Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2014 r., V CNP 39/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2014 r., V CNP 39/13

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 39/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 10 stycznia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Kazimierz Zawada

5 w sprawie ze skargi A. K.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 marca 2012 r., w sprawie ze skargi A. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. w sprawie o sygn. akt III Ca …/10, z powództwa A. K.

7 przeciwko M. M.

8 o zapłatę,

9 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2014 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 2

11 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 8 marca 2012 r. odrzucił skargę A. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 22 października 2010 r.

12 Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 8 marca 2012 r. A. K. wniosła skargę opartą na art. 4241

13 § 1 k.p.c., tj. wystąpiła o stwierdzenie jego niezgodności z prawem.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 W dniu 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) zmienił się stan prawny w zakresie skargi na niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia. Według art. 4241

16 k.p.c. w nowym brzmieniu, można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem jedynie prawomocnego wyroku kończącego postępowanie w sprawie. Na inne prawomocne orzeczenie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje. Naprawienia na drodze sądowej szkody wyrządzonej wydaniem takiego orzeczenia można dochodzić, jeżeli strona skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, bez potrzeby uprzedniego stwierdzenia jego niezgodności z prawem w postępowaniu ze skargi (art. 4241b

17 k.p.c.).

18 Wniesiona przez A. K. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia - a więc nie wyroku - była zatem niedopuszczalna w świetle art. 4241

19 § 1 k.p.c. i dlatego podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 §

20 1 k.p.c.

21 db