Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2015 r., WZ 6/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2015 r., WZ 6/15
Tekst
1 Sygn. akt: WZ 6/15
POSTANOWIENIE
2 Dnia 2 czerwca 2015 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Wiesław Błuś (przewodniczący, sprawozdawca)
5 SSN Jerzy Steckiewicz
6 SSN Andrzej Tomczyk
7 Protokolant : Ewa Śliwa
8 po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2015 r., zażalenia Z. T. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 kwietnia 2015 r.,
9 p o s t a n o w i ł
10 utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
11 Wojskowy Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r.
12 sprawę z wniosku Z.T. o zwrot nienależnie pobranej grzywny i kosztów sądowych wraz z odsetkami, przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. jako sądowi właściwemu.
13 Zażalenie na to postanowienie złożył Z. . podnosząc, że orzeczenie sądu zostało wydane bezpodstawnie, ponieważ nie domaga się on odszkodowania ani zadośćuczynienia tylko zwrotu nienależnie pobranych przez Skarb Państwa kwot wynikających z orzeczonej kary grzywny i zasądzonych kosztów procesu. 2
14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
15 Zażalenie nie jest zasadne.
16 Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że żądana przez wnioskodawcę kwota pieniędzy, została wpłacona w wykonaniu prawomocnego orzeczenia sądu wojskowego, które następnie zostało uchylone. Z. T. dochodził swoich roszczeń z tytułu poniesionych szkód , w tym zapłaconej grzywny i kosztów procesu oraz doznanych krzywd wynikających z tego skazania. Sądem właściwym w tym zakresie jest sąd powszechny, co w sposób szczegółowy zostało opisane w zaskarżonym postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowego w W. Nie ma przy tym znaczenia do kasy, którego sądu została wpłacona grzywna czy też koszty postępowania. Wskazane przez Sąd pierwszej instancji przepisy proceduralne w sposób niebudzący wątpliwości określają sąd właściwy do rozpoznawania roszczeń majątkowych wnioskodawcy wynikających przecież z wykonania wobec niego kary, której nie powinien był ponieść.
17 W tym stanie sprawy należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Pouczenie: na postanowienie Sądu Najwyższego zażalenie nie przysługuje ( art.426 § 1 k.p.k.)