Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., V CZ 5/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r., V CZ 5/10

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 5/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 lutego 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Kazimierz Zawada

6 SSN Dariusz Dończyk

7 w sprawie ze skargi S. L.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

9 postanowienia Sądu Rejonowego w B.

10 z dnia 17 grudnia 1982 r., sygn. akt II Ns (…)

11 w sprawie z wniosku M. K.

12 o stwierdzenie nabycia spadku,

13 oraz prawomocnego postanowienia w/w Sądu

14 z dnia 16 kwietnia 1993 r., sygn. akt II Ns (…)

15 w sprawie z wniosku T. K.

16 przy uczestnictwie S. L.

17 o dział spadku,

18 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2010 r.,

19 zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II Ns (…),

20 odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

21 Uczestniczka postępowania o dział spadku złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych postanowień – Sądu Rejonowego z dnia 17 grudnia 1982 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym w dniu 2 lipca 1980 r. W. 2

22 K. [sygn. akt II Ns (…)] i Sądu Rejonowego z dnia 16 kwietnia 1993 r. o dziale spadku po W. K. i po M. K. [sygn. akt II Ns (…)].

23 Postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. Sąd Rejonowy w B. odrzucił tę skargę z tego powodu, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zasada zastępstwa stron przez adwokatów lub radców prawnych (art. 871 § 1 k.p.c.).

24 Zastępstwo takie odnosi się także do czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, ale podejmowanych jeszcze przed sądem niższej instancji. Osobiste zatem wniesienie skargi przewidzianej w art. 4241 § 1 k.p.c.

25 (niepodpisanej przez profesjonalnego pełnomocnika) powoduje jej odrzucenie (art. 4246 § 3 k.p.c.).

26 S. L. złożyła zażalenie na to postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2009 r. i wnosiła o jego uchylenie.

27 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

28 Z przepisu art. 871

29 § 1 k.p.c wynika zasada, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje wymóg zastępowania stron przez adwokatów i radców prawnych, a zastępstwo takie odnosi się także do czynności procesowych związanych z postępowaniem przed tym Sądem, podejmowanych już przed sądem niższej instancji. Oznacza to istnienie tzw. przymusu adwokackiego m.in. w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241

30 k.p.c.).

31 Wspomniany w art. 871

32 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski obejmuje także

33 wniesienie zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucającej skargę o stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia takiego sądu. W związku z tym, że złożone przez skarżącą się zażalenie z dnia 4 października 2009 r. nie zostało podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika (a jedynie przez samą skarżącą ) istniały podstawy do odrzucenia tego środka odwoławczego (art. 370 k.p.c. w zw. z art. 3941

34 § 3 k.p.c. i w zw. art. 39821

35 k.p.c.).