Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 maja 2017 r., IV Ka 277/17

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 maja 2017 r., IV Ka 277/17

Tekst

1 Sygn. akt: IV Ka 277/17

Uzasadnienie

2 Apelacja oskarżyciela posiłkowego jest bezzasadna.

3 Zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu materialnemu i nie uchybiający prawu procesowemu należało utrzymać w mocy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie.

4 Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

5 Do tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy właściwie zastosował normy prawa materialnego. Przede wszystkim, wykroczenie z art. 282 § 1 pkt 1 KP penalizuje zachowanie polegające na niewypłacaniu świadczenia ustalonego – a więc bezspornego, pewnego i już przyznanego. W tych jednak wypadkach, gdy termin wypłaty określonego świadczenia nie jest wprost określony w przepisie, ale wynikać może z przyjętej ich wykładni lub z decyzji, która dopiero ma zostać wydana (jak w niniejszej sprawie), należy przyjąć, iż nie jest on „ustalony” w rozumieniu art. 282 § 1 pkt 1 KP, a zatem nie popełnia wykroczenia, kto opóźnia się z wypłatą takiego świadczenia. Odnosząc się do argumentów apelacji, że po spełnieniu kryteriów ustawowych takie świadczenie w momencie ich spełnienia staje się wymagalne, to dotyczy to roszczeń finansowych i rodzi odpowiedzialność cywilną, a nie wykroczeniową. Pracodawca jest w takiej sytuacji zobowiązany do zapłaty odsetek za opóźnienie , ale nie ponosi odpowiedzialności karnoadministracyjnej ( por. analogicznie w „Kodeks Pracy. Komentarz” pod red. dr hab. Krzysztofa Walczaka rok wydania 2017, opubl. Legalis).

6 Nie każde naruszenie norm szeroko rozumianego prawa pracy jest penalizowane przez prawo karne lub karnoadministracyjne, a takiej odpowiedzialności nie można wywodzić na podstawie wykładni rozszerzającej ( nullum crimen sine lege). Apelant nie odróżnia odpowiedzialności na gruncie prawa pracy ( czyli odpowiedzialności cywilnej), której dotyczyły przytaczane przez niego orzeczenia Sądu Najwyższego, od odpowiedzialności karnoadministracyjnej.

7 Analogiczną wykładnię tego przepisu potwierdził również Trybunał Konstytucyjny stwierdzając, że mając na uwadze opis znamion omawianego wykroczenia, a także cel penalizacji, należy przyjąć, iż wykroczeniem jest wyłącznie brak wypłaty wynagrodzenia oraz innych świadczeń majątkowych, które są niesporne co do zasady i co do wysokości ( a w tej sprawie spór między obwinionym a oskarżycielem posiłkowym o kryteria przyznania świadczenia jest ewidentny). Jeżeli pomiędzy pracownikiem a pracodawcą istnieje spór o wynagrodzenie ( lub analogicznie świadczenie), nie można mówić o popełnieniu wykroczenia z art. 282 § 1 pkt 1 ( por. uzasadnienie post. TK z 13.2.2008 r., SK 5/07, OTK-A, 2008, Nr 1, poz. 19).

8 Ponadto, skazanie obwinionego za zarzucone mu w tej sprawie wykroczenie doprowadziłoby do naruszenia zasady ne bis in idem ( zakazu podwójnego karania za to samo). Wcale nie jest tak, jak twierdzi apelant, że w sprawie mieliśmy do czynienia z dwoma wykroczeniami. Obwiniony nie przyznając oskarżycielowi świadczenia socjalnego ( ściślej mówiąc zatwierdzając taką decyzję) mimo spełnienia ustawowych przesłanek do przyznania świadczenia wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 12 a ust. 1 Ustawy z dnia 4 marca 1994 roku o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych ( Dz. U. 2015 roku poz. 11) w zw. art. 8 ust. 1 i 2 tejże ustawy i został uznany za winnego tego wykroczenia wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 3 czerwca 2016 roku w sprawie II W 792/15, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 września 2016 roku w sprawie IV Ka 417/16. Fakt nie wypłacenia oskarżycielowi posiłkowemu tego świadczenia wynika z faktu nie przyznania go, a za to obwiniony został już osądzony w/w orzeczeniem. Brak wypłaty tego świadczenia ( zarzucony w sprawie niniejszej) jest więc współukaranym czynem następczym w stosunku do jego nieprzyznania ( wykroczenie przypisane w sprawie II W 792/15). Zatem w omawianej sytuacji mamy do czynienia z jednym wykroczeniem, za które obwiniony już odpowiadał przed Sądem.

9 Z dwoma wykroczeniami mielibyśmy do czynienia, gdyby po wydaniu wyroku w sprawie II W 792/15 właściwa komisja zebrała się ponownie, przyznała oskarżycielowi posiłkowemu świadczenie socjalne, decyzja ta zostałaby zatwierdzona, ustalona zostałaby wysokość i data wypłaty świadczenia – a obwiniony złośliwie odmówiłby wykonania takiej decyzji i mimo jej kategorycznego brzmienia nie wypłacał świadczenia. Tak jednak w tej sprawie nie było, co jest bezsporne.

10 Dlatego argumenty apelanta są chybione, a zaskarżony wyrok jest słuszny i nie narusza prawa materialnego.

11 Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł. ( art. 118 § 4 kpw w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 10 października 2001 r. Dz.U. Nr 118, poz. 1269).

12 O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 119 kpw w zw. z z art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami). Oskarżyciel posiłkowy wnosząc bezzasadną apelację co do zasady powinien ponieść koszty wywołanego postepowania w postaci zwrotu w/w zryczałtowanych wydatków i opłaty z art. 13 ust. 2 w/w ustawy o opłatach w sprawach karnych. Jednak Sąd Okręgowy kierując się zasadą słuszności zwolnił go od tych kosztów, gdyż uznał, że działał on w dobrej wierze i dochodził swych praw pracowniczych.

13 Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.