Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2013 r., WO 13/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2013 r., WO 13/13Otwórz w aplikacji
Tekst
1 Sygn. akt: WO 13/13
POSTANOWIENIE
2 Dnia 16 lipca 2013 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Edward Matwijów (przewodniczący)
5 SSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca)
6 SWSO del. do SN płk Krzysztof Mastalerz
7 w sprawie S. P. skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 13 § 2 i art. 6 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 czerwca 1952 r., sygn. akt: […], utrzymanym w mocy wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 23 września 1952 r., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2013 r. wniosku obrońcy J. P. (syna nieżyjącego S. P.) o wznowienie postępowania, uchylenie obu wskazanych wyżej wyroków i uniewinnienie S. P., ewentualnie o uchylenie tych wyroków i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W. do ponownego rozpoznania
8 p o s t a n o w i ł:
9 1. oddalić wniosek,
10 2. obciążyć wnioskodawcę J. P. kosztami postępowania
11 wznowieniowego.
Uzasadnienie
12 W dniu 6 maja 2013 r. do Sądu Najwyższego – Izba Wojskowa wpłynął wniosek obrońcy J. P. (syna nieżyjącego S. P.) o wznowienie postępowania w sprawie S. P. skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 czerwca 1952 r., sygn. akt […], utrzymanym w mocy wyrokiem Najwyższego Sądu 2
13 Wojskowego z dnia 23 września 1952 r. za przestępstwa określone w art. 13 § 2 i art. 6 dekretu o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa na karę łączna 12 lat pozbawienia wolności oraz pozbawienia praw publicznych na okres lat 5 i przepadek mienia.
14 Podstawą wznowienia postepowania mają być nowe dowody, nie znane przedtem sądowi, a mianowicie zeznania Z. K. i R. K., z których ma wynikać, że S. P. nie dopuścił się przestępstw, które mu przypisano.
15 Obrońca wnosi o uchylenie obu wskazanych wyroków, po uprzednim sprowadzeniu wskazanych dowodów i przeprowadzeniu ich przed Sądem Najwyższym i uniewinnienie S. P., ewentualnie o przekazanie sprawy do rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w W.
16 W uzasadnieniu wniosku obrońca napisał, że wskazani przez niego świadkowie „ posiadają informacje odmienne od tych, które ustalił Wojskowy Sąd Rejonowy w W. i które w konsekwencji prowadzić mogą do ustalenia niewinności oskarżonego S. P.”
17 W sprawie był już składany wniosek o wznowienie postępowania oparty o treść art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. (ujawnienie się nowych dowodów) oraz o uznanie wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w W. za nieważny w świetle ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. Wnioski te okazały się nieuzasadnione.
18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
19 Wniosek obrońcy o wznowienie postepowania jest bezzasadny.
20 Wbrew jego twierdzeniom w sprawie nie zachodzi przesłanka w postaci ujawnienia się nowych dowodów wskazujących, że skazany nie popełnił przypisanego mu przestępstwa.
21 W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że „nowe dowody” mogą być podstawą wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy mogą w sposób wiarygodny podważyć prawidłowość przyjętych w nim ustaleń faktycznych. Ponadto, w postępowaniu o wznowienie nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości oceny materiału dowodowego w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym (zob. postanowienia SN z dnia 24 kwietnia 1996 r. V KO 2/96 OSNKW 1996, nr 7 – 8, poz. 47 i z dnia 24 listopada 1994 r. III KO 67/94, Lex 22092).
22 3
23 Wznowienie postępowania z powodu nowych dowodów może natomiast nastąpić tylko wówczas, gdy dowody te prowadzą do wniosku, że poprzednio dokonane ustalenia faktyczne mogą zostać podważone (zob. postanowienie SN z dnia 7 lutego 2013 r. III KO 87/12). Prawdopodobieństwo uniewinnienia skazanego po wznowieniu postepowania albo skazanie go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą niż to, za które został skazany musi być „wysoce prawdopodobne” (zob. OSNKW 1 – 2/1999, poz. 9), a nawet przyjmowano, by „graniczyło ono z pewnością”, bądź było „oczywiste”.
24 W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.
25 Należy wskazać, że skazanie S. P. nastąpiło głównie w oparciu o jego wyjaśnienia, w których przyznał się do czynu i obszernie opisał motywy, którymi się kierował oraz związane z nim okoliczności.
26 Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania, wskazani w nim świadkowie mieliby zeznać, że powodem wyjazdu skazanego z kraju nie była obawa przed odpowiedzialnością karną. Sugestia ta w świetle wyjaśnień S. P. jest gołosłowna, jeżeli uwzględni się, że skazany był już wielokrotnie karany za przestępstwa podobne do tych, za które, przed ucieczką z kraju, miał być osądzony. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak na wstępie.