Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 r., V CZ 85/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 r., V CZ 85/08

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 85/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 3 grudnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

6 SSN Jan Górowski

7 w sprawie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej w C.

8 o wpis do rejestru,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2008 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w C. z dnia 13 października 2008 r., sygn. akt V Ga (…),

10 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

11 Sąd Okręgowy w C. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni, jako niedopuszczalną. Wnioskodawczyni złożyła zażalenie, które zostało odrzucone postanowieniem tego Sądu z dnia 13 października 2008 r., z racji niewłaściwego opłacenia tego środka odwoławczego (art. 1302

12 § 3 k.p.c.). Należna opłata wynosiła

13 bowiem 30 zł (art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 1 uk.s.c.), a uiszczono jedynie kwotę 8 zł.

14 W zażaleniu wnioskodawczyni domagała się uchylenia tego postanowienia, powołując się na naruszenie art. 99 u.k.s.c., twierdziła bowiem, iż nie miała obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia, które uważała za „oczywiście uzasadnione”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Art. 99 u.k.s.c. stanowi, że nie pobiera się opłaty, a uiszczoną opłatę zwraca się jeżeli zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu środka odwoławczego sąd uzna za 2

16 oczywiście uzasadnione. Decyzja w tym przedmiocie należy jednak wyłącznie do sądu, co oznacza, że strona nigdy nie nabywa uprawnienia do „samozwolnienia” od należnej opłaty, lecz zawsze obowiązana jest ją uiścić i może tylko liczyć na późniejszy jej zwrot (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2006 r., V CZ 70/06, niepubl. oraz z dnia 11 stycznia 2007 r., II CZ 114/06, niepubl.). Przedstawione przez skarżącą stanowisko jest zatem błędne.

17 Skoro opłata od zwolnienia nie została uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika we wskazanej ustawą wysokości (30 zł), Sąd Okręgowy zasadnie zastosował rygor przewidziany w art. 1302

18 § 3 k.p.c. Należało w konsekwencji oddalić

19 zażalenie (art. 39814

20 k.p.c. w związku z art. 3941

21 § 3 k.p.c.).