Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., V CNP 61/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., V CNP 61/11

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 61/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 24 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Dariusz Zawistowski

5 w sprawie ze skargi Klubu Sportowego "U." w K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 grudnia 2010 r.,

7 w sprawie z powództwa Klubu Sportowego "U." w K.

8 przeciwko Gminie K.

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2012 r., 1. odrzuca skargę.

11 2. zasądza od Klubu Sportowego "U." w K. na rzecz Gminy K.

12 kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

13 2

14 Skarga strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia z dnia 2 grudnia 2010 r. została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego. Zdaniem skarżącego wyrok ten jest niezgodny z art. 416 k.c., art. 716 k.c. oraz art. 316 k.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z punktu widzenia jej wymogów, powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245

15 § 1 k.p.c.

16 Art. 4245

17 § 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania środka wniesionego przez skarżącego za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1

18 k.p.c. Niespełnienie przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245

19 § 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1

20 k.p.c.). Należy do nich między innymi wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Klub Sportowy „U." w K. w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w O. ograniczył się do stwierdzenia, że jego zaskarżenie w drodze skargi kasacyjnej nie było możliwe ze względu na treść art. 3982 k.p. Nie

21 stanowi to spełnienia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. W

22 orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi wykazania, ze wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze 3

23 innych środków prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa.

24 Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

25 k.p.c.

26 jw