Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., WKN 9/00

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., WKN 9/00

Tekst

1 POSTANOWIENIE Z DNIA 8 CZERWCA 2000 R.

2 ( WKN 9/2000 )

3 Art. 67 § 3 k.k., w zakresie, w którym dopuszcza możliwość orzeczenia przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 k.k., nie ma zastosowania w wypadku warunkowego umorzenia postępowania przeciwko żołnierzowi pełniącemu zasadniczą służbę wojskową, gdyż art. 324 § 2 k.k. przewiduje generalny zakaz orzekania tego środka karnego wobec takiego żołnierza.

4 Przewodniczący : sędzia SN płk E. Matwijów

5 Sędziowie SN : płk A. Kapłon ( sprawozdawca ), płk Z. Stefaniak Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej : ppłk J. Ciepłowski Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r. sprawy Marcina R., z powodu kasacji na korzyść wniesionej przez Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego

6 od postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 9 listopada 1999 r. o warunkowym umorzeniu postępowania,-

7 u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i p r z e k a z a ł sprawę do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w G.

Uzasadnienie

8 Postanowieniem z dnia 9 listopada 1999 r., Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. umorzył warunkowo postępowanie karne wobec Marcina R.

9 o czyn określony w art. 177 § 1 k.k., polegający na tym, że „ w dniu 21 sierpnia 1999 r. około godz. 1430

10 w miejscowości B. na drodze publicznej, kierując

11 samochodem osobowym marki „ Dacia ” nr rej. TYB – 3641, stanowiącym własność Jurka R., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym zawarte w art. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 2

12 1997 r. – prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc drogą dwukierunkową nr 534 w kierunku R., przy zmianie kierunku jazdy nie zachował szczególnej ostrożności i wykonując manewr skrętu w lewo nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu, zajeżdżając drogę prawidłowo jadącemu z przeciwka samochodowi osobowemu marki „ Tawria ” nr rej. ZEE – 6663, kierowanemu przez Tomasza A., w wyniku czego doszło do zderzenia wymienionych pojazdów, na sutek czego nieumyślnie spowodował wypadek, w następstwie czego pasażerka samochodu marki „ Tawria ” Janina A. doznała obrażeń ciała w postaci złamania kości ramieniowej w miejscu typowym, stłuczenia obu kolan i ogólnych potłuczeń, które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas dłuższy niż 7 dni ”, przy czym sąd ustalił okres próby 1 roku oraz orzekł – na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k. wobec Marcina R. świadczenie pieniężne na rzecz Rady Rodziców – Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego w G.

13 Wyżej wskazane postanowienie uprawomocniło się w pierwszej instancji. Postanowienie to zaskarżył kasacją Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając rażące naruszenie prawa, a to art. 324 § 2 k.k., mające istotny wpływ na treść postanowienia, polegające na orzeczeniu wobec Marcina R., pełniącego podczas orzekania zasadniczą służbę wojskową, środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, który ustawa zakazuje stosować wobec żołnierzy służby zasadniczej.

14 W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

15 Kasacja jest zasadna.

16 Niespornym jest, iż w chwili orzekania przez sąd pierwszej instancji Marcin R. pełnił zasadniczą służbę wojskową, a tym samym miały do niego zastosowanie przepisy części wojskowej kodeksu karnego.

17 3

18 Orzekając – in concreto – sąd pierwszej instancji – jak słusznie wywiódł to autor kasacji – dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 324 § 2 k.k., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k.

19 A zatem umarzając warunkowo postępowanie karne wobec żołnierza zasadniczej służby wojskowej nie można orzec wobec niego na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k., środka karnego – świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 39 pkt 7 k.k., a to wobec nie budzącego wątpliwości brzmienia art. 324 § 2 k.k.

20 Powyższe winien mieć na uwadze sąd pierwszej instancji orzekając ponownie w niniejszej sprawie.

21 Z wyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.