Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r., V CNP 40/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r., V CNP 40/14

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 40/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 18 września 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

5 w sprawie ze skargi K. H.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 kwietnia 2012 r.

7 w sprawie z powództwa K. H.

8 przeciwko B. N. i M. R.

9 o naruszenie posiadania,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2014 r.,

11 odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 W związku ze skargą powódki K. H. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

14 Przepis art. 4245

15 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

16 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. -

17 że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

18 Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245

19 § 1 pkt 4 k.p.c.

20 Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy stanowi wyodrębniony i samoistny element skargi oraz należy do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez skarżącą oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju, wysokości i czasu powstania oraz uprawdopodobnienia, że szkoda już powstała i jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a co z tym związane powołania lub przedstawienia na tą okoliczność stosowanych środków uprawdopodobnienia uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie (por. m.in.: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011 r., II CNP 48/11, niepubl., postanowienie SN z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, niepubl.). Skarżąca tego obowiązku nie spełniła, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenie, że utraciła możliwość uzyskania zadośćuczynienia oraz została obciążona kosztami procesu, które 3

21 opłaciła, co uszczupliło jej majątek. Należy zwrócić uwagę, że koszty procesu, którymi strona została obciążona, nawet gdyby zostały one już uiszczone przed wniesieniem skargi, nie stanowią szkody w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

22 (zob.: postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I CNP 47/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt I BP 24/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06 nie publ.; postanowienie SN z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt II BP 11/06, OSNP z 2007 r., nr 15 - 16, nr 223). Nie można też twierdzić, że wydanie zaskarżonego wyroku spowodowało szkodę w postaci utraconego zadośćuczynienia, skoro nawet w razie uwzględnienia powództwa o naruszenie dóbr osobistych zasądzenie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne, nie ma zatem podstaw do kreowania związku przyczynowego pomiędzy wydaniem wyroku a poniesioną szkodą. Przede wszystkim zaś skarżąca nie uwzględniła w skardze przedmiotu postępowania, w którym wydano wyrok w sprawie II Co …/11. W sprawie tej skarżąca domagała się przywrócenia posiadania, a nie ochrony dóbr osobistych. Nie może być zatem mowy o doznaniu szkody w postaci utraconego zadośćuczynienia.

23 Zważywszy na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

24 art. 4248

25 § 2 k.p.c.