Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 24 marca 2025 r., VI P 88/18

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 24 marca 2025 r., VI P 88/18

Tekst

1 Sygn. akt VI P 88/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 marca 2025 roku

3 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia Joanna Napiórkowska - Kasa

5 po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2025 w Warszawie

6 na posiedzeniu niejawnym

7 sprawy z powództwa R. N.

8 przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w O.

9 o wynagrodzenie

10 1.oddala powództwo;

11 2.zasądza od powoda R. N. na rzecz pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 900,00 zł (słownie: dziewięćset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za okres od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

12 3.nie obciąża powoda kosztami procesu przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

13 Sygn. akt VI P 88/18

Uzasadnienie

14 Pozwem z dnia 15 lutego 2018 r. powód R. N. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 4.651,39 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 września 2017 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powód oparł swoje żądanie na stwierdzeniu, iż pozwana nie uwzględniła w wypłaconym mu wynagrodzeniu stawek płacy minimalnej obowiązujących we Francji oraz w Niemczech, które powinny być wypłacone w związku z wykonywaniem przejazdów na terytorium tych państw.

15 (pozew: k. 1-2)

16 Nakazem zapłaty z 9 maja 2018 r. tut. Sąd nakazał, aby pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. zapłaciła na rzecz powoda R. N. kwotę 4.651,39 zł tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 11 września 2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

17 (nakaz zapłaty: k. 52)

18 Pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwana przyjęła stanowisko, w myśl którego regulacje prawa pracy obowiązujące w Niemczech oraz we Francji nie mają zastosowania względem wynagrodzeń kierowców wykonujących pracę w transporce międzynarodowym, którzy w toku pracy przebywają na terytorium tych państw. Pozwana stwierdziła nadto, że nawet przyjmując za słuszne twierdzenia powoda dotyczące konieczności wyrównania jego wynagrodzenia do wysokości minimalnego wynagrodzenia we Francji i Niemczech, ewentualna niedopłata wynosi jedynie 66,74 zł z uwagi na przyjęcie przez powoda błędnej metodologii, na której oparł sporządzone przez siebie obliczenia. Pozwana zwróciła także uwagę na stanowisko Komisji Europejskiej, która uznała objęcie płacą minimalną międzynarodowych operacji transportowych, mających niewielki związek z terytorium państwa, na którego terenie przeprowadzany jest przewóz, za tworzenie nieproporcjonalnych barier administracyjnych, naruszających zasady funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.

19 (sprzeciw od nakazu zapłaty: k. 56-60)

20 Pismem z dnia 21 kwietnia 2021 r. powód, w związku z treścią opinii sporządzonej przez biegłą E. Z. i z zawartymi tam wyliczeniami, rozszerzył powództwo o 1.719,23 zł, wnosząc o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty w łącznej wysokości 6.370,62 zł wraz z odsetkami ustawowymi.

21 (pismo z rozszerzeniem powództwa: k. 300-301)

22 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

23 R. N. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych na trasach międzynarodowych. Umowa została zawarta na okres od 27 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Strony ustaliły wynagrodzenie podstawowe w wysokości 1700 zł brutto miesięcznie, dodatek do wynagrodzenia podstawowego tytułem ryczałtu za pracę nocną w wysokości 35,00 zł brutto miesięcznie, dodatek do wynagrodzenia podstawowego w wysokości 300.00 zł brutto miesięcznie tytułem ryczałtu za czas dyżuru oraz dodatek do wynagrodzenia podstawowego tytułem ryczałtu za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 165.00 zł brutto miesięcznie. Powód złożył oświadczenie o zapoznaniu się z treścią obowiązującego u pracodawcy regulaminu pracy oraz przepisów dotyczących wynagrodzenia oraz ich zaakceptowaniu i zobowiązaniu się do ich stosowania i przestrzegania.

24 (umowa o pracę: k. 4)

25 Od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. w pozwanej spółce obowiązywał Regulamin Wynagradzania, który ustalał normy regulujące rozliczanie delegacji pracowników, w tym delegacji zagranicznych.

26 (regulamin: k. 97-99, załącznik do regulaminu: k. 100-101)

27 Od 1 lipca 2017 r. obowiązywała nowa wersja Regulaminu Wynagradzania.

28 (regulamin: 103-105, załącznik do regulaminu: k. 106-107)

29 Pracownicy zapoznawali się z treścią Regulaminu przy podpisaniu umowy o pracę oraz byli informowani o zmianach w Regulaminie. Oprócz podstawy wynagrodzenia pracownicy otrzymywali także diety, które były rozliczane zgodnie z kartą kierowcy, którą zdawano po powrocie. Otrzymywane przez pracowników wynagrodzenia uwzględniały wysokość minimalnych wypłat we Francji i Niemiec. Aktualna wersja regulaminu była wywieszana w biurze firmy, kierowcy będący w trasie otrzymywali także stosowną informację o zmianach na komunikatorze.

30 (zeznania świadka A. K.: k. 171-172, zeznania świadka W. N. (1): k. 172-173, zeznania świadka J. N.: k. 227-228, zeznania D. D.: k.239-241)

31 Część czasu pracy powoda w kwietniu, maju, czerwcu, lipcu oraz sierpniu 2017 r. przypadała na terytorium Francji oraz Niemiec. Powód otrzymywał w związku z powyższym wyrównanie wynagrodzenia według zasad ustalonych w spółce zgodnie z zapisami przewidzianymi w Regulaminie Wynagradzania. Podróże służbowe powoda zostały rozliczone w oparciu o obowiązujący Regulamin.

32 (rozliczenie delegacji powoda: k. 67; wydruki z systemu 4TRANS: k. 68-95; historia rachunku bankowego: k. 108-110, szczegółowe rozliczenie podróży służbowej: k. 111 – 142, zeznania D. D.: k. 239-241)

33 11 września 2017 r. powód złożył pozwanej spółce oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Jako przyczyny rozwiązania umowy o pracę wskazał niewypłacenie wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach, niewypłacenie dodatku za pracę w porze nocnej, zmianę wysokości delegacji bez jego zgody oraz informacji, nieprawidłowe rozliczenie delegacji oraz niewypłacenie wynagrodzenia za delegację w sposób zgodny z umową.

34 (oświadczenie: k. 5)

35 Dnia 15 września 2017 r. powód wysłał do pozwanej spółki przedsądowe wezwanie do zapłaty.

36 (wezwanie do zapłaty: k. 8)

37 Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz w oparciu o zeznania świadków. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków A. K., W. N. (1), J. N. oraz zeznaniom D. D.. Zeznania powoda R. N. nie korelowały z zeznaniam przesłuchanych w sprawie świadków w zakresie kwestii zapoznawania z Regulaminem pracowników przez pracodawcę oraz braku informowania pracowników o zmianach w regulaminie. Sąd miał także na uwadze, iż wbrew twierdzeniom powoda dotyczącym braku przedstawienia mu regulaminu i braku możliwości zaznajomienia się z nim, powód składając podpis pod umową o pracę złożył jednocześnie oświadczenie o zapoznaniu się z treścią obowiązującego u pracodawcy regulaminu pracy

38 Opinia główna oraz opinie uzupełniające, sporządzone przez biegłą E. Z., nie mogły stanowić podstawy ustaleń Sądu oraz wpłynąć na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie. Zasadne były złożone przez pełnomocnika strony pozwanej zarzuty względem treści tych opinii, co potwierdziły spostrzeżenia powołanej następnie w sprawie biegłej M. B.. Uwagi te wykazały braki oraz nieścisłości w opiniach biegłej E. Z.. Opinie te zostały sporządzone w oparciu o niepełne dane w zakresie przekraczania przez powoda granicy. Biegła nie określila w sposób jednoznaczny, czy uwzględniła epizody, których nie wlicza się do czasu pracy kierowcy; czas dyżurów, nieusprawiedliwionych przestojów, nieprzerwanego dobowego odpoczynku, a także przerw w pracy wynikających z przerywanego czasu pracy. Biegła nie wskazała także, na czym opierała twierdzenia dotyczącego czasu niebędącego czasem pracy powoda w poszczególnych miesiącach, nie załączyła także przykładnowego, wyczerpującego wyliczenia dla choćby jednego miesiąca., czasy odpoczynku kierowcy zaś zaokrągliła w sposób orientacyjny lub użyła wymaganych przepisami minimów odpoczynku. Niewłaściwy był także zastosowany przez biegłą zabieg polegający na obliczeniu czasu pracy powoda jedynie poprzez odjęcie od liczby godzin w dobie godzin przeznaczonych na odpoczynek dobowy, gdyż nie uwzględnia to możliwości przebywania przez kierowcę na dyżurze. Stwierdzić należy zatem, iż sporządzonych w niniejszej sprawie opinii biegłej E. Z. Sąd nie mógł uznać za rzetelne i pozbawione luk, gdyż w toku postępowania wykazano w sposób niepodważalny błedy oraz nieścisłości w przyjętej przez biegłą metodologii oraz sformułowanych przez nią wnioskach. Jednocześnie treść opinii uzupełniających nie stanowiła wyjaśnienia, w jaki sposób i na jakich podstawach przyjęto określone założenia.

39 Sąd ma obowiązek powołać kolejnego biegłego lub instytut, jeśli wcześniej sporządzona opinia jest niewystarczająca do rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to sytuacji, gdy opinia zawiera istotne braki lub nie odpowiada na postawione pytania, jest niejasna, słabo uzasadniona lub niepozwalająca na ocenę trafności zawartych w niej wniosków, opiera się na błędnych założeniach – metodologicznych, prawnych lub faktycznych, jest niespójna, nielogiczna lub zawiera nieocenialne wnioski. W takich przypadkach sąd, oceniając opinię jako nieprzydatną dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien z urzędu przeprowadzić dowód z opinii innego biegłego lub odpowiedniej instytucji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2018 r., II CSK 662/17). W związku z powyższym dopuszczono w sprawie dowód z opinii innego biegłego, M. B..

40 W pełni zgodzić się należało z konkluzjami zawartymi w opinii głównej oraz opiniach uzupełniających biegłej M. B.. Biegła wskazała, iż bez posiadania zapisów z tachografu lub karty kierowcy i informacji o godzinach przekroczenia przez kierowcę granicy, nie można wyliczyć okresu przebywania w danym kraju, a co za tym idzie czasu pracy na terenie danego państwa członkowskiego, biegła słusznie także wskazała, iż bez zapisów z tachografu nie wiadomo, ile czasu kierowca odpoczywał, zatem nie jest możliwe precyzyjne określenie jego czasu pracy w danym okresie. Bez powyższych danych nie sposób było sporządzić opinii ze wskazaną w postępowaniu tezą dowodową. Strona powodowa złożyła zastrzeżenia do opinii biegłej M. B., jednak nie były one natury merytorycznej, lecz polegały jedynie na sformułowaniu wniosku o zobowiązanie pozwanego do przedłożenia zapisów tachografu i przekazania ich do biegłej.

41 Sąd zważył, co następuje:

42 Powództwo podlegało oddaleniu.

43 Art. 6 kodeksu cywilnego stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Za fakty w rozumieniu art. 6 kodeksu cywilnego należy uznawać wszystkie okoliczności, które według przepisów prawa materialnego wywołują skutki prawne, takie jak na przykład powstanie czy treść stosunku prawnego. Wierzyciel, który żąda od dłużnika wykonania świadczenia, ma obowiązek udowodnienia, że przysługuje mu wobec dłużnika wierzytelność – czyli musi wykazać wszystkie okoliczności faktyczne, od których przepisy prawa materialnego uzależniają powstanie tej wierzytelności, jej treść oraz wysokość (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2015 r., V CSK 312/14). Zasada wynikająca z art. 6 zastosowanie ma we wszystkich postępowaniach cywilnych, także w sprawach z zakresu prawa pracy oraz ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 19 grudnia 2017 r., III AUa 343/17). Zasada ta, będąca fundamentem postępowania cywilnego, nakłada na strony obowiązek dostarczenia dowodów na poparcie swoich twierdzeń, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd, stosując zasadę rozkładu ciężaru dowodu, zważył, że brak aktywności dowodowej ze strony powoda skutkuje niemożnością uwzględnienia jego twierdzeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (np. wyrok z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. I CKU 45/96), strona, która nie przedstawia dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko procesowe związane z nieudowodnieniem faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skutkiem niedotrzymania ciężaru dowodu przez powoda jest uznanie, że nie wykazał on okoliczności czyniących roszczenie zasadnym. Podkreślić należy, że trudności dowodowe, które napotka strona w toku postępowania dowodowego, nie skutkują przesunięciem na drugą stronę procesu ciężaru udowodnienia faktów, które mają ukazać zasadność roszczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 stycznia 2014 r., I ACa 869/13).

44 W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie miało to, że powód nie dostarczył danych z tachografów zamontowanych w pojazdach, którymi wykonywał swoje obowiązki, ani danych z karty kierowcy. Pliki zawierające tego rodzaju informacje stanowią podstawowe źródło danych służących do określania czasu pracy kierowców w firmach transportowych oraz do obliczania należności związanych z podróżami służbowymi. Co istotne, są one chronione przed modyfikacjami, co nadaje im charakter niepodważalnego dowodu dotyczącego czasu pracy i działań kierowcy. Tymczasem wyliczenia przedstawione przez powoda miały formę dokumentów wygenerowanych komputerowo, które mogły być swobodnie edytowane i nie były zabezpieczone przed zmianami. Jak już wspomniano, pliki z tachografów lub kart kierowców są odporne na manipulacje, co czyni je wiarygodnym i niepodważalnym dowodem. Dodatkowo, nie odnotowano godzin przekraczania przez powoda granic poszczególnych państw członkowskich, co uniemożliwiło prawidłowe obliczenie należnego mu wynagrodzenia. W związku z powyższym, zaprezentowane przez powoda wyliczenia nie mogły zostać uznane za rzetelne i wiarygodne, ponieważ firma je sporządzająca nie dysponowała danymi dotyczącymi godzin przekroczenia granic, momentów załadunku ani rozładunku. W powyższym zakresie Sąd w pełni oparł się na opinii głównej oraz opinii uzupełniającej biegłej M. B..

45 Jednocześnie podkreślić należy, iż nie sposób było w niniejszej sprawie przyjąć, aby to strona pozwana była zobowiązana do przedłożenia dokumentacji, której nie był w stanie przedstawić w toku postępowania powód. Zgodnie z art. 10 ust. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego przedsiębiorstwa transportowe są obowiązane zapewnić, aby harmonogramy transportowe były zgodne z przepisami dotyczącymi czasu pracy i odpoczynku kierowców. Ponadto, na podstawie art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia, przedsiębiorstwa używające pojazdów wyposażonych w tachografy cyfrowe mają obowiązek regularnego wczytywania danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, a także przechowywania tych danych przez okres co najmniej 12 miesięcy od daty ich zarejestrowania. Dane te powinny być dostępne dla służb kontrolnych, zarówno bezpośrednio, jak i zdalnie, na terenie przedsiębiorstwa.

46 Dodatkowo, pozwana słusznie wskazała na Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 33 ust. 2 tego rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe są zobowiązane do przechowywania wykresówek, wydruków oraz innych danych w porządku chronologicznym i czytelnej formie przez co najmniej rok od daty ich sporządzenia, a także do udostępniania tych dokumentów zainteresowanym kierowcom na ich żądanie. Przepisy te mają na celu zapewnienie transparentności w zakresie ewidencji czasu pracy kierowców oraz umożliwienie weryfikacji zgodności działań przedsiębiorstwa z wymogami prawa unijnego. Pomijając zatem wcześniejsze rozważania dotyczące rozkładu ciężaru dowodu w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że pozwana spółka nie była w związku z brzmieniem powyższych przepisów unijnych zobowiązana do przechowywania i udostępniania danych z tachografów w momencie wystosowania przez powoda żądania ich udostępnienia na potrzeby niniejszego postępowania. Dokumentacja transportowa, w tym dane z tachografów, była przechowywana zgodnie z wymogami prawa, a powód miał możliwość zapoznania się z nią na swoje żądanie. Sąd zauważył, że powód nie przedłożył wystarczających dowodów na poparcie twierdzenia, że pozwana spółka naruszyła obowiązki przechowywania lub udostępniania dokumentacji. W szczególności powód nie wskazał przykładowo konkretnych przypadków, w których odmówiono mu dostępu do wykresówek lub wydruków, ani nie wykazał, w jaki sposób ewentualne uchybienia pozwanej wpłynęły na jego prawa pracownicze, takie jak prawidłowość rozliczenia wynagrodzenia czy świadczeń z tytułu podróży służbowych. Mając na uwadze powyższe, sąd doszedł do wniosku, że działania pozwanej spółki były zgodne z wymogami Rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014 w zakresie przechowywania i udostępniania danych z tachografów.

47 Należy także podkreślić, iż abtrahując od kwestii niesprostania przez powoda ciężarowi dowodu w niniejszej sprawie skutkującym oddaleniem powództwa, Sąd zważył, czy zasady rozliczeń świadczeń z tytułu podróży służbowych, przyjęte w regulaminie wynagradzania pozwanej spółki, były zgodne z prawem oraz czy ich stosowanie wobec powoda realizowało jego uprawnienia pracownicze. W tym kontekście Sąd odwołuje się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I PK 77/16, wydanego w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt K 11/15. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP niektórych przepisów rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie art. 77⁵ § 2 Kodeksu pracy w odniesieniu do kierowców transportu międzynarodowego. W konsekwencji, jak wskazał Sąd Najwyższy, do tej grupy pracowników nie stosuje się wspomnianych rozporządzeń, a podstawą rozliczeń świadczeń z tytułu podróży służbowych są wyłącznie przepisy zakładowe. Przepisy te nie podlegają automatycznej korekcie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących jako bardziej korzystnych. W przedmiotowej sprawie pozwana spółka wprowadziła regulamin wynagradzania, który przewidywał wypłatę stałej diety, obejmującej wszystkie wydatki socjalne związane z podróżami służbowymi, w tym koszty noclegów. Tego rodzaju rozwiązanie, polegające na ustaleniu jednego ryczałtu na pokrycie kosztów podróży służbowej, znajduje wyraźne oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Brak szczegółowych regulacji w ustawie o czasie pracy kierowców nakłada na pracodawcę obowiązek określenia zasad zwrotu kosztów podróży służbowych w przepisach zakładowych. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie ryczałtu, który rekompensuje rzeczywiste koszty ponoszone przez kierowcę, w tym koszty wyżywienia i zakwaterowania. Sąd ustalił, że pozwana spółka dokonywała rozliczeń świadczeń na rzecz powoda zgodnie z postanowieniami regulaminu wynagradzania. Zasady te były jasno określone i przekazywane pracownikom, co znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadków – pracowników pozwanej: A. K., J. N. oraz W. N. (2). Świadkowie zgodnie potwierdzili, że regulamin wynagradzania był znany powodowi, a zasady rozliczeń kosztów podróży służbowych, w tym wypłata ryczałtowej diety, były przez niego akceptowane w trakcie zatrudnienia. Ponadto, z materiału dowodowego nie wynika, aby powód zgłaszał zastrzeżenia co do zasad rozliczeń w trakcie trwania stosunku pracy, co dodatkowo potwierdza zgodę stron na przyjęte rozwiązania. Sąd zauważa, że ryczałtowy charakter diety, obejmującej wszystkie koszty podróży służbowej, jest zgodny z zasadą swobody kształtowania przepisów zakładowych, o ile nie naruszają one podstawowych praw pracownika wynikających z Kodeksu pracy. W niniejszej sprawie powód nie wykazał, aby wysokość diety była nieadekwatna do rzeczywistych kosztów podróży służbowych ani aby naruszała zasady współżycia społecznego lub przepisy o równym traktowaniu w zatrudnieniu (art. 18³a Kodeksu pracy). W szczególności powód nie przedłożył dowodów wskazujących na poniesienie dodatkowych kosztów, które nie zostałyby zrekompensowane w ramach wypłacanej diety. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego (np. wyrok z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II PK 231/13), ryczałt powinien w rozsądnym stopniu odzwierciedlać rzeczywiste koszty podróży służbowej. Jednakże w niniejszej sprawie brak jest dowodów, które podważałyby adekwatność ustalonej przez pozwaną diety. W konsekwencji sąd uznał, że działania pozwanej były zgodne z obowiązującymi przepisami zakładowymi oraz prawem pracy, a wypłacane powodowi świadczenia z tytułu podróży służbowych spełniały wymogi wynikające z regulaminu wynagradzania. Mając na uwadze powyższe, sąd doszedł do przekonania, że pozwana spółka prawidłowo realizowała obowiązki wynikające z przepisów zakładowych, a powód nie wykazał naruszenia jego praw pracowniczych w zakresie rozliczeń świadczeń z tytułu podróży służbowych. Pozwana spółka dokonywała rozliczenia wynagrodzenia w sposób oparty na regulaminie wynagradzania, a wypłacane powodowi świadczenia z tytułu podróży służbowej były obliczone zgodnie z jego postanowieniami. Treść regulaminu była znana powodowi i zaakceptowana przez niego.

48 Roszczenie w niniejszej sprawie oparte było na okoliczności przekraczania granic w określonym czasie i miała ona uzasadniać uzupełnienie wypłaconego powodowi wynagrodzenia, jednak powód nie zdołał udowodnić zasadności swego roszczenia i nie załączył niezbędnej w celach dowodowych dokumentacji, powództwo podlegało zatem oddaleniu.

49 Odnośnie kosztów zastępstwa procesowego, Sąd w całości nałożył na stronę powodową, gdyż pozwana była w tym zakresie stroną wygrywającą w całości, co na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.) dało kwotę 900 zł. Sad nie obciążył powoda pozostałymi kosztami procesu mając na względzie charakter sprawy oraz treść art. 102 k.p.c.

50 Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.