Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2011 r., V CNP 31/11

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
V CNP 31/11
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
SAOS: System Analizy Orzeczeń Sądowych (ICM UW), dokument u źródła

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 31/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 grudnia 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 Prezes SN Tadeusz Ereciński

5 w sprawie ze skargi J. J.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 postanowienia Sądu Okręgowego w C.

8 z dnia 7 grudnia 2010 r., w sprawie z wniosku W. J.

9 przy uczestnictwie J. J.

10 o podział majątku wspólnego,

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2011 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 2

13 Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 7 grudnia 2010 r.

14 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

15 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 42-5 § 1 pkt 4 k.p.c.).

16 Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnił. Podniósł jedynie, że na skutek niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia poniósł szkodę w wysokości 49 083,85 zł, stanowiącej połowę wartości sum pochodzących ze zlikwidowanych i zużytych przez uczestnika środków pochodzących z lokat bankowych, a w sytuacji zaniechania rozliczenia tych środków zgodnie z twierdzeniami skarżącego, wysokość należnej na rzecz J. J. dopłaty od wnioskodawczyni byłaby większa o tę kwotę. Zgodnie z art. 4248

17 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

18 niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1

19 k.p.c.

20 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

21 md

Powołane przepisy