Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2013 r., V KZ 61/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2013 r., V KZ 61/13

Tekst

1 Sygn. akt V KZ 61/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 września 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Rafał Malarski

5 na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 września 2013r.

6 w sprawie M. M.,

7 zażalenia wniesionego przez skazanego,

8 na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego […] z dnia 27 czerwca 2013r., o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. II K …/12 Sądu Rejonowego w G., prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 października 2012r.,

9 p o s t a n o w i ł

10 utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

11 Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na to, że nie został on sporządzony i podpisany przez adwokata. Zażalenie na to zarządzenie wywiódł w ustawowym terminie M. M., kwestionując istnienie przymusu adwokackiego w postępowaniu o wznowienie postępowania. Podał, że użyty w art. 545 § 2 k.p.k. zwrot „powinien być” nie daje jeszcze podstaw do traktowania opisanej w tym przepisie instytucji jako mającej charakter obligatoryjny.

12 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

13 2

14 Zażalenie M. M. należało uznać za bezzasadne. Zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k., wniosek o wznowienie postepowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego. Prawidłowa wykładnia tego przepisu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Użyte sformułowanie „powinien być”, wbrew twierdzeniom skarżącego, w kontekście brzmienia całego pierwszego zdania art. 545 § 2 k.p.k., należy rozumieć jako bezwzględną konieczność realizacji nakazu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez adwokata lub radcę prawnego. Prezentowane stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie oraz doktrynie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 kwietnia 2013r., sygn. II KZ 10/13, nr LEX 1300028; z dnia 13 września 2012r., sygn. III KZ 67/12, nr LEX 1220908; z dnia 24 listopada 2010r., sygn. IV KZ 68/10, nr LEX 843925; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze 2008, s. 1153). Twierdzenie skarżącego, który wyjąwszy z kontekstu przepisu jeden zwrot, próbuje wykazać całkowicie odmienne jego znaczenie, wypadało uznać za całkowicie bezzasadne i pozbawione jakichkolwiek podstaw.

15 W niniejszej sprawie zwrócić należy także uwagę, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane po przeprowadzeniu czynności procesowych, polegających na wyznaczeniu skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania, opracowaniu przez tego obrońcę opinii o braku podstaw do złożenia wniosku oraz wezwaniu skazanego do usunięcia, w trybie art. 120 § 1 k.p.k., braku formalnego wniosku przez podpisanie pisma przez adwokata. Skarżący w toku tych czynności nie podważał ich przebiegu i nie kwestionował również stanowiska obrońcy co do braku podstaw do sporządzenia in concreto wniosku o wznowienie postępowania.

16 Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.