Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2014 r., V KK 363/13

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2014 r., V KK 363/13

Tekst

1 Sygn. akt V KK 363/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 16 stycznia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

5 SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)

6 SSN Małgorzata Gierszon

7 Protokolant Joanna Sałachewicz

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej, w sprawie E. Ż.

9 w przedmiocie wyroku łącznego

10 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

11 w dniu 16 stycznia 2014 r.,

12 kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w N.

14 z dnia 5 czerwca 2013 r.,

15 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej pkt 1 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

16 2

Uzasadnienie

17 Sąd Rejonowy w N. wyrokiem łącznym z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 110/13, z 10 wyroków opisanych w części wstępnej orzekł karę łączną roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, powstałą z połączenia kar wymierzonych w sprawach tego Sądu wymienionych w punktach:

18 VI. z wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r., II K 1383/10, gdzie orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

19 X. z wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., II K 1643/10, w którym orzeczono w rzeczywistości karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a nie roku i 6 miesięcy, jak wpisano w komparycji (pkt 1 sentencji wyroku).

20 Sąd w pkt 2 – 4 zawarł dalsze, konieczne rozstrzygnięcia.

21 Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 czerwca 2013 r.

22 W dniu 4 listopada 2013 r. Prokurator Generalny zaskarżył wyrok w pkt 1 – w części dotyczącej wymierzenia kary łącznej na niekorzyść skazanego. Skarżący zarzucił „rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 86 § 1 k.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego E. Ż. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 9 miesięcy, tj. niższym od wysokości najwyższej łączonej kary jednostkowej wymierzonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt II K 1643/10, za pozostające w zbiegu realnym przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności”.

23 Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

24 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

25 Kasacja jest oczywiście zasadna. Jak już wspomniano, Sąd Rejonowy w pkt X części wstępnej wyroku łącznego błędnie określił wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec E. Ż. na mocy wyroku tego Sądu w sprawie II K 1643/10, bowiem orzeczeniem tym został on skazany na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 17), nie zaś jak wpisano, na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 30 – 31). Pomyłka ta doprowadziła do rażącego naruszenia art. 86 § 1 k.k., stanowiącego, że sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa. W niniejszym wyroku nie mogła być zatem orzeczona kara łączna w wysokości niższej 3

26 niż 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazana rażąca obraza prawa materialnego doprowadziła do wymierzenia kary niższej o rok od dopuszczalnej, co miało oczywisty wpływ na treść wyroku. Dlatego uwzględniono w całości kasację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie respektował zasady wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 k.k.