Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2012 r., V CNP 45/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2012 r., V CNP 45/11

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 45/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi U.-C. Sp. z o.o. w W. w likwidacji o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r.,

6 w sprawie z wniosku U.-C. Sp. z o.o. w likwidacji w W.

7 przy uczestnictwie wierzycieli: E. M., H. K.,

8 A. D. i G. M.

9 o wydanie sum depozytowych,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

11 2

12 Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie wnioskodawcy „U.-C.” spółki z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 października 2008 r., oddalające wniosek o wydanie sum złożonych do depozytu sądowego. Sąd II instancji podzielił pogląd, że podstawa do zwrotu upadłemu sum depozytowych po umorzeniu postępowania upadłościowego nie występuje wówczas, gdy w planie podziału funduszów masy upadłości uwzględniono wierzycieli, którzy nie zostali jeszcze zaspokojeni (art. 216 Prawa upadłościowego z 1934 r., mającego zastosowanie w tej sprawie). Nie ma wówczas zastosowania art. 221 Prawa upadłościowego z 1934 r.

13 Wnioskodawca w skardze z art. 5192

14 k.p.c. domagał się stwierdzenia,

15 że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r. jest niezgodne z prawem, a mianowicie z art. 221 i 216 Prawa upadłościowego z 1934 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Złożenie przez wnioskodawcę (wówczas syndyka masy upadłości) określonych kwot do depozytu sądowego wiązało się ściśle z postępowaniem upadłościowym prowadzonym na podstawie przepisów Prawa upadłościowego z 1934 r. i miało charakter zabezpieczenia interesów wierzycieli. Aktualnie, po wejściu w życie z dniem 25 września 2010 r. ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna w postępowaniu egzekucyjnym i upadłościowym, natomiast orzeczenia wydawane w postępowaniu zabezpieczającym i depozytowym nie mogą być uznane za orzeczenie co do istoty sprawy w rozumieniu art. 5192

17 § 1 k.p.c., mają bowiem charakter pomocniczy

18 i służebny. Depozyt sądowy, którego skarga dotyczy, został złożony na zaspokojenie wierzytelności objętych postępowaniem upadłościowym i powinien być zadysponowany na podstawie przepisów obowiązujących w ramach tego postępowania. Skoro w postępowaniu upadłościowym nie funkcjonuje skarga z art. 5192

19 § 1 k.p.c., to nie może też funkcjonować w postępowaniu pomocniczym. 3

20 Należało w konsekwencji odrzucić skargę wnioskodawcy jako niedopuszczalną (art. 4248

21 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c.).