Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2014 r., V CZ 16/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2014 r., V CZ 16/14

Tekst

1 Sygn. akt V CZ 16/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 26 marca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

5 SSN Marian Kocon

6 SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa B. S.

8 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z.

9 o ustalenie nieważności uchwał,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2014 r.,

11 zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r.

12 oddala zażalenie.

13 2

Uzasadnienie

14 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2013 r., wskazując, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3986

15 § 2 w związku z art. 3982

16 § 1 k.p.c.).

17 W zażaleniu na to postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sadowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3982

18 § 1 oraz art. 19-23 k.p.c.

19 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

20 Uchwały organów spółdzielni mogą mieć charakter majątkowy lub niemajątkowy a oceny konkretnej uchwały w tej płaszczyźnie dokonuje się przez pryzmat jej przedmiotu, co pozwala określić, jakie prawa i interesy – majątkowe lub niemajątkowe - podlegają ochronie w danym postepowaniu (zob. m.in.

21 postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 marca 2012 r., IV CZ 148/11, nie publ.; z dnia 22 czerwca 2012 r., V CSK 291/11, nie publ.; z dnia 28 maja 21013 r., V CZ 7/13, nie publ.). Rozróżnienia spraw o charakterze majątkowych lub niemajątkowych dokonuje się zatem na podstawie kryterium obiektywnego, a nie zasadzie swobodnego uznania.

22 Przedmiotem uchwał zaskarżonych w sprawie niniejszej była zmiana regulaminu rozliczenia kosztów zakupu energii cieplnej i dokonywanie rozliczeń z użytkownikami lokali za centralne ogrzewanie oraz podgrzanie wody. Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał, że uchwały te pozostają w bezpośrednim związku z ekonomicznym interesem stron. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w pozwie powódka nie wskazała wartości przedmiotu sporu i nie została wezwana do jej oznaczenia.

23 Skoro pozwana w apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 1.000 zł, to wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wniesioną od 3

24 wyroku Sądu drugiej instancji oddalającego apelację nie może przekraczać tej kwoty (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2003 r, IV CZ 153/03, nie publ.; z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZ 89/06, nie publ. i z dnia 19 czerwca 2013, I CZ 50/13, nie publ.). Skarżąca nie mogła zatem skutecznie, tylko dla osiągnięcia progu dopuszczalności skargi kasacyjnej przewidzianego w art. 3982

25 § 1 k.p.c., określić wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 63.815.387,00 zł.

26 Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.

27 3941

28 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.