Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 10 kwietnia 2026 r., VI Ka 171/26

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 10 kwietnia 2026 r., VI Ka 171/26

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 171/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 10 kwietnia 2026 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :

4 Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk

5 Protokolant Karolina Matyjewicz

6 po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r.

7 sprawy N. G. ur. (...) w S.

8 s. D., S. z domu L.

9 obwinionego z art. 92 § 1 kodeks wykroczeń

10 z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego

11 od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu

12 z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt II W 261/25

13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego N. G.,

14 II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz wymierza mu opłatę w kwocie 50 zł za drugą instancję.

15 VI Ka 171/26

Uzasadnienie

16 N. G. obwiniony został o to, że dniu 21 marca 2025 roku około godziny 14:15 przy (...) w S. zatrzymał pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym (...) łamiąc dyspozycję znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się” oraz o to, że dniu 23 maja 2025 roku około godziny 14:15 przy Placu (...) w S. zatrzymał pojazd marki Z. o numerze rejestracyjnym (...) łamiąc dyspozycję znaku b-36 „zakaz zatrzymywania się”, tj. o dwa czyny z art. 92 § 1 k.w. Wyrokiem z dnia 21.01.2026 r. w sprawie sygn. akt II W 261/25 Sąd Rejonowy w Bolesławcu uznał obwinionego N. G. za winnego popełnienia obu zarzuconych mu czynów, tj. wykroczeń z art. 92 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę 500 zł grzywny, zaś na podstawie art. 118 § 1 k.p.s.w. obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 120 zł, zaś na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w wysokości 50 zł.

17 Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył obwiniony. Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść a polegający na bezzasadnym ustaleniu, że obowiązywał go znak B-36, naruszenie załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. oraz rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 14 października 2022r. oraz naruszenie zasady in dubio pro reo skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia obu wykroczeń.

18 Apelacja nie jest zasadna.

19 Zgodnie z treścią § 32 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych jeżeli zakaz wyrażony przez znaki B-25, B-26, B-29, B-33, B-35, B-36, B-37 i B-38 nie jest uprzednio odwołany znakiem oznaczającym koniec zakazu, to obowiązuje on do najbliższego skrzyżowania; nie dotyczy to skrzyżowania na drodze dwujezdniowej, na którym wlot drogi poprzecznej znajduje się tylko z lewej strony i nie ma połączenia z prawą jezdnią. W przedmiotowej sprawie, co bezsporne, na ulicy (...) w S., po której poruszał się obwiniony, był umieszczony znak B-36, jaki nie został odwołany ani znakiem oznaczającym koniec zakazu, ani też skrzyżowaniem. Roli znaku odwołującego zakaz zatrzymywania się nie pełni przy tym znak A-20, ostrzega on bowiem jedynie jadących jezdnią jednokierunkową o miejscu, w którym rozpoczyna się ruch dwukierunkowy (§ 10 pkt 2 cyt. Rozporządzenia) i tak, jak pozostałe znaki ostrzegawcze uprzedza tylko o miejscach na drodze, w których występuje lub może występować niebezpieczeństwo oraz zobowiązuje uczestników ruchu do zachowania szczególnej ostrożności (§ 3 pkt 1 cyt. Rozporządzenia). Skoro zatem umieszczony na ul. (...) w prawem przewidziany sposób znak B-36 nie został w żaden sposób do miejsca parkowania przez obwinionego odwołany, to miał on charakter obowiązującego. Tym samym Sąd Rejonowy słusznie ustalił, że N. G. popełnił oba zarzucane mu wykroczenia i ustrzegł się powołanych w apelacji uchybień. Wymierzona za nie kara żadną miarą nie razi przy tym surowością a co za tym idzie powinnością Sadu było utrzymać zaskarżony wyrok w mocy. Jednocześnie Sąd nie stwierdził okoliczności, uzasadniających powinność odstąpienia od obciążania obwinionego kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, dlatego orzekł jak w punkcie II. Podstawę prawną stanowi art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk, § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz art. 3 ust.1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23. 06 1973r. o opłatach w sprawach karnych.