bankowy innej spółki, której również był wspólnikiem, tj. (...) Sp. z o.o., celowo używając dzierżawionego terminala. W ten sposób środki pieniężne zostały ukryte przed wierzycielami - M. Ś. i Z. Ś..

10 Oskarżony miał dokładną wiedzę odnośnie operacji bankowych na rachunkach bankowych obu spółek, tym bardziej, że był ich wspólnikami. Nie może się przy tym zasłaniać niewiedzą dotyczącą spraw finansowych (...) Sp. z o.o. w M.. Oskarżony jako prezes zarządu (...) Sp. z o.o. w M. czuwał nad sprawami majątkowymi tej spółki, wykonywał on zatem samodzielnie wszelkie związane z zarządem spółki czynności faktyczne.

11 Na gruncie ustalonych w sprawie faktów było niewątpliwym, że R. C. będąc prezesem zarządu i wspólnikiem (...) Sp. z o.o. w M. posiadał zobowiązanie wobec M. Ś. i Z. Ś.. Z uwagi na brak możliwości finansowych spółka nie realizowała tego zobowiązania, co doprowadziło do wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego. Majątek spółki nie pozwalał na zaspokojenie wierzycieli, co wynika z akt komorniczych (...).

12 Oskarżony jako osoba zaznajomiona z prowadzeniem spółki, doskonale zdawał sobie sprawę, że wszelkie środki powinny być przekazywane na poczet postępowania egzekucyjnego. Mimo to, oskarżony postanowił ukryć środki pochodzące z rzeczywiście prowadzonej działalności (...) Sp. z o.o. w M. na rachunku bankowym spółki, której również był wspólnikiem, poprzez użycie dzierżawionego przez nią terminala. Oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę, że takie działanie doprowadzi do faktycznego udaremnienia realizacji egzekucji, a jednocześnie uszczupli możliwość zaspokojenia wierzycieli w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W rezultacie doszło do uszczuplenia zaspokojenia wierzycieli oskarżonego.

13 Marginalnie należy zaznaczyć, że w zestawieniu z dzierżawionego terminala za okres od 8 maja 2020 roku do 23 października 2020 roku firmy (...) Sp. z o.o. ujawniono dochody około 200.000,00 zł. Taka kwota była wystarczająca na zaspokojenia potrzeb wierzycieli, a tym samym umożliwiłby zakończenie postępowania egzekucyjnego. Gdyby oskarżony nie udostępnił w lokalu terminala dzierżawionego przez (...) Sp. z o.o., wpływające na rzecz (...) Sp. z o.o. w M. środki zostałyby przeznaczone na poczet zaspokojenia wierzycieli.

14 W kontekście wyżej podniesionych okoliczności w ocenie Sądu czynność oskarżonego polegająca na udostępnieniu terminala dzierżawionego przez (...) Sp. z o.o. i w wyniku tego ukryciu środków z tytułu rzeczywistej działalności (...) Sp. z o.o. w M. poza postępowaniem egzekucyjnym miała rzeczywisty wpływ na brak zaspokojenia wierzycieli. Powodując ten skutek oskarżony miał zamiar by nie doszło do egzekucji uzyskanych środków pieniężnych w trybie i czasie przewidzianym przez właściwe przepisy.

15 W tym stanie rzeczy uznanie, że R. C. swoim działaniem wyczerpał znamiona występku z art. 300 § 2 k.k. nie budziło żadnych wątpliwości Sądu. Skoro wydana została przeciwko (...) Sp. z o.o. w M. - której oskarżony był wspólnikiem i prezesem zarządu - klauzula wykonalności, logicznym było, że oskarżony zainteresował się biegiem sprawy. Tum samym oskarżony jako wspólnik (...) Sp. z o.o. nie sprzeciwiał się, by na rachunek bankowy tej spółki, z tytułu dzierżawionego terminala, regularnie spływały kwoty tytułem transakcji z działalności (...) Sp. z o.o. w M..

16 W czasie popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu miał on możliwość zachowania się w sposób zgodny z normami obowiązującego prawa. Zdawał sobie w pełni sprawę z bezprawności swych działań. Nie zachodziły w niniejszej sprawie ustawowe lub pozaustawowe podstawy wyłączające winę. Oskarżony nie działał pod wpływem atypowych warunków i szczególnej sytuacji motywacyjnej, która uzasadniałaby podjęcie decyzji niezgodnej z normą prawną. Brak było zatem przeszkód do postawienia mu zarzutu niezgodnego z prawem zachowania, a w konsekwencji do przypisania winy w czasie popełnienia czynu (art. 1 § 3 k.k.).