Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2014 r., V CNP 49/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2014 r., V CNP 49/13
Tekst
1 Sygn. akt V CNP 49/13
POSTANOWIENIE
2 Dnia 18 marca 2014 r.
3 Sąd Najwyższy w składzie:
4 SSN Anna Owczarek
5 w sprawie ze skargi G. K.
6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2012 r.,
7 sygn. akt III Ca …/12,
8 w sprawie z powództwa G. K.
9 przeciwko "Spółka Mieszkaniowa M." Sp. z o.o. w M.
10 o wstąpienie w stosunek najmu,
11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2014 r., odrzuca skargę.
12 2
Uzasadnienie
13 Powódka G. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2012 r., którym w wyniku uwzględnienia apelacji pozwanej „Spółka Mieszkaniowa M.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. od wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 4 października 2011 r. zmieniono rozstrzygnięcie poprzez oddalenie powództwa o ustalenie istnienia pomiędzy stronami stosunku najmu lokalu mieszkalnego.
14 Za podstawę skargi powódka przyjęła naruszenie art. 378 i 321 k.p.c., polegające na orzekaniu poza granicami apelacji i ponad żądanie pozwu oraz naruszeniu art. 233 § 1 k.p.c., polegające na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów. Wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tymi przepisami i żądała stwierdzenia jego niezgodności z prawem w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego wyroku powódka podała jedynie, że utraciła mieszkanie.
15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
16 Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
17 Na podstawie art. 4244
18 k.p.c. skargę można oprzeć na podstawie naruszeń
19 prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, jednak podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznacza to wyłączenie możliwości oparcia skargi na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i prowadzi do uznania skargi powódki w tej części za niedopuszczalną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76).
20 Ponadto nie można przyjąć, aby powódka w sposób prawidłowy uprawdopodobniła zaistnienie szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego wyroku. Spełnienie tego wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.,
21 polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu dokładnie określającego wyrządzoną szkodę, jej postać oraz związek przyczynowy z wydaniem 3
22 zaskarżonego wyroku (por. postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7–8, poz. 141). W tym kontekście twierdzenie powódki o utracie mieszkania należy uznać za co najmniej niewystarczające. Z tych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. w zw. z
23 art. 4245
24 § 1 pkt 4 i art. 4244
25 k.p.c., postanowił jak wyżej.
26 es