Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., V CZ 17/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., V CZ 17/08

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 17/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 kwietnia 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

5 SSN Grzegorz Misiurek

6 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

7 w sprawie z powództwa A.(...) Spółki z o.o. w S.

8 przeciwko J. W., E. T., P. T., H. B., A. B., A. K., W. K., D. R., A. K. i A. G. o zapłatę,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r., zażalenia strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…), I ACz (…), I ACz (…), I ACz (…), uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

10 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2007 r. odrzucił wniesioną przez adwokata apelację powódki od wyroku oddalającego powództwo o zasądzenie kwoty 319 692,95 zł z ustawowymi odsetkami. Rozstrzygniecie to oparł na stwierdzeniu, że skoro apelacją zaskarżony został wyrok w całości, to wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota 319 692,95 zł, nie zaś podana w apelacji kwota 7 125 zł. Uiszczona od apelacji opłata w kwocie 363 zł., nie jest opłatą należną. Apelacja podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 1302

11 § 3 k.p.c.

12 Rozpoznając zażalenie, w którym pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie art. 1302

13 § 3 przez jego zastosowanie, art. 1302

14 § 5 k.p.c. oraz art. 25 w zw. z art. 368 § 2

15 k.p.c. i art. 357 § 2 k.p.c. przez ich niezastosowanie, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 2

17 Powołana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 77/07 (LEX nr 283349) podjęta została na tle innego, niż w niniejszej sprawie, stanu faktycznego. Przedstawione w niej argumenty nie mogły więc - wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego - uzasadniać rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. W uchwale tej Sąd Najwyższy trafnie zauważył, że w sytuacji, gdy apelacja wnoszona przez adwokata nie została opłacona, a ponadto nie została w niej oznaczona wartość przedmiotu zaskarżenia, to bezcelowe byłoby wzywanie do uzupełnienia braku formalnego apelacji przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, skoro ze względu na jej nieopłacenie i tak apelacja podlega odrzuceniu (art. 1302

18 § 3 k.p.c.). Inna zupełnie sytuacja

19 procesowa zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem adwokat wskazał w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia i uiścił należną od wskazanej wartości opłatę. Apelacji nie można było zatem potraktować również jako opłaconej tylko częściowo i odrzucić ją na podstawie art. 1302

20 § 3 k.p.c. (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2006 r., III CZ 70/06, niepubl.).

21 Skoro Sąd Apelacyjny uznał, notabene trafnie, że wskazana w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia, w świetle granic w niej oznaczonych, budzi zastrzeżenia, to - stosując odpowiednio art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 in fine k.p.c. oraz art. 1302 §

22 5 k.p.c. - powinien wydać postanowienie, w którym określiłby prawidłową wartość przedmiotu zaskarżenia. Po ustaleniu, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa od wskazanej w apelacji Sąd Apelacyjny zobowiązany był wezwać adwokata powódki do uiszczenia brakującej opłaty sądowej pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 1303 § 1

23 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.).

24 Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39815 w zw. z art.

25 3941

26 § 3 k.p.c.).