Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2006 r., I UK 129/06

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2006 r., I UK 129/06

Tekst

1 Sygn. akt I UK 129/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 27 października 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

5 SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

6 SSN Andrzej Wróbel

7 w sprawie z odwołania "W." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

8 o restrukturyzację należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne,

9 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 października 2006 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 listopada 2005 r.,

10 oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

11 Wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i 2

12 Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 2 marca 2004 r., którym to wyrokiem Sąd Okręgowy zmienił decyzję ZUS z dnia 26 marca 2002 r. w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego należności z tytułu nieopłaconych składek na podstawie wniosku odwołującej Spółki z dnia 15 listopada 2002 r.

13 Sąd drugiej instancji podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, które przedstawiają się następująco.

14 Decyzją z dnia 26 marca 2002 r. ZUS na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 13 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm., dalej: ustawa o restrukturyzacji) odmówił Spółce z o. o. „W.” w P. restrukturyzacji należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres od lutego 1999 r. do maja 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podniósł, że wniosek Spółki z dnia 15 listopada 2002 r. był niekompletny. Nie zawierał on bowiem informacji o ustanowionych obciążeniach na środkach trwałych firmy. W tej sytuacji ZUSZ zastosował art. 15 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji.

15 W odwołaniu od tej decyzji „W.” Spółka z o. o. domagała się jej uchylenia podnosząc, że złożyła wszystkie wymagane do wszczęcia procesu restrukturyzacji dokumenty. Brak zaś oświadczenia o istniejących obciążeniach wynika z tego, że środki trwałe firmy są wolne od jakichkolwiek obciążeń. Dodatkowo Spółka podkreśliła, że nigdy nie była wzywana przez organ rentowy do uzupełnienia wniosku.

16 W ocenie Sądów obydwu instancji „W.” Spółka z o. o. do wniosku o restrukturyzację dołączyła wszystkie wymagane załączniki, o których mowa w art. 10 ustawy restrukturyzacyjnej. Z faktu nie wykazania obciążeń środków trwałych, wynika że obciążeń takich nie ma. Jeżeli organ rentowy miałby jakieś wątpliwości w tym zakresie, to powinien zobowiązać spółkę do uzupełnienia wniosku i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na ogólnych zasadach postępowania administracyjnego (art. 7, art. 9 i art. 64 k.p.a.). O konieczności stosowania tych 3

17 przepisów decyduje bowiem treść art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej w związku z art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ rentowy mógłby pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy restrukturyzacyjnej dopiero wtedy, gdyby strona, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i wezwaniu jej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków wniosku, braków tych nie usunęła.

18 W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu rentowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania lub o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Skarga ma dwie podstawy określone w art. 3983

19 § 1 k.p.c. W ramach podstawy dotyczącej

20 naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący wskazał na naruszenie art. 13 ust. 2 pkt 3 oraz art. 13 ust. 5 ustawy restrukturyzacyjnej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów polegające na przyjęciu, że nie złożenie przez wnioskodawcę informacji o ustanowionych obciążeniach na środkach trwałych oznacza, że brak było takich obciążeń i nie stanowi podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ramach podstawy dotyczącej naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 9 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej przez dowolne przyjęcie przez Sądy obydwu instancji, że w sprawie mają zastosowanie zasady ogólne k. p. a. – art. 7 i art. 9 k. p. a. nakazujące w ramach postępowania wyjaśniającego, wezwanie wnioskodawcy do wyjaśnienia braku załącznika do wniosku.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) powinien zawierać m. in. - stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy - kopię ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wraz z informacją o ustanowionych na nich obciążeniach. Z zacytowanego brzmienia wskazanego przepisu w odniesieniu do informacji o którą w sprawie chodzi, jednoznacznie wynika, że ma to być informacja o ustanowionych obciążeniach 4

23 Potrzeba zatem przedstawienia takiej informacji zachodzi – jak to zasadnie wyjaśniono w zaskarżonym wyroku – dopiero wtedy gdy przedmiotowe „obciążenia” istnieją. Obowiązek dokumentowania o który chodzi nie jest obowiązkiem informacji w przedmiocie obciążeń ani co do obciążeń, ale – o ustanowionych obciążeniach. Ze względu na określone w ustawie o restrukturyzacji konsekwencje niezachowania warunków formalnych, że –zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy – wniosek wadliwie sporządzony niezawierający choćby niektórych wymaganych danych lub załączników pozostawia się bez rozpoznania, interpretowany przepis, określający zakres wymaganych „danych”, podlega wykładni ścisłej. Decydujące znaczenie dla ustalenia tego jakie dane, w tym wypadku informacje są wymagane musi mieć brzmienie przepisu i w związku z tym ustalenie jego treści normatywnej według metody wykładni tzw. gramatycznej lub literalnej.

24 Z przedstawionych przyczyn wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stanowisko zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

25 Uznając, że skarga kasacyjna nie ma zasadnych podstaw Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 39814

26 k.p.c.

27 /tp/