Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., V CSK 27/08

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., V CSK 27/08

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 27/08

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 maja 2008 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Mirosław Bączyk

5 w sprawie z powództwa A. R.

6 przeciwko małoletniej A. C. zastępowanej przez kuratora I. D. i A. C. o unieważnienie uznania małoletniej A. C.,

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda

8 od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

9 Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 października 2007 r. W wyroku tym oddalono apelację powoda wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 maja 2007 r. rozstrzygającego o oddaleniu powództwa o unieważnienie uznania dziecka.

10 W skardze kasacyjnej przedstawiono zarzuty naruszenia art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 233 k.p.c., art. 235 k.p.c. Naruszenie to nastąpiło w ten sposób, że nie dopuszczono dowodu z zeznań wnioskowanych świadków mogących potwierdzić zasadność żądania pozwu. Formułując te zarzuty, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

11 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 Jednym z zasadniczych, konstrukcyjnych wymogów skargi kasacyjnej jest sformułowanie w niej wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania i odpowiednie 2

13 uzasadnienie tego wyroku (art. 3984

14 § 1 pkt 3 k.p.c.). Uzasadnienie takie powinno

15 nawiązywać do przesłanek tzw. przedsądu, sformułowanych w art. 3989 § 1 pkt 1-4

16 k.p.c.

17 W skardze kasacyjnej powoda brak takiego wniosku i wspomnianego uzasadnienia. Funkcji tego wniosku nie mogą spełniać wyeksponowane na wstępie skargi zarzuty kasacyjne (zarzuty naruszenia prawa procesowego), ponieważ chodzi tu o odrębny, konstrukcyjny element skargi kasacyjnej (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). Brak w

18 treści skargi kasacyjnej elementu konstrukcyjnego, przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3

19 k.p.c., powoduje konieczność jej odrzucenia (art. 3986 § 3 k.p.c.). Dlatego Sąd

20 Najwyższy orzekł jak sentencji.