Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2006 r., V CNP 128/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2006 r., V CNP 128/06

Tekst

1 Sygn. akt V CNP 128/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 października 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Lech Walentynowicz

5 w sprawie ze skargi E.W.

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

7 postanowienia Sądu Okręgowego w G.

8 z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt [...]

9 w sprawie ze skargi wierzycielki E.W. na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G.

10 z dnia 29 września 2005 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko dłużnikowi Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej - Szpitalowi w likwidacji o egzekucję świadczenia pieniężnego, sygn. akt [...],

11 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2006 r., odrzuca skargę.

12 2

Uzasadnienie

13 Postanowieniem z dnia 8 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił zażalenie E.W. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 grudnia 2005 r. oddające skargę na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. z dnia 29 września 2005 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

14 Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zaskarżone przez E.W. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 i

15 następne k.p.c.).

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie art. 4241

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241

19 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu

20 pierwszej instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.

21 Dlatego też zasadniczego znaczenia nabiera objaśnienie pojęcia „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”. Można przyjąć, iż chodzi tu o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22). Użycie przez ustawodawcę dopełnienia „w sprawie” świadczy wyraźnie o zamiarze zwężenia omawianego pojęcia tylko do orzeczeń kończących postępowanie jako całość poddaną pod osąd, z wyłączeniem orzeczeń incydentalnych, ubocznych. Z tych przyczyn należy odrzucić wykładnię zmierzającą do uznania za kończące postępowanie w sprawie takich orzeczeń, które zamykają tylko jakiś fragment sprawy lub jej boczny nurt, rozstrzygają kwestię wpadkową, albo finalizują postępowanie pomocnicze, bądź czynności przygotowawcze. 3

22 Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w G. dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a dokładniej dotyczy oddalenia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego oddalające skargę na postanowienie komornika w przedmiocie zawieszenia postępowania. Należy przyjąć, iż postanowienie w tym przedmiocie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Dlatego też skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od takiego postanowienia jako niedopuszczalną należało odrzucić (art. 4248

23 § 1 k.p.c.).