Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2017 r., VI Ka 888/17

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2017 r., VI Ka 888/17

Tekst

1 Sygn. akt: VI Ka 888/17

Uzasadnienie

2 Od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 12 czerwca 2017 r. sygn. akt II W 600/16 apelacje wnieśli: oskarżyciel posiłkowy i jego pełnomocnik.

3 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił orzeczeniu:

4 -

5 obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. (w zw. z art. 8 kpw), która miała istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów z zeznań świadków: J. S., Ł. S., S. L., W. H. oraz K. Ł., a przez to dokonanie tej oceny w sposób dowolny, a nie swobodny, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

6 -

7 obrazę przepisów postępowania, a to art. 39 § 1 zd. 1 k.p.w., a także art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5 k.p.w., która miała istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na niedopuszczeniu oraz nieprzeprowadzeniu wnioskowanych przez oskarżyciela posiłkowego dowodów w postaci: fotografii przedstawiających złośliwe i dokuczliwe zachowania obwinionych względem pokrzywdzonego orz jego matki w liczbie 29 szt. (wniosek dowodowy z dnia 9 stycznia 2017 r. sprecyzowany w piśmie z dnia 20 stycznia 2017 r. oraz wniosek dowodowy z dnia 13 lutego 2017 r. sprecyzowany w piśmie z dnia 16 lutego 2017 r.) wraz z opisem, wniosku o zwrócenie się do Komendy Miejskiej Policji w R. o nadesłanie kserokopii notatników służbowych funkcjonariuszy policji podejmujących interwencje na posesji przy ul. (...) w R. dnia: 1 listopada 2012 r., 31 grudnia 2014 r., 1 stycznia 2015 r. i 23 września 2016 r., wniosku z dnia 13 lutego 2017 r. o zwrócenie się przez Sąd do Straży Miejskiej w R. o przedłożenie lub ewentualne doprecyzowanie informacji na temat interwencji funkcjonariuszy, pisma oskarżyciela posiłkowego do (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. z dnia 27 lutego 2017 r. oraz informacji (...)z dnia 2 marca 2017 r., co doprowadziło do wydania przez sąd wyroku opartego na stanie faktycznym ustalonym o wybiórczo i dowolnie skompletowany przez Sąd materiał dowodowy w sprawie, przez co stan faktyczny sprawy został ustalony błędnie;

8 -

9 błąd w ustaleniach faktycznych, który miał decydujący wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu przez Sąd, że zachowanie obwinionych polegające na głośnym zamykaniu drzwi i okien nie są czynami nacechowanymi złośliwością, a przez to uznanie przez sąd, że obwinieni nie działali z zamiarem bezpośrednim kierunkowym dokuczenia pokrzywdzonemu, co doprowadziło do ich uniewinnienia, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadnia przyjęcie tezy przeciwnej

10 -

11 błąd w ustaleniach faktycznych, który miał decydujący wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu przez Sąd, że zachowania obwinionych względem pokrzywdzonego, inne niż trzaskanie drzwiami, a które przedstawiane były przez oskarżyciela posiłkowego oraz świadków w toku całego postępowania, nie są czynami nacechowanymi złośliwością, a przez to uznanie przez Sąd, że obwinieni nie działali z zamiarem bezpośrednim kierunkowym dokuczenia pokrzywdzonemu, co doprowadziło do ich uniewinnienia w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadnia przyjęcie tezy przeciwnej;

12 -

13 błąd w ustaleniach faktycznych, który miał decydujący wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu przez Sąd, że żadna ze stron nie kwestionowała wykazu interwencji Straży Miejskiej i Policji w sytuacji, gdy oskarżyciel posiłkowy oraz jego pełnomocnik wielokrotnie zgłaszali, że przedkładane przez wymienione powyżej organy wykazy interwencji nie są kompletne i nie odzwierciedlają wszystkich podejmowanych faktycznie czynności funkcjonariuszy policji i Straży (...)na posesji pry ul. (...) w R..

14 W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o:

15 - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

16 Oskarżyciel posiłkowy zarzucił orzeczeniu:

17 - naruszenie praw procesowych;

18 - błędne ustalenie faktów wykroczenia;

19 - przekroczenie swobody oceny zeznań świadków obwinionych przez sędziego;

20 - stronniczość sądu bezpodstawne odrzucenie dowodów oskarżyciela posiłkowego;

21 - nie uwzględnienie wniosku o rozszerzenie wniosku o ukaranie, a zgłoszone przez oskarżyciela posiłkowego oraz jego pełnomocnika;

22 - przekroczenie obowiązku Sądu, który to Sąd miał dochodzić wyłącznie ustalenia nagannego zachowania obwinionych, a nie ciągłego niemal na każdej rozprawie drobiazgowego analizowania życia prywatnego świadka J. S.;

23 - błędy logiczne, merytoryczne i przeinaczenia uzasadnienia wyroku.

24 W oparciu o powyższe zarzuty oskarżyciel posiłkowy wniósł o:

25 - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zmianę kwalifikacji prawej.

26 Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu obu apelacji stwierdził, iż w zakresie sformułowanych w nich wnioskach oraz istoty zarzutów są one bezzasadne i na uwzględnienie nie zasługują. Apelacje zostaną omówione łącznie.

27 Sąd I instancji zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy nie wymagający poszerzenia ani uzupełnienia. Poddał go też wnikliwej ocenie zgodnej z dyspozycjami art. 7 k.p.k. Na podstawie prawidłowo ocenionych dowodów ustalił stan faktyczny nie popełniając w tym zakresie żadnych błędów.

28 Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 k.p.k., jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionych oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (tak m.in. postanowienie SN z dnia 18 grudnia 2012 r., III KK 298/12). Istotne jest, by przeprowadzona przez sąd meriti ocena pozostawała w zgodzie z regułami poprawnej oceny dowodów, a z taką sytuacją niewątpliwie mamy do czynienia na kanwie niniejszej sprawy.

29 Jest przy tym oczywiste, że dysponując sprzecznymi dowodami, sąd nie może ustalać faktów na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ponieważ wynikają z nich odmienne wnioski. Sąd może ustalać fakty tylko na podstawie części dowodów, którym dał wiarę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2008 r., IV KK 484/07; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2007, II AKA 55/07, KZS 2007/5/44). Oparcie ustaleń faktycznych na części dowodów nie stanowi obrazy art. 410 k.p.k. o ile zostało poprzedzone dokonaniem przez sąd oceny wszystkich dowodów ujawnionych na rozprawie głównej zgodnie z art. 7 k.p.k. W pełni należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego.

30 W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema grupami dowodów. Z jednej strony są to dowody wskazujące na sprawstwo obwinionych w popełnieniu wykroczenia z art. 107 k.w., z drugiej strony są też dowody przeciwne. Fakt że ustalenia faktyczne czynione były przez Sąd w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia oskarżyciela posiłkowego nie oznacza, że sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Należy jednak w tym miejscu zdecydowanie przypomnieć, że nie stanowi naruszenia przepisów prawa procesowego, dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że odrzucenie przez Sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi uprawnienie Sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Swoje stanowisko i podjęte rozstrzygnięcia Sąd meriti bowiem dokładnie przedstawił oraz przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k., sporządzone przez Sąd Rejonowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób należyty wyjaśnia podstawy faktyczne orzeczenia wskazując, na fakty i okoliczności, które zostały udowodnione oraz określa - szczegółowo je opisując - dowody na których oparto przedmiotowe ustalenia, a także wymienia powody, które legły u podstaw uniewinnienia obwinionych od popełnienia zarzucanego im wykroczenia.

31 Obowiązek nałożony na przewodniczącego rozprawy w ramach art. 366 § 1 k.p.k. obejmuje tylko wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Oczywiście kwestia, jakie okoliczności są "istotne", jest ocenna, jednakże ewentualne naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. musi być oceniane przez pryzmat dokonanych ustaleń faktycznych. Innymi słowy, należy odpowiedzieć na pytanie, czy niewyjaśnienie danej okoliczności mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne i czy gdyby ją wyjaśniono, to te ustalenia mogłyby być inne. Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy wspomnianego przepisu bowiem przeprowadził bardzo obszerne postępowanie dowodowe, a dowody wnioskowane przez oskarżyciela posiłkowego nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie można też z faktu, iż Sąd I instancji nie uwzględnił część wniosków dowodowych oskarżyciela posiłkowego doszukiwać się stronniczości referenta, bowiem wiele wniosków zostało uwzględnionych.

32 Swoje ustalenia Sąd Rejonowy oparł na wyjaśnieniach obwinionych. Natomiast zeznania oskarżyciela posiłkowego i jego matki uznał za niewiarygodne aczkolwiek nie w pełnym zakresie. Wywody przedstawione w pisemnym uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, zasługują na pełną aprobatę Sądu odwoławczego.

33 W tej sytuacji nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty zawarte w apelacjach, które w istocie zmierzały do zakwestionowania wyroku uniewinniającego.

34 Uwzględniając jednak treść zebranych w sprawie dowodów, Sąd odwoławczy nie podziela zarzutów o rzekomym błędzie ustaleń faktycznych, który zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut nie jest bowiem uzasadniony, gdy (jak w niniejszej sprawie), sprowadza się do samego kwestionowania stanowiska Sądu meriti, czy do polemiki z jego ustaleniami. Natomiast sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do stwierdzenia, że Sąd Rejonowy popełnił istotny błąd ustaleń faktycznych. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu w zakresie istotnych ustaleń, a tego skarżący w wystarczającym stopniu nie zdołali uczynić (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II AKA 261/12).

35 Strona przedmiotowa wykroczenia z art. 107 k.w. polega na złośliwym wprowadzeniu w błąd lub innym złośliwym niepokojeniu w celu dokuczenia innej osobie. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący dokonał analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż obwinieni swym zachowaniem nie wyczerpali znamion czynu z art. 107 k.w. Niewątpliwy w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż między stronami faktycznie istnieje konflikt, jednakże okoliczność ta nie przesądza o tym, iż po stronie obwinionych wystąpił zamiar złośliwego niepokojenia pokrzywdzonego Ł. S. ani innych osób poprzez głośne zamykanie drzwi i okien. Obwinieni normalnie korzystali z drzwi i okien i naturalnym jest, że jest to słyszalne natomiast nie czynili tego w sposób, który mógłby dokuczyć pokrzywdzonemu. Rozważenie zmiany kwalifikacji prawnej nie było możliwe z uwagi na granice określone opisem czynu zwartym we wniosku o ukaranie.

36 W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do podważenia prawidłowego toku procedowania Sądu Rejonowego, uznając tym samym rozstrzygnięcie Sądu za słuszne i prawidłowe.

37 O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., w tym o wysokości zryczałtowanych wydatków w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji. Z uwagi na fakt, że apelacje zostały wywiedzione tylko przez oskarżyciela posiłkowego i jego pełnomocnika wniosek obrońcy o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obwinionych kosztów postępowania odwoławczego nie zasługiwał na uwzględnienie.