Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., V CZ 53/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., V CZ 53/07

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 53/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 20 czerwca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

7 w sprawie z wniosku M. W.

8 przy uczestnictwie T. W.

9 o podział majątku wspólnego,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

11 w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r.,

12 zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w J.

13 z dnia 26 marca 2007 r.,

14 oddala zażalenie.

15 2

Uzasadnienie

16 Postanowieniem z dnia 26 marca 2007 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od postanowienia tego Sądu z dnia 5 stycznia 2007 r., wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 150 000 zł (art. 3986 § 2 w

17 związku z art. 13 § 2 oraz art. 5191

18 § 2 k.p.c.).

19 W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 3986

20 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 3984

21 § 1 k.p.c. Podniósł, że wniesiona skarga zawiera

22 oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia. W oparciu o te zarzuty żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

23 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

24 Zarzuty podniesione przez żalącego nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż wniesiona przez niego skarga kasacyjna została odrzucona nie z powodu braków w zakresie jej elementów konstrukcyjnych, lecz z powodu niedopuszczalności, którą to okoliczność żalący całkowicie pominął. Kwestia dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami uregulowana została przez ustawodawcę w art. 5191

25 k.p.c. W myśl tego przepisu, od wydanego

26 przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie – w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami – przysługuje skarga 3

27 kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.

28 Sąd Najwyższy podkreślał już, że regulacja zawarta w art. 5191 k.p.c. ma

29 charakter autonomiczny i wyczerpujący. Wyjaśniał też, że wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami jest wartość poszczególnych rzeczy i praw, których objęcie lub nieobjęcie rozstrzygnięciem sądu albo sposób ich podziału kwestionuje skarżący, a także wartość roszczeń dochodzonych w tych sprawach, będących przedmiotem zaskarżenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11, z dnia 7 lipca 2005 r., IV CZ 65/05, niepubl., z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZ 1/06, niepubl., z dnia 10 marca 2006 r., IV CZ 17/06, niepubl.).

30 Zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w zażaleniu żalący oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 93 419 zł, precyzując, że kwota ta obejmuje wartość jego udziału w majątku wspólnym i w pożytkach (tj. 74 880 zł + 18 539 zł). Wartość przedmiotu zaskarżenia jest zatem niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. W tej sytuacji Sąd Okręgowy trafnie uznał wniesioną przez żalącego skargę kasacyjną za niedopuszczalną.

31 Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814 w związku

32 z art. 3941

33 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw. jz