Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2026 r., III Ca 554/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2026 r., III Ca 554/26

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 554/26

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił powództwo (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we A. skierowane przeciwko I. R. o zapłatę kwoty 10.981,23 złotych, przyznał i nakazał wypłacić kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kwotę 4.428 złotych oraz nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę 3.247,20 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

3 Powyższy wyrok, w całości, zaskarżył apelacją powód.

4 Skarżący zarzucił wyrokowi:

5 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/487 z dnia 20 maja 2015 roku w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 poprzez jego pominięcie, co w konsekwencji prowadziło do pominięcia faktu, że to pozwany spłacił 5 rat, czym potwierdził fakt zawarcia umowy;

6 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 78 k.c., polegające na przyjęciu, że umowa nie została, mimo, że przepis ten mówi, iż do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron oraz art. 7 prawa bankowego zrównującego formę elektroniczną z formą pisemną;

7 3) naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 61 k.c. poprzez uznanie, że powód nie dokonał skutecznego wypowiedzenia umowy mimo skierowania wypowiedzenia umowy oraz listu przedegzekucyjnego na ostatni znany powodowi adres pozwanego;

8 4) naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 232 k.p.c. w związku z art. 233 k.p.c.:

9 a) poprzez pominięcie czy też nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu z płyty CD zawierającej elektroniczną wersję umowy zawartą pomiędzy stronami, opatrzoną elektronicznymi podpisami;

10 b) poprzez błędną analizę materiału dowodowego, w szczególności regulaminu zawierania umów w trybie szybkiego podpisu, a tym samym błędne uznanie, że podanie przez pozwanego adresu e-mail podczas zawarcia umowy, było niezbędnym elementem do jej zawarcia;

11 c) poprzez odmowę przyznania mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez powoda, w szczególności harmonogramu spłaty roszczenia złożonego wraz z pozwem, który w jasny sposób wykazuje opóźnienia w spłacie rat;

12 d) poprzez jego błędną analizę i ustalenie, że powód nie wykazał spełnienia warunków umownych i ustawowych umożliwiających dokonanie powodowi skutecznego wypowiedzenia umowy;

13 e) poprzez odmowę przyznania mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez powoda w postaci elektronicznych potwierdzeń odbioru listu przedegzekucyjnego oraz wypowiedzenia umowy wobec uznania, że stanowią jedynie wydruki, podczas, gdy elektroniczne potwierdzenia są urzędowym dokumentem, z których korzysta także Sąd podczas doręczenia przesyłek sądowych;

14 f) poprzez błędną ocenę dowodów polegającą na nieuwzględnieniu wyliczenia kwoty głównej oraz odsetek zawartych w wyciągu z ksiąg banku wyłącznie ze względu na to, że wyciąg nie stanowi dowodu urzędowego, podczas, gdy istotne z punktu widzenia okoliczności, tj. wysokość zobowiązania pozwanego i sposób wyliczenia odsetek może być wykazana dowolnym dowodem, w tym dokumentem prywatnym;

15 g) poprzez błędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że powód zamierzał udowodnić zasadność i wysokość roszczenia wyłącznie za pomocą wyciągu z ksiąg banku, które jako dokument prywatny nie korzystają z domniemania prawdziwości, przy jednoczesnym pominięciu, że fakt zawarcia umowy oraz wysokość zobowiązania powód wykazał załączoną do pozwu umową potwierdzającą istnienie oraz wysokość zobowiązania;

16 h) przyjęcie, że to powód a nie pozwany powinien wykazać wysokość spłat na poczet umowy kredytu i przyjęcie na tej podstawie, że powód nie udowodnił wysokości roszczenia, w sytuacji, gdy pozwany ograniczył się do złożenia oświadczenia o dokonaniu spłat w większej wysokości niż to wynika z pozwu i pism procesowych;

17 i) przyjęcie, że powód powinien wykazać wysokość spłat dokonanych przez pozwanego wyciągiem z rachunku kredytowego, podczas, gdy obowiązek taki nie wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.

18 Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o:

19 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie kwoty 10.981,23 złote z odsetkami ustawowymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 10.304,78 złote od dnia 24 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty;

20 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym również kosztów postępowania apelacyjnego.

21 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

22 Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym.

23 Idąc dalej, wskazać trzeba, że w myśl art. 505¹³ § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

24 Wreszcie zaznaczyć trzeba, że apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505⁹ § 1¹ i 2 k.p.c. (tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55). Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.

25 Apelacja jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

26 Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zgromadził w sprawie materiał dowodowy, a następnie w sposób niewadliwy dokonał jego oceny. W konsekwencji ustalił stan faktyczny, odpowiadający treści tych dowodów. Tym samym Sąd Okręgowy przyjął go za własny. W sytuacji bowiem, gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji nie musi powtarzać dokonanych ustaleń, gdyż wystarczy stwierdzenie, że przyjmuje je za własne (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. rok 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II (...)/37 Przegląd Sądowy rok 1938, poz. 380 i z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC rok 1999, nr 4, poz. 83).

27 Idąc dalej należy wskazać, że Sąd Okręgowy, analizując zarzuty apelacji, uznał, że nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów procedury sądowej cywilnej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

28 Skarżący upatrywał naruszenia tego przepisu w przyjęciu przez Sąd Rejonowy, że przedstawione przez powoda dowody, nieuzasadniają przyjęcia roszczenia powoda za udowodnione co do zasady jak i wysokości.

29 Przede wszystkim wskazać należy, iż skuteczne zakwestionowanie zasady swobodnej oceny dowodów wymaga od skarżącego wykazania, że w następstwie istotnych błędów logicznego rozumowania, bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego, albo też pominięcia dowodów prowadzących do wniosków odmiennych niż przyjęte przez sąd orzekający, ocena dowodów była oczywiście błędna lub rażąco wadliwa. Podważenie oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wymaga więc od skarżącego wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął to sąd, wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż dokonana przez sąd. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 września 2018 r., I ACa 112/18).

30 Przypomnieć należy przy tym ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, iż ocena wiarygodności i mocy dowodów jest podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału (tak m.in. orz. SN z 16 lutego 1996 r., II CRN 173/95). Zasada bezpośredniości postępowania wynikająca z kontaktu sądu ze stronami i świadkami (a często i biegłymi na rozprawie) dodatkowo wspiera ten pogląd. W orzeczeniu z 10 czerwca 1999 r. (sygn. II UKN 685/98) Sąd Najwyższy stwierdził, że normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Przez moc dowodową rozumie się siłę przekonania, jaką uzyskał sąd wskutek przeprowadzenia określonych dowodów o istnieniu lub nieistnieniu faktu, którego on dotyczy. Sąd, oceniając wiarogodność, decyduje o tym, czy określony środek dowodowy, ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na wiarę, czy też nie.

31 Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił dowody przeprowadzone w toku postępowania i przypisał im właściwą wagę, jego ocena zaś nie nosi cech sugerowanej przez skarżącego dowolności. Sąd Rejonowy wyciągnął z przeprowadzonych dowodów wnioski logicznie poprawne i odpowiadające aktualnym poglądom na sądowe stosowanie prawa. O wnikliwości i poprawności tych wniosków świadczą pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w których przedstawione zostały fakty stanowiące podstawę wydanego wyroku, a także podane zostały dowody będące podstawą ustaleń z jednoczesną ich oceną odnoszącą się do wiarygodności poszczególnych dowodów.

32 Przechodząc do kwestii szczegółowych związanych z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną należy wskazać, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej, prawidłowo uznał Sąd Rejonowy, że powód, przedkładając powołany przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy, niewykazał zasady i wysokości wierzytelności dochodzonej pozwem.

33 Przedłożone przez stronę powodową do akt sprawy dokumenty stanowią dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c., podlegające ocenie – po myśli art. 233 k.p.c. – wraz ze wszystkimi innymi zaoferowanymi w sprawie dowodami. Kompleksowa zaś ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pozwoliła na zaaprobowanie oceny Sądu I instancji co do zasadności zgłoszonego w sprawie roszczenia.

34 Nie jest przy tym tak jak twierdzi powód, że Sąd Rejonowy odmówił wiary przedłożonym dokumentom tylko dlatego, że stanowiły one dokumenty prywatne.

35 Dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, a więc korzysta z domniemania autentyczności oraz z domniemania, iż zawarte w nim oświadczenie złożyła osoba, która go podpisała. Dokument prywatny nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nim zawartych. Nie oznacza to, że "nie może on stanowić dowodu" na to, iż podane w nim okoliczności są zgodne z rzeczywistością. U podstaw tej tezy leży błędne utożsamienie braku domniemania zgodności z prawdą oświadczeń zawartych w dokumencie prywatnym z brakiem jego znaczenia dowodowego.

36 Dokument prywatny jest jednym z dowodów wymienionych w kodeksie postępowania cywilnego i podlega ocenie tak, jak wszystkie inne dowody. Może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25.9.1985 r., IV PR 200/85, OSNCP 1986, nr 5, poz. 84 i z dnia 3.10.2000 r., I CKN 804/98, nie publ.). O materialnej mocy dowodowej dokumentu prywatnego, zależącej od jego treści, rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.). Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia.

37 Sąd Rejonowy, stosownie do powyższych zasad, dokonał oceny dokumentów przedłożonych przez powoda. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaś w sposób logiczny i wyczerpujący wskazał dlaczego nie są one wystarczające dla przyjęcia za udowodnioną zasady i wysokości roszczenia dochodzonego przez powoda. Ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy, Sąd Okręgowy w pełni akceptuje i przyjmuje za własną, nie ma więc potrzeby jej ponownego przytaczania.

38 Wywody apelacji powoda stanowią niczym nie uzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozumowaniem Sądu Rejonowego, opartą na ponownym podnoszeniu twierdzeń do których odniósł się już Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

39 Reasumując, apelacja jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, a to na podstawie przepisu art. 385 k.p.c..

40 Jednocześnie Sąd przyznał ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu na rzecz adwokata E. K. kwotę 2.214 zł brutto, tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego I. R. w postępowaniu apelacyjnym. Wysokość wynagrodzenia kuratora ustalona została na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, przy jednoznacznym uwzględnieniu, że wynagrodzenie kuratora procesowego obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług, sąd podwyższa o kwotę tego podatku (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2021 roku, sygn. akt III CZP 68/20, LEX nr 3251984).

41 O pobraniu od powoda, jako strony przegrywającej, nieuiszczonych kosztów postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 1228 z późniejszymi zmianami).