Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2014 r., WK 3/14

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2014 r., WK 3/14

Tekst

1 Sygn. akt: WK 3/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 6 maja 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 Prezes SN Janusz Godyń (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Wiesław Błuś

6 SSN Andrzej Tomczyk

7 Protokolant :asystent SN Anna Krawiec

8 w sprawie st. szer. pchor. F. S., wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne, po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 6 maja 2014 r. kasacji na korzyść, wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego, od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 9 października 2013 r.,

9 uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę

10 Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L. do ponownego

11 rozpoznania.

Uzasadnienie

12 Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia

13 9 października 2013 r. słuchacz Wyższej Szkoły Oficerskiej […] - st. szer. pchor. F. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że: 2

14 „1. 4 i 5 kwietnia 2013 r. będąc wyznaczonym rozkazem dziennym dowódcy II kompanii batalionu szkolnego […] z dnia 2 kwietnia 2013 r. do pełnienia służby w składzie pododdziału alarmowego garnizonu […], wykonał rozkaz niezgodnie z jego treścią w ten sposób, że 4 kwietnia 2013 r. około godziny 2230 oddalił się z miejsca

15 pełnienia służby do klubu P., z którego powrócił 5 kwietnia 2013 r. około godziny 300”

16 , tj. przestępstwa określonego w art. 343 § 1 k.k.;

17 „2. 5 kwietnia 2013 r. około godziny 630

18 na terenie placu apelowego […] naruszył

19 nietykalność cielesną żołnierza młodszego stopniem - szer. pchor. M. P. z ww. szkoły w ten sposób, że co najmniej raz uderzył go pięścią w twarz”, tj. przestępstwa określonego w art. 351 w z w. z art. 353 k.k.

20 Wyrok zapadł po przeprowadzeniu przez sąd posiedzenia, w toku którego rozpoznany został wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Uwzględniając stanowisko oskarżyciela publicznego, Sąd orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania karnego na warunkach określonych we wniosku.

21 Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 17 października 2013 r.

22 Wyrok zaskarżył w drodze kasacji na korzyść st. szer. pchor. F. S. Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając:

23 „uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienione w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 671 § 3 k.p.k. w zw. z art. 671 § 1 k.p.k. w zw. z art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy st. szer. pchor. F. S. przez sąd na posiedzeniu w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec wyżej wymienionego oskarżonego - bez udziału obrońcy, którego udział w tym posiedzeniu był obligatoryjny, bowiem oskarżony pełnił służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego”.

24 W konkluzji, autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu do ponownego rozpoznania.

25 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

26 Kasacja jest oczywiście zasadna.

27 Z treści art. 671 § 3 k.p.k. w zw. z § 1 tego artykułu jednoznacznie wynika, że udział obrońcy w posiedzeniu w przedmiocie warunkowego umorzenia jest 3

28 obligatoryjny przed wszystkimi sądami wojskowymi w sprawie przeciwko żołnierzowi pełniącemu służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Przedmiotową sprawę Wojskowy Sąd Garnizonowy rozpoznawał na posiedzeniu w trybie art. 339 § 1 pkt 2 k.p.k. bez udziału obrońcy (vide: protokół posiedzenia – k. 233), mimo że oskarżony pełnił służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Bezsporne jest zatem, że naruszone zostało prawo do obrony obowiązkowej, gwarantowane oskarżonemu przez art. 671 § 3 k.p.k. w zw. z § 1 tego artykułu.

29 Z tego względu, stwierdzając naruszenie przez wojskowy sąd garnizonowy prawa do obrony oskarżonego, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.), Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.