Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2009 r., V CNP 24/09

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2009 r., V CNP 24/09

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 24/09

POSTANOWIENIE

2 Dnia 8 czerwca 2009 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi I.P.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 wyroku Sądu Rejonowego w B.

8 z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt [...]

9 w sprawie z powództwa I.P.

10 przeciwko W.S.

11 o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

12 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r., 1.) odrzuca skargę;

13 2.) oddala wniosek adw. J.M. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną wykonywaną z urzędu.

14 2

Uzasadnienie

15 Wyrokiem z dnia 19 października 2006 r. Sąd Rejonowy w B. oddalił powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 13 sierpnia 1999 r.

16 Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 października 2006 r. powódka I.P.

17 zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia wymagania określonego w art. 4246

20 § 1 k.p.c., a także w art. 4248

21 § 2 k.p.c.

22 Przepis art. 4246

23 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zaskarżony wyrok stał się prawomocny z dniem 12 grudnia 2006 r. Powódka I.P. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dnia 26 lutego 2009 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 4246 § 1 k.p.c.

24 Zgodnie z brzmieniem art. 4241

25 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie

26 niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń sądu pierwszej instancji jedynie w wypadkach wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

27 W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej zdaniem naruszone, gdyż powołała się ogólnie na naruszenie „fundamentalnych zasad ustroju społeczno-politycznego, a więc zasad konstytucyjnych, ale również naczelnych zasad rządzących poszczególnymi dziedzinami prawa”. Okoliczności te winny być wykazane w skardze (art. 4245

28 § 1 pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej

29 3

30 elementów konstrukcyjnych. W wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku prawnego konieczne jest wykazanie, że dana zasada istnieje i ma podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne określenie, w jaki sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania orzeczenia.

31 Wniesiona skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, iż - jak sama skarżąca wskazuje – była możliwość zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego apelacją. W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od wyroku na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła (apelacja wniesiona przez powódkę została odrzucona).

32 Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

33 k.p.c.).

34 Oddalając wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi, Sąd Najwyższy miał na uwadze utrwalone stanowisko orzecznictwa w tym przedmiocie, zgodnie z którym wynagrodzenie takie przysługuje jedynie w sytuacji świadczenia pomocy prawnej na poziomie wymaganym przez jej profesjonalny charakter. Nie spełnia tego wymagania sporządzenie przez zawodowego pełnomocnika skargi niedopuszczalnej (por. m.in. postanowienie z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).