Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 października 2015 r., IV Ka 524/15

wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 października 2015 r., IV Ka 524/15

Tekst

1 Sygn. akt IV Ka 524/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 9 października 2015 r.

3 Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Ewa Rusin

6 Protokolant:

7 Marta Synowiec

8 po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r.

9 sprawy R. R.

10 syna S. i K. z domu S. (...) r. w K. za czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

11 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu

13 z dnia 6 maja 2015 r. sygnatura akt III W 1455/14

14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

15 II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 30 zł opłaty za to postępowanie.

16 Sygn.akt IV Ka 524 / 15

Uzasadnienie

17 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 6 maja 2015r. sygn. akt III W 1455/14:

18 I. obwinionego R. R. uznał za winnego tego, że w dniu 26 lipca 2014 roku około godziny 21.40 w miejscowości S. woj. (...) na ul. (...) na terenie Parku Zdrojowego spożywał alkohol w miejscu objętym zakazem spożywania alkoholu, tj. wykroczenia z art. 43¹ ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i za czyn ten na podstawie art. 43¹ ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wymierzył karę grzywny w wysokości 200 zł (dwieście złotych);

19 II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty.

20 Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy.

21 Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionego od stawianego mu zarzutu.

22 Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

23 I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uznania obwinionego za winnego zarzucanego czynu polegający na przyjęciu, iż obwiniony oddawał potrzebę fizjologiczną w miejscu do tego nie przeznaczonym,

24 II. rażącą obrazę prawa, w szczególności przez naruszenie:

25 - zasady swobodnej oceny dowodów (art.7 kpk w zw. z art. 8 kpw),

26 - zasady domniemania niewinności i in dubio pro reo ( art. 5 kpk w zw. z art. 8 kpw).

27 Sąd Okręgowy zważył co następuje;

28 Apelacja jest bezzasadna.

29 Przeciwnie oczekiwaniom i twierdzeniom jej autora kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie trafne ustalenia faktyczne, które oparł o prawidłowo przeprowadzone i ocenione dowody. Oczywiście niesłusznie apelujący kwestionuje wnioski końcowe o sprawstwie oraz zawinieniu obwinionego co do przypisanego mu wykroczenia, bo wnioski te mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk.

30 Nie sposób zrozumieć, dlaczego apelujący sformułował zarzut błędnych ustaleń faktycznych, polegający na przyjęciu cyt. „ iż obwiniony oddawał potrzebę fizjologiczną w miejscu do tego nieprzeznaczonym”. Takich ustaleń w zaskarżonym wyroku przecież nie dokonano. Wszak obwinionemu zarzucono i przypisano spożywanie alkoholu w miejscu objętym zakazem spożywania alkoholu, penalizowane przepisem art. 43¹ ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W tym zakresie sąd przekonująco wskazał, z jakich powodów odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego na rzecz zeznań świadków. Ż., T. S., Ł. M. i G. M.. W tej mierze argumenty apelacji sprowadzają się do prostej negacji oceny sądu jako sprzecznej z wyjaśnieniami obwinionego, co nie podważa trafności toku rozumowania przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

31 Żadnych wątpliwości nie wzbudza także wymiar kary w postaci 200 złotych grzywny, która to kara spełnia określone w art. 33 kw dyrektywy, uwzględnia zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, jak również cele, jakie kara ta winna osiągnąć zarówno wobec ukaranego oraz w zakresie społecznego oddziaływania. Grzywna w wymiarze jedynie 200 zł ( zatem w dolnych granicach ustawowego zagrożenia) nie jest karą niewspółmierną, lecz raczej symboliczną, to orzeczenie odpowiednio wychowawcze, które powinno wdrożyć obwinionego do poszanowania porządku prawnego.

32 O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk, art.118 §1 kpw w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. Nr 118, poz.1269 a także art. 21 pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Dz. U. Nr 49, poz.223 z późn. zm., obciążając nimi obwinionego wobec przegrania apelacji.