Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2011 r., V CZ 25/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2011 r., V CZ 25/11

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 25/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 czerwca 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz

5 SSN Marian Kocon

6 w sprawie ze skargi M. M.

7 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

8 wyroku Sądu Okręgowego

9 z dnia 20 maja 2010 r., w sprawie przeciwko pozwanym Z. O. i L. O., G.Z. i E. Z., B. O. i A. O., P. O. i R. O.

10 o zapłatę,

11 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2011 r.,

12 zażalenia Mariusza Mościckiego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 lutego 2011 r.,

13 oddala zażalenie.

Uzasadnienie

14 2

15 Wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 maja 2010 r. (sygn. akt II Ca 3/10), M. M. wniósł jednocześnie o zwolnienie go od kosztów sądowych.

16 Sąd Okręgowy oddalił ten wniosek, a następnie – wskutek nieopłacenia skargi w oznaczonym terminie – postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r. odrzucił skargę na podstawie art. 424-6 § 3 k.p.c.

17 W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia zarzucając naruszenie:

18 1) art. 2, 7, 8 ust. 2 i 78 Konstytucji przez uznanie niezaskarżalności zażalenia na odmowę zwolnienia go od kosztów sądowych w sprawie skargowej;

19 2) art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. przez przyjęcie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 stycznia 2011 r. odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych;

20 3) art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. przez przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Zażalenie jest bezzasadne. Skarżący wykazuje nieznajomość przepisów postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Adresatem takiej skargi jest zawsze Sąd Najwyższy, natomiast sąd, który wydał kwestionowane orzeczenie, wykonuje określone ustawą czynności wstępne (art. 4246

23 i 4247

24 k.p.c.). Między tymi sądami nie „pośredniczy” inny sąd, dlatego nieuprawniona jest zamieszczona w zażaleniu sugestia, że właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego (sądu II instancji) jest Sąd Apelacyjny.

25 Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 stycznia 2011 r., oddalające wniosek M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych, nie przysługiwało zażalenie Sądem „przełożonym” nie był tu Sąd Apelacyjny, dlatego powołany art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. nie miał zastosowania. Adresatem zażalenia mógł być natomiast Sąd Najwyższy, jednakże art. 3941

26 k.p.c. nie przewiduje takiego zażalenia. Należy

27 podkreślić, że orzeczenie o kosztach sądowych nie jest orzeczeniem o kosztach 3

28 procesu stron, gdyż określa relacje publicznoprawne między stroną a Skarbem Państwa. Sąd Okręgowy poprawnie ocenił sytuację procesową w powyższym zakresie i wydał uprawnione orzeczenie.

29 Przedmiotem rozpoznania zażaleniowego na postanowienie z dnia 11 lutego 2011 r., odrzucające skargę, nie jest merytoryczna ocena odmowy zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Na tym tle nie powstają jednak sugerowane w zażaleniu wątpliwości natury konstytucyjnej, ponieważ istnieje procesowa możliwość objęcia rozpoznaniem postanowienia odmownego z dnia 21 stycznia 2011 r. w trybie art. 380 k.p.c. (w związku z art. 42412 k.p.c. i art. 39821

30 k.p.c.).

31 Rozpoznanie takie wymaga wszakże wniosku strony skarżącej, a taki wniosek bezspornie nie został złożony w zażaleniu.

32 Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 3984 k.p.c. w związku z art.

33 3941

34 § 3 k.p.c.).