Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 września 2026 r., III Ca 1076/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 września 2026 r., III Ca 1076/26

Tekst

1 III Ca 1076/26

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 20 lutego 2026 roku w sprawie (...) z powództwa Banku (...) spółki akcyjnej w I. przeciwko D. B. o zapłatę oddalono powództwo.

3 Apelację od omówionego wyżej wyroku w całości wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji. W apelacji zarzucono naruszenie wyłącznie prawa procesowego, a to:

4 –

5 art. 233 § 1 k.p.c.1 polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się dokonaniem ich dowolnej, a nie swobodnej oceny z pominięciem wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co znalazło swój wyraz w tym, że:

6 –

7 błędnie uznano, że powództwo okazało się przedwczesne, z uwagi na fakt, iż powód nie udowodnił, aby wypowiedział skutecznie umowę kredytu oraz podlegało przez to oddaleniu w całości, podczas gdy całokształt twierdzeń powoda, pozwanej oraz zgromadzony materiał dowodowy, pozwalają oczywiście uznać, że powód skutecznie wypowiedział pozwanej umowę z zachowaniem odpowiednich terminów materialnych (zarzut I),

8 –

9 błędnie uznano, że pismo powoda z 7 lipca 2020 roku „wezwanie do zapłaty” stanowi oświadczenie woli i jest nieważne z tego względu, że powód nie przedstawił pełnomocnictw pracowników D. H. i D. Ł., podczas gdy po pierwsze umocowanie pracowników powoda w ogóle nie było kwestionowane na żadnym etapie postępowania, a tym samym kwestia ta nie była sporna, po drugie wezwanie do zapłaty nie stanowi żadnego oświadczenia woli, a po trzecie powód jako instytucja bankowa działa przez prawidłowo umocowanych pracowników (zarzut II),

10 –

11 błędnie uznano, że pismo powoda z 24 sierpnia 2020 roku „wypowiedzenie umowy” jest nieważne z tego względu, że powód nie przedstawił pełnomocnictw pracowników D. H. i O. I., podczas gdy po pierwsze umocowanie pracowników powoda w ogóle nie było kwestionowane na żadnym etapie postępowania, a tym samym kwestia ta nie była sporna, a po drugie powód jako instytucja bankowa działa przez prawidłowo umocowanych pracowników (zarzut III),

12 –

13 pominięto w rozważaniach, że umocowanie pracowników powoda, można w sprawie wywieść z ogólnych reguł procesowych, zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego, albowiem oczywistym pozostaje, że po pierwsze powód działa i prowadzi swoją działalność przez umocowanych pracowników, po drugie gdyby powód pracowników tych nie umocował do działania, to nie postawiłby roszczenia w stan wymagalności (po wypowiedzeniu), a po trzecie w końcu, powód w przypadku uznania, że oświadczenie złożyły osoby nieuprawnione, nie kierowałby pozwu do sądu (zarzut IV),

14 –

15 błędnie uznano, że przedstawione dowody w postaci ksiąg nadawczych powoda, są niewystarczające dla ustalenia, czy określone terminy materialnoprawne rozpoczęły bądź nie rozpoczęły skutecznie biegu, takie ustalenie miałoby bowiem charakter dowolny, podczas gdy po pierwsze powód zaproponował dowody w postaci dokumentów urzędowych (dowody nadań), a tym samym powstało domniemanie doręczenia przesyłek, po drugie pozwana nie zaprzeczyła skutecznie temu domniemaniu, a po trzecie opierając się o zasady doświadczenia życiowego i logicznego myślenia można dokonać obliczeń, które potwierdzają, że zachowane zostały wszelkie terminy materialnoprawne, a powód roszczenie skutecznie postawił w stan wymagalności (zarzut V),

16 –

17 nie nadano odpowiedniego znaczenia wyjaśnieniom pozwanej, która zeznając wskazała, że nie jest w stanie określić jaka korespondencja i od kogo była do niej kierowana w tamtym czasie, a tym samym nie obaliła ona powstałego domniemania doręczenia, a w dodatku, mając na względzie fakt, iż przesyłki do powoda nie powróciły (jako nieodebrane) należy uznać, że zostały pozwanej doręczone, a pozwana po prostu faktu tego nie pamięta (zarzut VI),

18 –

19 błędnie ustalono, że niewykazanie daty skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki skutkowało także nieudowodnieniem roszczenia co do wysokości, jako że w oparciu o przedłożony materiał dowodowy nie sposób było ustalić, z jaką datą powstałby po stronie pozwanej obowiązek zwrotu kwot z tytułu wypowiedzianej pożyczki, podczas gdy powód po pierwsze przedstawił w pełni wiarygodne i kompleksowe dowody dla udowodnienia roszczenia tak co do zasady jak i co do wysokości, a pozwana dowodom tym nie zaprzeczyła skutecznie, a po drugie w związku ze skutecznym wypowiedzeniem umowy, dokumenty te w sposób prawidłowy obrazują wysokość roszczenia (zarzut VII).

20 Z tych względów wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości, zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym również kosztów zastępstwa procesowego, a także kosztów postępowania apelacyjnego w tym również kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

21 Jednocześnie powód zawarł w apelacji wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci pełnomocnictw pracowników powoda D. Ł., D. H. i O. I., dla udowodnienia faktu prawidłowego umocowania pracowników powoda.

22 Na rozprawie apelacyjnej 25 sierpnia 2026 roku pozwana wniosła o oddalenie apelacji powoda.

23 Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

24 Apelacja ostatecznie nie doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku, choć nie wszystkie zarzuty okazały się bezzasadne.

25 Zarzut I nie jest zarzutem naruszenia prawa proceduralnego, a już na pewno nie art. 233 § 1 k.p.c. Kwestia wymagalności roszczenia jest kwestią oceny ustalonych faktów, w tym treści porozumień stron stosunku prawnego, w świetle obowiązujących przepisów, w szczególności co do terminu spełnienia świadczenia oraz możliwości jego jednostronnego przesunięcia w toku obowiązywania umowy wzajemnej. Są to zagadnienia prawa materialnego. Zważywszy jednak ustalenia takie jak poczynione, ocena braku wymagalności roszczenia powoda jest prawidłowa, z przyczyn niżej omówionych. Zarzut I nie jest zasadny.

26 Zarzuty II i III są w swojej istocie tożsame, zatem należy je rozpoznać łącznie. Powód w żadnym z owych zarzutów nie kwestionuje, że Sąd I instancji wadliwie ustalił iż nie złożono pełnomonictw. Jeżeli powód kwestionuje okoliczność iż tamtejszy Sąd domagał się dowodów na okoliczności bezsporne, to winien zarzucić naruszenie art. 230 k.p.c.; takiego zarzutu jednak brak. Jako rzekome naruszenie procedury, zarzuty II i III nie są zasadne. W zarzutach nie wskazano żadnego faktu, który Sąd Rejonowy miałby ustalić wadliwie, albo którego równie wadliwie nie ustalono. Zarzuty II i III jako proceduralne są bezprzedmiotowe.

27 Zarzuty te mają jednak znacznie silniejszy aspekt materialnoprawny, choć niewyrażony wprost w zarzucie przez wskazanie w szczególności jakichkolwiek przepisów prawa materialnego. Otóż zgodzić się należy z powodem o tyle, że całość okoliczności sprawy pozwala przyjąć umocowanie występujących w imieniu powoda osób. Na żadnym etapie nie było po temu wątpliwości. Pełnomocnictwo materialnoprawne jest instytucją prawa prywatnego, nie zaś – w przeciwieństwie do pełnomocnictwa procesowego – prawa publicznego. O ile w przypadku pełnomocnictwa procesowego najzupełniej oczywistym jest determinujący charakter pełnomocnictwa, które należy wszak złożyć przy pierwszej czynności (art. 89 § 1 zd. I k.p.c.), o tyle w prawie prywatnym trudno poszukiwać analogicznego przepisu. Prawdą jest oczywiście, że nieważna jest jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu (art. 104 zd. I k.c.), a tylko pod pewnymi warunkami możliwe wówczas jest jej potwierdzenie (art. 103 § 2 w związku z art. 104 zd. II k.c.), niemniej w niniejszej sprawie założenie braku umocowania nie miało uzasadnionych podstaw. Zarzuty II i III w zakresie prawnomaterialnym są zatem zasadne, jednakże nie wpływa to na rozstrzygnięcie, gdyż i tak powód nie wykazał dopełnienia czynności pozwalających powodowi jako bankowi wypowiedzieć przedmiotową umowę.

28 Zarzut IV w swojej istocie dotyczy braku w procedurze oceny dowodów dokonania oceny całości materiału. W tym zakresie i w takim rozumieniu, Sąd Okręgowy w obecnym składzie zgadza się ze skarżącym, jak to już wyżej zaznaczono przy okazji omawiania dwóch zarzutów poprzedzających. Niemniej, podobnie jak w przypadku zarzutów II i III, nawet zasadność zarzutu IV nie powoduje zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia co do istoty procesu, ponieważ powód nie wykazał dopełnienia czynności warunkujących skuteczne wypowiedzenie umowy. W tym zakresie zatem złożenie dowodów przy apelacji, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, potwierdziło jedynie trafność tezy o braku podstaw do kwestionowania umocowania.

29 Zarzut V jest kluczowy dla przedmiotowej sprawy. Powód stoi na stanowisku, że zaoferowanie książek nadawczych winno stanowić wystarczający dowód do przyjęcia, że doszło do doręczenia pozwanej nadanych pocztą oświadczeń, nadto twierdzi iż opierając się o zasady doświadczenia życiowego i logicznego myślenia, można dokonać obliczeń, które potwierdzają, że zachowane zostały wszelkie terminy materialnoprawne, a powód roszczenie skutecznie postawił w stan wymagalności. Powód nie wskazuje przy tym żadnych konkretnych reguł życiowego doświadczenia i logicznego myślenia. W uzasadnieniu apelacji posługuje się jedynie własnymi hipotezami i założeniami, które nie są jednak tożsame z kryteriami oceny zachowania przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów. Co więcej, sam przy pomocy własnych założeń buduje wątpliwość wskazując iż powód przyjął wymagalność późniejszą aniżeli wynikająca z przedstawianej analizy; to zaś wskazywałoby na nie dające się ustalić problemy z doręczeniem. Rzecz w tym, że – jak oczywiście słusznie wskazuje powód – pocztowy dowód nadania jest dokumentem urzędowym. Ale w takim razie jest on dowodem tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Zatem jedynie nadanie przesyłki o określonym numerze. Powód opiera się w dalszej części swoich rozważań na wyroku Sądu Najwyższego w sprawie III CSK 454/(...). Godzi się wobec tego zauważyć, że w uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd Najwyższy wskazał po pierwsze na to, że stanowisko, jakie zajmuje, nie jest bynajmniej powszechne, zaś po drugie – co istotniejsze – kluczowe dla rozstrzygnięcie obecnie zawisłej sprawy jest zauważenie przez Sąd Najwyższy na wstępie przedmiotowo istotnych rozważań, że uwzględnia iż nadawcy przesyłki poleconej z reguły dysponują dowodem nadania, a uzyskanie dowodu doręczenia nie zawsze jest możliwe, nadto może nastąpić wyłącznie na pisemne żądanie nadawcy. Należy zauważyć, że badane ówcześnie okoliczności wystąpiły w 2007 roku. Obecnie sytuacja jednak zmieniła się zasadniczo. Bez najmniejszego trudu każdy nadawca przesyłki rejestrowanej może zapewnić sobie dowód w postaci wydruku raportu śledzenia przesyłki, generowany z systemów Poczty Polskiej nieodpłatnie, za pośrednictwem formularza internetowego. Niezapewnienie sobie przez powoda nawet takiego minimum dowodowego, nie może obciążać konsumenta, a na pewno nie stanowi o uchybieniu Sądu I instancji w zakresie swobody oceny dowodów. Nie można też czynić zarzutu naruszenia granic stosowania prawa w sytuacji, gdy tamtejszy Sąd opowiedział się za jednym z dwóch poglądów, z których każdy ma uzasadnione podstawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z konsumentem, który w postępowaniu występuje samodzielnie. W dzisiejszych czasach brak dowodu z raportu śledzenia przesyłki rejestrowanej nie może być racjonalnie tłumaczony jakimiś szczególnymi trudnościami po stronie banku, a więc wysoko wyspecjalizowanego przedsiębiorcy. Nie jest rolą Sądów orzekających w sprawie instruowanie powoda, jak ma prowadzić własne przedsiębiorstwo bankowe, ale nie oznacza to iż Sądy bezrefleksyjnie mają przyjmować każdy pomysł powoda na minimalizację kosztów własnej działalności, zwłaszcza w sytuacji występowania w sprawie niekwestionowanego stosunku konsumenckiego. Z tych wszystkich względów zarzut V nie jest zasadny. W istocie determinuje to rozstrzygnięcie, gdyż niewykazanie zachowania reguł składania oświadczeń co do wezwania do spłaty zaległości w dodatkowym, co najmniej czternastodniowym – liczonym według dni roboczych – terminie, z pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia (art. 75c ust. 1 i 2 p.b.3), czyni bezskutecznym wypowiedzenie umowy dokonane względem konsumenta, o czym przesądził Sąd Najwyższy w sprawie IV (...). Z kolei powód opiera swoje roszczenie na twierdzeniu faktycznym o całkowitym wygaśnięciu przedmiotowej umowy. Takie jednak nie nastąpiło, zaś zgodnie z jej treścią, przedmiotowa umowa pożyczki obowiązuje do 13 sierpnia 2029 roku (§ 1 ust. 2 umowy, k. 73). Roszczenie powoda jest zatem przedwczesne.

30 Powyższe przesądza treść rozstrzygnięcia w przedmiocie apelacji. Podlega ona oddaleniu, niezależnie od wyniku oceny dalszych zarzutów, co czyni bezprzedmiotowym ich badanie.

31 Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację powoda oddalono jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).

32 Pozwana wygrała postępowanie apelacyjne w całości, nie wykazała jednak poniesienia jakichkolwiek kosztów, które podlegałyby zwrotowi jako koszty procesu w postępowaniu apelacyjnym (art. 98 § 2 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c.).

33 1 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 468 z późn. zm.).

34 2 Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., II CSK 454/09, OSNC z 2010, nr 10, poz. 142.

35 3 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 38 z późn. zm.).

36 4 Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2021 r., IV CSKP 92/21, OSNC z 2022 r., nr 1, poz. 9.