Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2026 r., I USK 652/26

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2026 r., I USK 652/26

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 6 sierpnia 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Agnieszka Żywicka

4 w sprawie z odwołania J.B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze o wypłatę emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 sierpnia 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt III AUa 1029/24,

5 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

6 2) zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o odsetki ustawowe za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

7 Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 czerwca 2025 r. oddalił apelację wniesioną przez J.B. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 30 września 2024 r., oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Zielonej Górze z 27 czerwca 2024 r.

8 ustalającej J.B. zaliczkę na poczet przysługującej emerytury od 9 czerwca 2024 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego (pkt I.), a w pkt II. wniosek odwołującego J.B. o zwrot uiszczonych składek w kwocie 77 150,25 złotych oraz zwaloryzowanego kapitału początkowego w kwocie 210 516,22 złotych przekazującego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Zielonej Górze celem rozpoznania.

9 J.B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2025 roku, zaskarżając ten wyrok w całości i zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:

10 a) naruszenie prawa procesowego poprzez powołanie się na orzecznictwo sądowe niezwiązane z przedmiotem sporu lub dotyczące osób posiadających emeryturę wojskową, oraz

11 b) naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, iż:

12 - „w przedmiotowym przypadku, gdy ubezpieczony po 20 - 25 latach aktywności zawodowej i stwierdzeniu inwalidztwa, skutkującego niezdolnością do pełnienia dotychczas wykonywanej służby uzyskał emeryturę policyjną i później był aż do ukończenia 65 lat zatrudniony na podstawie stosunku pracy i mimo uiszczania w tym czasie składek emerytalnych od otrzymywanego wynagrodzenia i przyznania na tej podstawie prawa do emerytury odmówiono mu wypłacania tego świadczenia, nie powinno mu się zwrócić pobranych składek, których pobieranie odbyło się na zasadzie wypełniania ustawowego obowiązku, lecz bez możliwości ich zwrotu, jak i - nie narusza podstawowych zasad praworządności dalsze pobieranie składek emerytalnych od nadal wykonywanej pracy na zasadzie umowy o pracę - w sytuacji, gdy na pewno nie będzie się na ich podstawie ustalać prawa do emerytury lub zwiększać wysokość otrzymywanego świadczenia”

13 Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w sprawie 1. występują istotne zagadnienia prawne, to jest:

1. czy w przypadku pobierania u osoby zatrudnionej na podstawie stosunku pracy w okresie poprzedzającym osiągnięcie wieku emerytalnego składek emerytalnych i wydania decyzji o przyznaniu prawa do emerytury pracowniczej z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty świadczenia (bez wskazania warunku rozpoczęcia wypłaty), co dotyczy pobierającego emeryturę policyjną przy uznaniu za niezdolnego do dalszego zatrudnienia w odpowiedniej służbie, powinno się: - zwrócić pobrane składki w wysokości zwaloryzowanej, jak i - nie pobierać składek w ogóle, 2. czy w przypadku uzyskania prawa do emerytury wypłacanej przez Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji -- za okres zatrudnienia do 31 lipca 2004 roku i podjęciu następnie pracy na podstawie stosunku pracy i uzyskaniu po ukończeniu 65 lat decyzji o przyznaniu prawa do emerytury pracowniczej, wypłacanie tylko jednego z dwóch słusznie wypracowanych świadczeń emerytalnych, uzyskanych zgodnie z obowiązującymi przepisami, narusza zasadę równego traktowania świadczeń emerytalnych, należnych z tytułu zatrudnienia w różnych okresach czasu, gdzie w każdym przypadku w związku z zatrudnieniem były pobierane z tytułu uzyskiwanego zatrudnienia składki i inne świadczenia na rzecz organu rentowego, przy czym w przypadku zatrudnienia na zasadzie pracowniczej nie są one zwracane ubezpieczonemu, w związku z niemożnością wypłacania świadczenia emerytalnego, oraz

3. czy w przypadku uzyskiwania świadczenia emerytalnego wypłacanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w postaci emerytury policyjnej, przy uznaniu za niezdolnego do służby w instytucji podległej temu ministerstwu i zatrudnieniu następnie na podstawie stosunku pracy, gdzie po osiągnięciu 65 lat przez mężczyznę odmówiono wypłacania przyznanej na podstawie pobranych składek emerytury i nie zwrócono tych składek i nadal się je pobiera, powinno się: - zwrócić uiszczone składki i zwaloryzowany kapitał początkowy, jak i - nie pobierać składek w przypadku kontynuowania zatrudnienia;

16 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, to jest czy w przypadku zawieszenia wypłaty świadczenia emerytalnego przyznanego na skutek pobierania w trakcie pobierania na zasadzie stosunku pracy składek emerytalnych i osiągnięciu przez mężczyznę wieku 65 lat - gdy ubezpieczony otrzymuje już emeryturę policyjną przyznaną na podstawie przepracowania określonej ilości lat i uznaniu za niezdolnego do służby i nieokreślenia warunku pobierania świadczenia powinno się: - zwrócić pobrane składki i zwaloryzowany kapitał początkowy, jak i - nie pobierać składek w przypadku trwania stosunku pracy.

17 W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak uzasadnionych podstaw; w obu przypadkach wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz pozwanego organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

19 Stosownie do art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 398⁴ § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 398⁹ § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

20 Wypada również przypomnieć, że w przypadku powoływania się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w uzasadnieniu wniosku (sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zgodnie ze stanowiskiem jednolicie wyrażanym w judykaturze, oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

21 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawana sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

22 Natomiast przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa rodzi po stronie skarżącego obowiązek określenia, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Ponadto konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04, czy też z dnia 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07). W przypadku powoływania się na rozbieżności w orzecznictwie konieczne jest także, choćby przykładowe, wskazanie orzeczeń, w których ten sam przepis prawa byłyby odmiennie wykładany. Należy również podkreślić, iż nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych (art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.) ani nie występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c.), jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).

23 Oceniając wniosek skarżącego przy uwzględnieniu wyżej opisanych kryteriów Sąd Najwyższy stwierdza przede wszystkim, że we wniosku o przyjęcie skarżący wskazuje na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, jak i potrzebę wykładni bez wskazania, które przepisy tej wykładni wymagają. Nie sposób sformułować w sposób prawidłowy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej bez odwołania się choćby do jednego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Każda z przesłanek skargi, to jest oczywista zasadność skargi, występowanie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą dotyczyć treści przepisów, które były (powinny być) zastosowane w sprawie. Konieczne wymaganie konstrukcyjne skargi jest spełnione tylko wówczas, gdy jej autor wskaże, jakiego przepisu (przepisów) prawa dotyczy to twierdzenie, a także przedstawi jurydyczną argumentację wykazującą możliwość różnorodnej oceny problemu zawartego w kwestiach określonych przez skarżącego jako istotne zagadnienia prawne, a także zaprezentuje wątpliwości (które muszą być poważne) uzasadniających potrzebę dokonania wykładni wymienionych tam przepisów.

24 Niezależnie od podniesionych braków konstrukcyjnych zawartych w skardze kasacyjnej i przyjmując z kontekstu wywodów skarżącego, że w istocie domaga się on wykładni art. 95 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, należy wyjaśnić, że przedstawiony problem wykładni art. 95 ustawy emerytalnej został już rozstrzygnięty w powołanej przez Sąd Apelacyjny i znanej w związku z tym skarżącemu uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21 (LEX nr 3274620), która usunęła występującą we wcześniejszym orzecznictwie rozbieżność. Wyrażono w niej pogląd prawny, zgodnie z którym ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i który pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez uprawnionego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z art. 7 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, Dz.U. z 2020 r., poz. 586 z późn. zm.; zwanej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy").

25 Sąd Najwyższy w motywach tej uchwały zgodził się między innymi ze stanowiskiem, że przyjęcie założenia, zgodnie z którym dyferencjacja uprawnień żołnierzy w zakresie prawa do wypłaty świadczeń emerytalnych w zbiegu jest związana wyłącznie z datą powołania ich do służby wojskowej (przed i po 1 stycznia 1999 r.) i stanowi jej konsekwencję, oznaczałoby ich nierówne traktowanie. Inaczej jednak ten problem musi być postrzegany, gdyby założyć, a założenie takie jest w pełni uprawnione, że nie chodzi w nim o samą datę powołania do służby jako determinantę różnych uprawnień w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych, lecz o to, że te dwie grupy żołnierzy były objęte w okresie odbywania służby wojskowej różnymi systemami emerytalnymi, co data powołania ich do służby jedynie ilustruje. Okoliczność ta, polegająca na wprowadzeniu od 1 stycznia 1999 r. systemu "zdefiniowanej składki" w miejsce systemu "zdefiniowanego świadczenia" i związane z tym istotne różnice w zakresie unormowania sposobu opłacania składek na powszechne ubezpieczenie społeczne przez żołnierzy powołanych do służby do 1 stycznia 1999 r., jak i po tym dniu, nie może pozostać bez znaczenia dla ustalania zakresu podmiotów, którym przysługuje równe traktowanie. Może ona bowiem zostać uznana za istotną cechę różniącą te podmioty. Taką cechą może być też zróżnicowanie ze względu na zachowaną w stosunku do jednej tylko grupy żołnierzy (przynajmniej potencjalną) możliwość zwiększenia emerytury wojskowej przez doliczenie do wysługi emerytalnej "stażu cywilnego". Wówczas sytuacja prawna tych żołnierzy mogłaby być oceniana co najwyżej jako jedynie podobna do żołnierzy powołanych do służby po dniu 1 stycznia 1999 r. Podobieństwo obu tych grup polegałoby natomiast wyłącznie na tym, że jedni i drudzy są żołnierzami zawodowymi, ale posiadającymi różne uprawnienia w zakresie sposobu obliczania emerytur.

26 Niezależnie jednak od tego, które z tych założeń zostałoby przyjęte, możliwa jest skuteczna obrona - jako dozwolonego - naruszenia zasady równości przy uwzględnieniu "testu" wynikającego z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Po pierwsze bowiem, celem oraz treścią wprowadzonego przez ustawodawcę zróżnicowania jest "wpasowanie" żołnierzy pozbawionych prawa do wzrostu emerytury wojskowej z tytułu doliczenia "stażu cywilnego" w nowy system ubezpieczeń społecznych bazujący na zdefiniowanej składce, która w dużym stopniu oznacza realizację zasady wzajemności składki i prawa do świadczenia oraz abstrahuje od solidarnościowego charakteru świadczeń zabezpieczeniowych. Po drugie, moment wprowadzenia omawianej dyferencjacji wskazuje na związanie jej z przyjętym w ustawie emerytalnej procesem stopniowego wygaszania dotychczasowych uprawnień emerytalnych na rzecz jednolitego, nowego powszechnego systemu. Proces ten jest zaś w pełni akceptowany zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa ubezpieczeń społecznych (por.m.in. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 22 czerwca 1999 r., K. 5/99, OTK ZU 1999 Nr 5, poz. 100, z 4 stycznia 2000 r., K. 18/99, OTK ZU 2000 Nr 1, poz. 1 oraz K. 1/00, OTK 2000 Nr 6, poz. 185 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 16 czerwca 2011 r., III UK 217/10, LEX nr 950438 i z 26 kwietnia 2016 r., I UK 151/15, LEX nr 2050671). Wprawdzie ów proces stopniowego wygaszania "starych" uprawnień emerytalnych w ustawie emerytalnej został oparty przede wszystkim na wieku (a konkretnie dacie urodzenia) świadczeniobiorców, jednakże łatwo założyć jego adekwatność także w odniesieniu do daty powołania do służby decydującej o zakresie regulacji zaopatrzeniowych, zwłaszcza że drugim z czynników powodujących eliminację dotychczasowego ("starego") sytemu emerytalnego jest określona w ustawie data graniczna przypadająca na dzień 31 grudnia 2008 r. (por. art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej).

27 Po trzecie, wspomniana dyferencjacja ma charakter proporcjonalny, gdyż bilansuje ją (omówiona wcześniej) regulacja art. 18i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.

28 Po czwarte, trudne do pogodzenia z zasadami sprawiedliwości społecznej byłoby postawienie jednych żołnierzy powołanych do służby przed 2 stycznia 1999 r. w sytuacji lepszej (a przez to nierównej) od takich samych żołnierzy, którym wzrost emerytury wojskowej z tytułu uwzględnienia samych okresów służby pozwalałby na uzyskanie tego świadczenia w wysokości tylko nieznacznie niższej niż 75% podstawy wymiaru (na przykład 74%).

29 Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni aprobuje kierunek wykładni art. 95 ust. 2 ustawy emerytalnej przyjęty w omówionej uchwale powiększonego składu Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2021 r. (III UZP 7/21). Nie dostrzega też we wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania żadnych argumentów, które uzasadniałyby jego zmianę. Sąd Najwyższy zauważa równocześnie, że Sądy meritii dokonały rozstrzygnięcia w sprawie opierając się właśnie na wykładni ww. przepisów prawa zgodnej z powołaną uchwałą.

30 Ostatecznie Sąd Najwyższy zauważa również, że ubezpieczony domaga się od pozwanego kwoty składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji 77.150,28zł albo kwoty zwaloryzowanego kapitału początkowego wynoszącego 210.516,12zł. Wymaga podkreślenia, że z ukształtowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego co do zakresu kontroli sądu w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych wynika jednoznacznie, że odwołanie od decyzji organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych pełni wprawdzie rolę pozwu i wszczyna postępowanie sądowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1998 r., II UK 105/98, OSNAPiUS 1999 Nr 16, poz. 529 oraz z dnia 26 września 2005 r., II UZ 52/05, OSNP 2006 nr 15-16, poz. 254), jednakże przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, spornych między stronami, a poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 601 oraz z dnia 25 maja 1999 r., II UKN 622/99, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 591). W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie (art. 4779 k.p.c., art. 47714 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 601; z dnia 20 stycznia 2010 r., II UZ 49/09, LEX nr 583831; z dnia 22 lutego 2012 r., II UK 275/11, LEX nr 1215286 czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09, LEX nr 604210), w granicach jej treści i zakresu odwołania. Dla przedmiotowej sprawy oznacza to, że zakres jej rozpoznania ogranicza się do treści decyzji organu rentowego z 27 czerwca 2024 r. ustalającej J.B. zaliczkę na poczet przysługującej emerytury od 9 czerwca 2024 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego i zawieszającej jej wypłatę.

31 Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono stosownie do art. 98 § 1 i § 1¹ k.p.c. w związku z art. 398²¹ k.p.c..