Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., V KK 389/13

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., V KK 389/13

Tekst

1 Sygn. akt V KK 389/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 lutego 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dorota Rysińska

5 SSN Andrzej Stępka

6 Protokolant Anna Kowal

7 w sprawie S. L.

8 skazanego z art. 258 § 1 k.k. i innych

9 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

10 w dniu 12 lutego 2014 r.,

11 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.

12 z dnia 4 września 2012 r.,

13 1. uchyla zaskarżony wyrok w części orzekającej wobec S. L.

14 karę łączną pozbawienia wolności (pkt. 4, 5 i 6) i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

15 Okręgowemu w P.;

16 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

17 Skarb Państwa.

18 2

Uzasadnienie

19 Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 4 września 2012 roku, uznał oskarżonego S. L. za winnego popełnienia:

20 1) przestępstwa określonego w art. 258 § 1 k.k., za które na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;

21 2) przestępstwa z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i z art. 6 § 2 k.k.s., za które na podstawie art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s., wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł każda;

22 3) przestępstwa z art. 86 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 63 § 2 i § 6 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., za które na podstawie art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s., wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 100 zł każda.

23 W dalszej części sentencji orzeczenia Sąd ten:

24 4) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 39 § 1 i § 2 k.k.s. wymierzone oskarżonemu S. L. kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył mu karę łączną roku pozbawienia wolności i 330 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda;

25 5) na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 41a § 1 i 2 k.k.s. wykonanie orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby; 6) na podstawie art. 73 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 41a § 1 i 2 k.k.s. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się dnia 12 września 2012 r.

26 Od tego orzeczenia kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k., na korzyść skazanego, w zakresie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności (pkt. 4, 5, 6 orzeczenia), wniósł Prokurator Generalny, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego materialnego, tj. art. 39 § 1 i 2 k.k.s., poprzez wymierzenie S. L., na podstawie tego przepisu, kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze roku, tj. w granicach przekraczających sumę kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne, zbiegające się przestępstwa. 3

27 Na podstawie tak sformułowanego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.

28 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

29 Kasacja jest oczywiście zasadna.

30 Zgodnie z art. 39 § 2 k.k.s., w razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w tym Kodeksie. Te natomiast zostały ustanowione w art. 39 § 1 k.k.s., zgodnie z którym: „sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności”.

31 W świetle tych unormowań nie może być wątpliwości, że na gruncie realiów procesowych rozpoznawanej sprawy wymiar kary łącznej pozbawienia wolności powinien mieścić się w granicach od 5 miesięcy (wymiar najsurowszej z orzeczonych kar jednostkowych) do 11 miesięcy, albowiem tyle wynosi suma kar orzeczonych za poszczególne zbiegające się przestępstwa w pkt. 1-3 sentencji wyroku (odpowiednio: 5+4+2 miesiące). Z tego względu należy uznać, że orzeczenie kary łącznej roku pozbawienia wolności stanowiło bezpodstawne zawyżenie kary łącznej pozbawienia wolności, jaka mogła zostać wymierzona skazanemu, co implikuje stwierdzenie rażącego naruszenia art. 39 § 1 k.k.s. w zw. z art. 39 § 2 k.k.s., w zakresie zastosowana dyrektywy określającej maksymalny wymiar kary łącznej pozbawienia wolności.

32 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w P. wymierzy S. L.

33 karę łączną w granicach wyznaczonych na płaszczyźnie normatywnej w art. 39 § 1 k.k.s., zaś na gruncie realiów procesowych sprawy limitowanych wymiarem orzeczonych kar jednostkowych.

34 Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, przy czym na podstawie art. 638 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając Skarb Państwa.

35 4