Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2014 r., V CNP 57/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2014 r., V CNP 57/13

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 57/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 kwietnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Grzegorz Misiurek

5 w sprawie ze skargi M. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.

6 z dnia 7 listopada 2012 r., w sprawie z powództwa G. P.

7 przeciwko M. P. o opróżnienie lokalu mieszkalnego,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2014 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

9 2

10 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie

11 uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu prawnego przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ.).

12 Złożona przez pozwaną skarga nie spełnia wymogu uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, gdyż skarżąca nie podniosła w ogóle okoliczności wystąpienia po jej stronie uszczerbku majątkowego.

13 W orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie wymienione w art. 4245 § 1

14 k.p.c. elementy muszą być w piśmie wyraźnie zamieszczone, aby pismo takie można było uznać za skargę (por. postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).

15 Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymogów ustawowych uregulowanych w Księdze pierwszej Tytule VI Dziale VIII k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 3989

16 § 2 k.p.c.).