Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., SNO 44/02

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., SNO 44/02

Tekst

1 UCHWAŁA Z DNIA 28 LISTOPADA 2002 R.

2 SNO 44/02

3 Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

4 Sędziowie SN: Elżbieta Skowrońska-Bocian, Maria Tyszel.

5 Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego sędziego Sądu Apelacyjnego w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu zażalenia obwinionej od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 września 2002 r., sygn. akt (...) w przedmiocie zawieszenia sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia, podjętą na podstawie art. 129 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o Ustroju Sądów Powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.)

6 u c h w a l i ł :

7 zaskarżoną uchwałę utrzymać w mocy.

Uzasadnienie

8 Uchwałą z dnia 2 września 2002 r., sygn. akt (...) Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny zawiesił w czynnościach służbowych sędziego Sądu Okręgowego i obniżył wysokość jej wynagrodzenia o 30%.

9 Uchwała powyższa została zaskarżona przez obwinioną. W zażaleniu podniesiony został zarzut obrazy prawa procesowego, to jest art. 115 § 3 u.s.p. polegającej na rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego pod 2

10 nieobecność obwinionej pomimo należytego usprawiedliwienia niestawiennictwa.

11 Rozpoznając zażalenia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

12 Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Zgodnie z art. 115 § 3 u.s.p. nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. A contrario z przepisu tego wynika, że sprawa nie może być rozpoznana pod nieobecność obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli należycie usprawiedliwią niestawiennictwo. Kwestią, do której musi się więc odnieść w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy jest jedynie to, czy obwiniona, pod której nieobecność rozpoznał sprawę Sąd Apelacyjny w dniu 2 września 2002 r., należycie usprawiedliwiła swoją nieobecność.

13 Zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu Apelacyjnego zostało obwinionej doręczone w dniu 7 sierpnia 2002 r. (doręczenie zastępcze). W dniu 30 sierpnia 2002 r. do Sądu Apelacyjnego wpłynęło pismo zawierające wniosek obwinionej o przełożenie posiedzenia na inny dzień z powodu jej stanu zdrowia. Do wniosku doręczona została kserokopia zwolnienia lekarskiego wystawionego przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej, Centrum Medyczne Akademii Medycznej, potwierdzające niezdolność obwinionej do pracy w dniach od 16 sierpnia do 9 września 2002 r.

14 Na posiedzeniu w dniu 2 września 2002 r. Sąd Apelacyjny uznał niestawiennictwo obwinionej za nieusprawiedliwione, ponieważ sposób jego udokumentowania nią odpowiada wymogom określonym w § 2 rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników procesu karnego z powodu choroby (Dz. U. Nr 111, poz. 706).

15 Rozpoznając sprawę pod nieobecność obwinionej Sąd Apelacyjny nie naruszył prawa procesowego. Zgodnie z art. 128 u.s.p. w sprawach nie 3

16 uregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisu kodeksu postępowania karnego. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, iż do obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio dotyczące oskarżonego w postępowaniu karnym zasady usprawiedliwiania niestawiennictwa określone w powołanym powyżej rozporządzeniu. Zasadnie zatem przyjęto, iż przedłożone przez obwinioną zaświadczenie dokumentuje jedynie stan niezdolności do pracy, a nie – czego wymaga zarządzenie (załącznik) – niemożność stawiennictwa na wezwanie (zawiadomienie). Przedłożone zaświadczenie nie odpowiada także warunkom określonym w § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, albowiem wystawione zostało przez niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, podczas gdy przepis ten wymaga, aby wystawił je lekarz publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

17 W tym stanie rzeczy, wobec nie potwierdzenia się zarzutu podniesionego w zażaleniu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uchwalił jak wyżej.