Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 23/05

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 października 2005 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt II Ca (…) w sprawie Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko- Własnościowej w T.

6 przeciwko J. J.

7 o zapłatę,

8 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2005 r.,

9 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

10 Wniesiona przez stronę powodową skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 marca 2005 r. [sygn. akt II Ca (…)] podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

11 Skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako pismu procesowemu postawione zostały wysokie wymagania. Skarga ta - podobnie jak skarga kasacyjna – oprócz warunków formalnych określonych w art. 4245 § 2 k.p.c.

12 powinna spełniać warunki należące do istoty skargi (jej treści), które określić można, jak w przypadku skargi kasacyjnej, mianem jej „cech kreatywnych”. Warunki te wskazane zostały w art. 4245

13 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c.

14 Przytaczając podstawy skargi i ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.)

15 skarżący powinien wskazać na konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy 2

16 postępowania, które zostały naruszone i spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem (art. 4244

17 k.p.c.). Wobec tego, że podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244

18 in fine k.p.c.) skarga nie

19 spełnia wymagania z art. 4245

20 § 1 pkt 2 k.p.c. jeśli wskazuje na naruszenie przepisów

21 postępowania, które sąd niższej instancji stosował, ustalając podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (np. art. 231 k.p.c. dotyczącego domniemań faktycznych lub art. 233 § 1 i 2 k.p.c. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów). Każda z podstaw skargi powinna zostać uzasadniona (art. 4245

22 § 1 pkt 2 in fine k.p.c.). W podstawach skargi

23 strony powodowej, które w istocie są opisem zarzutów, które miałyby wskazywać na bezzasadne oddalenie powództwa, nie został powołany ani jeden przepis prawa. W kolejnej wydzielonej części redakcyjnej skargi skarżący powinien wskazać przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3

24 k.p.c.). Nie może to być przepis dowolny, lecz taki, który pozostaje lub powinien pozostawać w ścisłym związku z orzeczeniem zaskarżonym skargą. Strona powodowa wnosiła o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 233 k.p.c.. Skoro – jak już podkreślono - podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, to nie może budzić wątpliwości, że wymaganie polegające na „wskazaniu przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne” (art. 245 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełnione, jeśli skarżący wskazuje art. 233 k.p.c., który wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów.

25 Skarżącego obciąża również obowiązek wykazania w skardze, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245

26 § 1 pkt 5 in principio k.p.c.). Powinien zatem wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna, nie mógł go także wzruszyć na przykład w trybie skargi o wznowienie postępowania, bowiem w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem wznowienie postępowania jest niedopuszczalne albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Skarga strony powodowej tego istotnego wymagania również nie spełnia; autor skargi ograniczył się do stwierdzenia „zaskarżony wyrok Sądu II instancji jest prawomocny z uwagi na wartość przedmiotu sporu”, co jest stwierdzeniem nieistotnym i bez znaczenia z punktu widzenia omawianego wymogu skargi. Dodać należy, że wyroki sądu drugiej instancji wydane po dniu 5 lutego 2005 r. stają się prawomocne z chwilą ich wydania – bez względu na wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia).

27 3

28 Wobec tego, że skarga nie spełnia – jak wykazano – warunków przewidzianych w art. 4245

29 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c., podlegała odrzuceniu (art. 4248

30 § 1 i 2 k.p.c.).