Postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 18 lipca 2013 r., IV Cz 404/13

postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 18 lipca 2013 r., IV Cz 404/13

Tekst

1 Sygn. akt IV Cz 404/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 lipca 2013r.

3 Sąd Okręgowy w Słupsku Wydział IV Cywilny Odwoławczy

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: SSO Mariola Watemborska ( spr.)

6 Sędziowie: SO Dorota Curzydło

7 SO Mariusz Struski

8 po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013r.

9 na posiedzeniu niejawnym

10 sprawy z wniosku K. R.

11 z udziałem M. J.

12 o zmianę orzeczenia

13 na skutek zażalenia K. R.

14 od postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 22 kwietnia 2013r., sygn. akt III Nsm 1073/12

15 postanawia:

16 odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

17 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Słupsku odrzucił zażalenie K. R. na postanowienie tego sądu z dnia 18 lutego 2013r. w przedmiocie zwrotu wniosku. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Rejonowy, podniósł, że K. R. pomimo wezwania, w zakreślonym terminie nie uiścił żądanej opłaty od zażalenia jak również nie uzupełnił braków formalnych zażalenie.

18 Zażalenie, nazwane przez żalącego skargą kasacyjną, na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł K. R., podnosząc, że prowadzone z jego udziałem sprawy przez SSR (...) są nieważne w światle prawa polskiego jak i unijnego.

19 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

20 Zażalenie K. R. podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 kpc w zw. z art. 370 kpc i art. 397 kpc.

21 Zgodnie z treścią art. 394 § 3 kpc zażalenie winno czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeb nowych faktów i dowodów. W konsekwencji powyższego rzeczą żalącego się było odniesienie się do argumentacji sądu I instancji zawartej w uzasadnieniu postanowienia odrzucającego zażalenie na postanowienie z dnia 18.02.2013r.

22 Przepis art. 370 kpc, w zw. z art. 397 § 2 kpc nakazuje sądowi I instancji odrzucenie zażalenia, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powyższy przepis oznacza, iż zażalenie podlega kontroli z punktu widzenia zachowania wymogów formalnych oraz wymogów w artykule 394 § 3 kpc wskazanych. W trybie art. 130 kpc uzupełnieniu podlegają tylko te wady, które dotyczą strony zewnętrznej skargi a nie jej treści. Natomiast pozostałe braki zażalenia, z art. 394 § 3 kpc, nie są brakiem formalnym lecz wadą zażalenia i mogą być uzupełniane tylko wówczas, gdy są zawarte w treści złożonego przez stronę zażalenia, chociażby w sposób bardzo ogólnikowy.

23 Prawidłowy wywód zażalenia jest niezwykle istotny w świetle art. 378 § 1 kpc ( poprzez art. 397 § 2 kpc ), który obliguje sąd II instancji do rozpoznania sprawy w granicach zażalenia, w granicach zaskarżenia z uwzględnieniem z urzędu jedynie nieważności postępowania.

24 Sąd odwoławczy jest zatem związany granicami środka odwoławczego i jego działalność uzależniona jest w zasadzie od woli skarżącego, która to wola winna być artykułowana poprzez prawidłowe wypełnienie (w wypadku zażalenia) dyspozycji art. 394 § 3 kpc. W przeciwnym wypadku sąd II instancji nie mając jasnego i w miarę precyzyjnego wywodu zażalenia nie jest w stanie odnieść się do zaskarżonego orzeczenia.

25 Takie stanowisko znajduje uzasadnienie nie tylko w przepisach kodeksu postępowania cywilnego, ale również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który np. w uchwale z dnia 13.09.2000 roku w sprawie III CZP 34/00 uznał, że radykalne zmiany zapoczątkowane poprzez nowelizację od 1 lipca 1996 roku kodeksu postępowania cywilnego zwiększają kontradyktoryjność postępowania. Nowy jest też sposób „widzenia powinności stron, których sąd nie ma obowiązku wyręczać ani czynnie wspomagać w realizowaniu założonych przez nie celów procesowych. Tracą na sile argumenty oparte na założeniu, że należy minimalizować wymagania, którym sprostać musi strona prowadząca proces cywilny...” (patrz OSNC 2001/1/4).

26 Zważywszy na powyższe należy uznać, iż zażalenie K. R., nazwane przez niego skargą kasacyjną, złożone w dniu 31 maja 2013r. nie zawierało wymogów z art. 394 § 3 kpc. Skarżący w żaden sposób nawet nie starał się sugerować, że uzupełnił braki formalne i uiścił opłatę od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 18.02.2013r. O ile braki formalne zażalenia mogłyby być uzupełnione w trybie art. 130 kpc, to nie mogło dojść do usunięcia wad tego pisma jako zażalenia, bowiem nie zawierało ono, nawet w sposób ogólnikowy niezbędnych elementów, które w świetle art. 394 § 3 kpc, pozwoliłoby na zakwalifikowanie go jako zażalenia od postanowienia wydanego w dniu 22.04.2013r. przez Sąd I-ej instancji.

27 Tak sformułowane zażalenie podlegało odrzuceniu przez Sąd I-ej instancji z mocy art. 370 kpc.

28 Po wpłynięciu do Sądu II-ej instancji zażalenie podlega ponownemu badaniu, na podstawie art. 373 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc, który nakazuje odrzucić zażalenie jeżeli podlegało ono odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.

29 Na marginesie jedynie należy dodać, że Sąd Okręgowy potraktował pismo skarżącego jako zażalenie a nie jako skargę kasacyjną (jak pismo określił K. R.), gdyż zdaniem Sądu, wolą skarżącego było odwołanie od - jego zdaniem - niewłaściwego stanowiska Sądu Rejonowego. Przepisy kodeksu postepowania cywilnego nie przewidują natomiast mozliwości złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Rejonowego dotyczącego odrzucenia zażalenia na postanowienie o zwrocie wniosku.