Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2013 r., V KK 244/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2013 r., V KK 244/12

Tekst

1 Sygn. akt V KK 244/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 stycznia 2013 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Krzysztof Cesarz

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2013 r., sprawy W. M.

7 skazanego z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 2 lutego 2012 r.,

11 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w J.

12 z dnia 21 października 2011 r.

13 p o s t a n o w i ł

14 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

15 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania

16 kasacyjnego.

Uzasadnienie

17 Wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r., Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji obrońcy W. M., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 21 października 2011r., który skazał oskarżonego min. za to, że działając w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k. w pierwszej dekadzie listopada 2010 r. w Z., działając wbrew przepisom ustawy, wytworzył znaczną ilość substancji psychotropowej w ilości 26,69 gram zawierającej chlorowodorek metamfetaminy o średniej zawartości pomiędzy 54 a 61 %, to jest za czyn z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który na podstawie 2

18 pierwszego z przepisów wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny po 10 zł za stawkę.

19 Kasację od tego rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, zarzucając „rażącą obrazę prawa materialnego, w postaci art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającą na błędnym przyjęciu, że wytworzenie przez oskarżonego 26,69 gramów substancji psychotropowej stanowi znaczną ilość w rozumieniu powołanego przepisu, podczas gdy zarzucany oskarżonemu czyn powinien kwalifikowany być przy uwzględnieniu okoliczności osobistych dotyczących oskarżonego, a więc jego wieloletniego uzależnienia od substancji odurzających, a w związku z tym, także adekwatnej dla oskarżonego tolerancji na spożywanie substancji psychoaktywnych w postaci metamfetaminy, oraz uwzględnieniu, że wytworzona przez oskarżonego ilość narkotyku w jego czystej postaci to ok. połowa wskazanej wartości substancji, która starczyłaby jemu, co najwyżej na 12 dni, co tym samym wskazywałoby na kwalifikację z art. 53 ust. 1 powołanej ustawy”.

20 W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania albo uchylenie obu wyroków co do czynu z pkt. I i kary łącznej oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

21 Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.

22 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

23 Skarga kasacyjna okazała się oczywiście bezzasadna.

24 Punktem wyjścia dla oceny prawnej zachowania oskarżonego, dokonanej przez oba Sądy, było zapatrywanie, utrwalone i dominujące w judykaturze i doktrynie, że jeżeli przedmiotem czynności wykonawczej przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest taka ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, która mogłaby zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych, to jest to „znaczna ilość” w rozumieniu tej ustawy (zob. też postanowienie z dnia 23 września 2009 r., I KZP 10/09 - OSNKW 2009, z. 10, poz. 84 oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). W uzasadnieniu kasacji zasygnalizowano istnienie judykatów sądów apelacyjnych, wyrażających pogląd, że musi chodzić o zaspokojenie potrzeb 3

25 kilkunastu tysięcy osób, lecz nie przedstawiono żadnych przekonywujących argumentów, przemawiających za odstąpieniem od powyższego stanowiska.

26 W samym zarzucie kasacyjnym i jego uzasadnieniu próbuje się obejść to stanowisko przy przyjęciu innego rozumienia „znacznej ilości”. Miałyby o niej decydować indywidualne potrzeby sprawcy (oskarżonego), a więc jego wieloletnie uzależnienie i przez to konieczna większa dawka do zaspokojenia jego potrzeb, mierzona ilością czystego narkotyku. W kasacji pomija się jednak, że porcje (dawki) nigdy nie są określane przez ilość czystego narkotyku (tu – metamfetaminy), że chodzi o znaczną jego ilość a nie czas, na jaki wystarczy jednej osobie uzależnionej, a przede wszystkim, że jest to kryterium obiektywne. W art. 53 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie wyróżniono typu czynu w postaci podejmowania wskazanych w tym przepisie działań w celu zaspokojenia własnych potrzeb sprawcy. Kasacja zmierza więc do uzupełnienia znamion tego czynu o własne, dodatkowe. Dlatego chybiony jest zarzut rażącej obrazy prawa materialnego, do tego nie poparty wykazaniem, jak tego wymaga art. 523 § 1 k.p.k., aby rażące naruszenie prawa miało istotny wpływ na treść wyroku.

27 Z wszystkich przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.