Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2026 r., V KO 128/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2026 r., V KO 128/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 19 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Michał Laskowski

4 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 19 sierpnia 2026 r., w sprawie X. Y., oskarżonej o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i in., inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 8 lipca 2026 r., sygn. akt II K 610/26, na podstawie art. 37 k.p.k.

5 postanowił:

6 odmówić przekazania sprawy.

Uzasadnienie

7 Do Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim, w dniu 25 czerwca 2026 r. (k. 1767 tom IX), wpłynął akt oskarżenia przeciwko sędzi w stanie spoczynku X. Y. o popełnienie dziewięciu czynów zabronionych z art. 286 § 1 k.k., z czego cztery miały zostać popełnione w warunkach czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) oraz pięciu czynów zabronionych z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. Wcześniej uchwałą z 16 września 2025 r. Sąd Najwyższy – Izba Odpowiedzialności Zawodowej wyraził zgodę na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej.

8 Postanowieniem z dnia 8 lipca 2026 r. Sąd właściwy miejscowo zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. W uzasadnieniu wskazał, że procedowanie w sprawie X. Y. przez Sąd Rejonowy Ostrowie Wielkopolskim byłoby sprzeczne ze standardami niezależności i niezawisłości sędziowskiej oraz mogłoby wzbudzić subiektywne wątpliwości co do obiektywizmu tego Sądu, gdyż oskarżona była sędzią Sądu miejscowo właściwego do rozpoznawania jej sprawy.

9 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

10 Inicjatywa Sądu terytorialnie właściwego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim nie wykazał w sposób wystarczający, że zachodziły realne przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 37 k.p.k. Nie można było zgodzić się z koncepcją przedstawioną w postulacie, że w niniejszej sprawie zaistniały uwarunkowania o tak wysokiej randze, że upoważniałyby do racjonalnego twierdzenia, iż rozpatrywanie sprawy przez Sąd występujący będzie wiązało się z zagrożeniem jego obiektywizmu.

11 Przede wszystkim należało stwierdzić, że delegacja na podstawie art. 37 k.p.k. oparta na fakcie istnienia relacji służbowych oraz koleżeńskich sędziego stojącego pod zarzutem popełnienia czynów zabronionych, z innymi sędziami nasuwałaby niesłuszny wniosek, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakikolwiek sposób dotyczy sędziego bądź sędziów pracujących w danym sądzie, to pozostali sędziowie orzekający w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego nie są w stanie w sposób niezależny i niezawisły rozpoznać sprawy. Należało zauważyć, że do dnia dzisiejszego został złożony wyłącznie jeden wniosek o wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie II K 610/26, co w żadnym wypadku nie przesądza z góry, że w Sądzie występującym, w którym funkcjonują cztery wydziały i orzeka trzynastu sędziów oraz pięciu asesorów, pozostali sędziowie nie mają odpowiednich warunków do osądzenia przedmiotowej sprawy, nie ulegając presji stron procesowych i opinii publicznej ani nie popadając w zwątpienie co do własnych kompetencji w zakresie prowadzenia rzetelnego procesu, w którym oskarżoną jest sędzia w stanie spoczynku od 2020 roku.

12 Argumentacja zastosowana w wystąpieniu o braku zdolności do bezstronnego rozpoznania sprawy, w której oskarżonym jest inny sędzia, okazała się dowolnym i gołosłownym twierdzeniem i jako taka nie mogła się ostać. Tym bardziej nie można było podzielić stanowiska Sądu Rejonowego, że na obiektywizm i bezstronność jurysdykcyjną miałaby wpłynąć okoliczność, iż czyn popełniła sędzia, która od sześciu lat nie orzeka już w ostrowskim Sądzie.

13 Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.