Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 2 września 2026 r., III Ca 1184/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 2 września 2026 r., III Ca 1184/25

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 1184/25

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa (...) spółki z o(...)o(...) w K. przeciwko U. B. o zapłatę:

3 1. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.265,67 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w stosunku rocznym od dnia 30 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty,

4 2. oddalił powództwo w pozostałej części,

5 3. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.086,37 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

6 Apelację od opisanego orzeczenia złożył pozwany, zaskarżając je w zakresie pkt 1 oraz pkt 3. Skarżący wyrokowi zarzucił błędne ustalenie przez sąd, iż doszło do zawarcia umowy pożyczki nr (...) z dnia 29.05.2019 r. drogą elektroniczną oraz że umowa pożyczki została poprzedzona zawarciem przez strony umowy ramowej, która określała zasady, na jakich pożyczkodawca i pożyczkobiorca będą zawierać umowy pożyczki. Ponadto apelujący wskazał, że Sąd nieprawidłowo ocenił przedstawiony przez powoda dowód – pełnomocnictwo do zawarcia Ramowej Umowy Pożyczki z dnia 29.05.2019 r. z treści pełnomocnictwa nie wynika, by pozwany udzielił w dniu 29.05.209 r. pełnomocnictwa.

7 W kontekście podniesionych zarzutów, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, nie obciążanie kosztami pierwsze instancji pozwanego, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego.

8 Strona powodowa w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie jako całkowicie niezasadnej oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, a także ponowne zobowiązanie pozwanego na podstawie art. 248 k.p.c. do przedstawienia wyciągu z rachunku bankowego o numerze (...) z dnia 29-30 maja 2019 r. celem wykazania faktu, że pozwany otrzymał na swój rachunek bankowy wnioskowaną kwotę pożyczki, ewentualnie przedstawienia zaświadczenia z banku, że pozwany nie jest właścicielem wskazanego rachunku.

9 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

10 Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

11 W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym, to zaś determinuje konieczność zastosowania określonych dla tego rodzaju spraw regulacji szczególnych, zwłaszcza dyspozycji przepisu art. 505¹³ § 2 k.p.c., zgodnie, z którym jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W dalszej kolejności trzeba mieć także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505⁹ § 1¹ i 2 k.p.c. (tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55).

12 Przechodząc do zarzutów apelacji wskazać należy, że zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie jest odrębnym zarzutem apelacyjnym. Błąd w ustaleniach faktycznych nie jest błędem samym w sobie, ale efektem naruszenia przez Sąd jakiegoś innego przepisu normującego postępowanie dowodowe – najczęściej właśnie art. 233 § 1 k.p.c.. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien więc być sformułowany w ten sposób, że najpierw należy wskazać naruszony przepis i sposób jego naruszenia, a dopiero uzasadniając ten zarzut wykazać błędne ustalenie stanu faktycznego jako następstwo tego naruszenia. Zarzuty sformułowane przez apelującego nie spełniają powyższych kryteriów.

13 Niemniej, wbrew zapatrywaniu skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że doszło do zawarcia umowy pożyczki drogą elektroniczną. Powód wykazał ponad wszelką wątpliwość, że udzielił pozwanemu pożyczki w wysokości 1.500 zł, którą pozwany zobowiązał się zwrócić wraz z prowizją i odsetkami umownymi w terminie do dnia 28 czerwca 2019 roku. Choć złożona do akt umowa pożyczki nie została podpisana, niemniej jednak sam ten fakt nie przesądza automatycznie o tym, że pozwany nie był jej stroną. Po pierwsze umowa pożyczki została zawarta drogą elektroniczną, co samo w sobie wyklucza złożenie własnoręcznego podpisu pod jej treścią. Przepisy prawa – ustawa o kredycie konsumenckim – dopuszczają przy tym możliwość zawarcia umowy o kredyt konsumencki na odległość, tj. umowy o kredyt konsumencki zawieranej z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Wskazać należy, że w umowie pożyczki i związanej z nią umowie ramowej pożyczki, zostały zawarte wszystkie dane pozwanego, w tym jego numer D., numer dowodu osobistego, a także numer rachunku bankowego. Pozwany nie zgłaszał, by doszło do kradzieży jego tożsamości, zatem nie było żadnych podstaw do twierdzenia, że dane te nie pochodzą od niego. Pozwany założył profil klienta na platformie pożyczkowej pożyczkodawcy, dokonał weryfikacji swoich danych przez bankowość elektroniczną. Następnie na wskazany w umowie rachunek bankowy została przelana kwota pożyczki. Pozwany, pomimo zobowiązania go przez Sąd do udzielenia informacji, czy rachunek bankowy wskazany w umowie należy do niego, nie wypowiedział się w tej kwestii. Zasady logiki i doświadczenia życiowego prowadzą zatem do przekonania, że pozwany zawarł z powodem umowę pożyczki drogą elektroniczną, otrzymał kwotę pożyczki, jednakże nie dokonał spłaty zobowiązania w przewidzianym w umowie terminie. Brak własnoręcznych podpisów na dokumentach związanych z zawarciem umowy pożyczki na odległość jest zrozumiały ze względu na formę zawarcia umowy, jednakże nie przeczy zawarciu umowy, bowiem dane pożyczkobiorcy zostały zweryfikowane za pomocą bankowości elektronicznej.

14 Wbrew zapatrywaniu apelującego, z treści pełnomocnictwa do zawarcia Ramowej Umowy Pożyczki wynika, że zostało ono udzielone w dniu 29 maja 2019 r. Powyższe jednoznacznie zostało wskazane w treści pełnomocnictwa. Jak natomiast już wyżej ujęto, brak podpisu na pełnomocnictwie nie niweczy jego skuteczności, bowiem zostało ono udzielone drogą elektroniczną, na odległość, i zweryfikowane za pomocą bankowości elektronicznej.

15 Z tych wszystkich przyczyn apelacja podlegała oddaleniu, a to na podstawie przepisu art. 385 k.p.c..

16 O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone stosownie do dyspozycji art. 98 § 1¹k.p.c..