Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 r., V KK 295/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 r., V KK 295/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 295/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 6 lutego 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jerzy Grubba

5 na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lutego 2013r., sprawy P. M.

7 skazanego z art. 207§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P.

9 z dnia 16 marca 2012 r.,

10 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego

11 z dnia 22 grudnia 2011 r.

12 p o s t a n o w i ł:

13 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. O. Kancelaria Adwokacka w P. – kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji,

14 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

15 Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.

16 Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który 2

17 zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.

18 Zauważyć należy, że już w apelacji obrona podnosiła zarzuty o analogicznym charakterze, a zatem ponowne ich przedstawienie jest na etapie postępowania kasacyjnego niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie ma charakteru instancyjnego. Obrona nie podjęła nawet próby powiązania stawianych w kasacji zarzutów z przebiegiem postępowania odwoławczego, nie stawia bowiem zarzutów naruszenia art. 433§1 k.p.k., czy art. 457§3 k.p.k.

19 Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności i zestawiając je z zarzutami podniesionymi w kasacji, stwierdzić należy jedynie, że: - naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej,

20 - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

21 Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji.

22 O kosztach obrony z urzędu świadczonej w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym orzeczono na podstawie §14 ust. 3 pkt 1 oraz §2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002, Nr 163, poz.1348 ze zm.).

23 Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.

24 Skazanego, uwzględniając jego sytuacje materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

25 3