Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., VI Ka 751/15

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., VI Ka 751/15

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 751/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 listopada 2015 r.

3 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

4 Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.)

5 Sędziowie: SO Anita Jarząbek - Bocian

6 SR Małgorzata Nowak - Januchta

7 protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Gąsowska

8 przy udziale prokuratora Gabriela Żuławskiego

9 po rozpoznaniu dnia 12 listopada 2015 r. w W.

10 sprawy A. T., syna A. i D. z domu W. ur. (...) w W.

11 oskarżonego o przestępstwo z art. 116 ust. 3 Ustawy z dnia 04/02/1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych

12 na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

13 od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe w W.

14 z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt IV K 863/12

15 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuję Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Południe w W. do ponownego rozpoznania.

16 SSO Anita Jarząbek – Bocian SSO Maciej Schulz SSR del. Małgorzata Nowak - Januchta

17 VI Ka 751/15

Uzasadnienie

18 A. T. został oskarżony o to, że w dniu 18 maja 2012 roku w W. na terenie targowiska (...) przy ul. (...) wprowadził do obrotu oferując do sprzedaży towar w postaci 39 sztuk nielegalnie wydanych płyt DVD z filmami, rozpowszechniając w ten sposób cudzy utwór w postaci wydań nielegalnie zwielokrotnionych, czyniąc sobie z powyższego stałe źródło dochodów, czym działał na szkodę dystrybutorów (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z .o.o., (...) Sp. z .o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. tj. o czyn z art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

19 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w W. wyrokiem zaocznym z dnia 5 grudnia 2014 roku w sprawie IV K 863/12 orzekł:

20 1. oskarżonego A. T. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 18 maja 2012 roku w W. na terenie targowiska (...) przy ul. (...) wprowadził do obrotu oferując do sprzedaży towar w postaci 39 sztuk nielegalnie wydanych płyt DVD z filmami, rozpowszechniając w ten sposób cudzy utwór w postaci wydań nielegalnie zwielokrotnionych, czym działał na szkodę (...) Sp. z o.o., cdp.pl (...). z o.o., (...) Sp. z o.o. tj. uznał go za winnego popełnienia czynu z art. 116 ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych i za tak opisany i zakwalifikowany czyn na podstawie art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 zł każda;

21 2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w sprawie w dniu 18 maja 2012 roku i uznał mu w ten sposób 2 stawki dzienne kary grzywny za uiszczone;

22 3. na podstawie art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych: nr 1,2, 5, 14, 19 i 20 z wykazu Drz (...);

23 4. na podstawie art. 100 k.k. w zw. z art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych: nr 3,4, 6-10,12,13,16,18,21-24 z wykazu Drz (...);

24 5. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił prokuratorowi dowody rzeczowe nr 11, 15 i 17 z wykazu Drz (...);

25 6. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

26 Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku poprzez uznanie, że pokrzywdzony spółka (...) Sp. z o.o. nie złożyła skutecznie wymaganego prawem wniosku o ściganie oskarżonego, podczas gdy taki wniosek został złożony. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

27 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

28 Zainicjowana apelacją prokuratora kontrola instancyjna prowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. W ocenie Sądu Odwoławczego, postępowanie karne w niniejszej sprawie od początku było obarczone błędami i wadliwymi decyzjami. Odnosząc się do treści zarzutu zawartego w akcie oskarżenia stwierdzić należy, że oskarżyciel publiczny w oparciu o zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy podejmuje subiektywną ocenę w zakresie kwalifikacji prawnej czynu. Prokurator był zatem uprawniony do zakwalifikowania czynu oskarżonego z art. 116 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawie pokrewnym, zaś Sąd Rejonowy dochodząc do wniosku, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona art. 116 ust. 1 w/w ustawy zobowiązany był do zwrócenia się do ujawnionych pokrzywdzonych o złożenie oświadczenia czy składają wniosek o ściganie, o którym mowa w art. 122 w/w ustawy. Zwłaszcza, iż jak już wypowiedział się w postanowieniu z dnia 18 lipca 2013 roku tutejszy Sąd Okręgowy wniosek o ściganie jest elementem, który nie jest trwałą przeszkodą do prowadzenia postępowania i może być uzupełniony przez Sąd w każdym czasie i w każdym stadium toczącego się postępowania. W dniu 11 września 2013 roku zgodnie z zarządzeniem Sądu Rejonowego (...) Sp. z o.o złożyła wniosek o ściganie i ukaranie sprawcy, dołączając odpis z KRS ze stanu na dzień 12 września 2013 roku, w którym w dziale 2 zawarto informację, że do składania oświadczeń woli w imieniu spółki upoważniony jest członek zarządu działający łącznie z prokurentem (k.119). Pod wspomnianym wnioskiem o ściganie podpis złożył wyłącznie Prezes Zarządu M. T., a zatem oświadczenie woli obarczone było brakiem formalnym w postaci podpisu prokurenta – nieuzupełnionym mimo zarządzenia z dnia 23 maja 2014 roku (k. 132). Nie doszło wówczas do skutecznego złożenia wniosku o ściganie i ukaranie sprawcy. Z kolei, w dniu 18 września 2014 roku adw. P. K. złożył wniosek o zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w całości wyrządzonej pokrzywdzonym przez niego reprezentowanym, na co dołączył pełnomocnictwo z dnia 9 grudnia 2013 roku podpisane przez Prezesa Zarządu M. T. oraz odpis KRS ze stanem na dzień 31 października 2014 roku, w którym w rubryce dotyczącej organów uprawnionych do reprezentowania podmiotu wskazano, że do składania oświadczenia woli w imieniu spółki upoważniony jest każdy członek zarządu samodzielnie (k. 165). Zatrzymując się w tym miejscu, odmówić należy racji prokuratorowi, że doszło do złożenia w sposób prawidłowy wniosku o ściganie i ukaranie sprawcy przez (...) Sp. z o.o. na etapie postępowania sądowego w I instancji. Na dzień składania wniosku o ściganie zgodnie z odpisem KRS wymagany był również podpis prokurenta co nie zostało uzupełnione, a pełnomocnik poza wnioskiem o naprawienie szkody nie dostarczył wniosku o ściganie i ukaranie sprawcy spełniającego wymogi zawarte w KRS na dzień jego składania. Przy czym pełnomocnik nie został wezwany do uzupełnienia tegoż braku, co należało uczynić wobec nieważności uprzedniego wniosku.

29 Nieprawidłowość formalna wniosku dostrzeżona została przez Sąd Rejonowy i skutkowała wyeliminowaniem z opisu czynu pokrzywdzonego (...) Sp. z o.o., z którym to rozstrzygnięciem nie można się zgodzić. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że złożenie wniosku o ściganie jest czynnością procesową, której dokonać można na każdym etapie postępowania, ustawa nie przewiduje w tym wypadku terminu zawitego. Kierując się powyższym stanowiskiem oraz uwzględniając treść apelacji prokuratora, Sąd Okręgowy zobowiązał pełnomocnika (...) Sp. z o.o. do złożenia prawidłowego oświadczenia czy oskarżyciel posiłkowy składa wniosek o ściganie w przedmiotowej sprawie. W dniu 2 listopada 2015 roku pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. złożył w sposób prawidłowy wniosek o ściganie i ukaranie A. T. (k. 245). Poza sporem pozostaje, że złożenie przedmiotowego wniosku na etapie postępowania odwoławczego jest skuteczne i wiążące. To z kolei, rodzi konieczność ponownej analizy niniejszej sprawy z uwzględnieniem przez Sąd Rejonowy zgłoszenia wniosku o ściganie i żądanie o naprawienia szkody przez (...) Sp. z .o.o. Przy czym podkreślić należy, że z uwagi na zakaz zawarty w art. 454 § 1 k.p.k. Sąd Odwoławczy nie mógł dokonać modyfikacji zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w ramach przypisanego oskarżonemu czynu także szkody wyrządzonej na rzecz (...) Sp.z.o.o. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2015 roku w sprawie II KK 183/14, w którym to wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, żę: „zgodnie z art. 454 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji (lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie). Nie chodzi przy tym jedynie o formalne rozstrzygnięcie uniewinniające sprawcę, ale także o pominięcie w opisie czynu przypisanego sprawcy w wyroku skazującym tych fragmentów zachowań, które w ramach czynu ciągłego zostały mu pierwotnie zarzucone w akcie oskarżenia”

30 Ponownie badając niniejszą sprawę Sąd I Instancji winien mieć na uwadze wywody zawarte w przedmiotowym uzasadnieniu i konieczność ponownego procedowania z uwzględnieniem szkody wyrządzonej na rzecz wspomnianej spółki.

31 Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.

32 SSO Anita Jarząbek-Bocian SSO Maciej Schulz SSR Małgorzata Nowak-Januchta