Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2001 r., I PZ 79/01

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2001 r., I PZ 79/01

Tekst

1 Postanowienie z dnia 25 października 2001 r.

2 I PZ 79/01

3 Nie jest oznaczeniem wartości przedmiotu zaskarżenia apelacji (art. 368 § 2 KPC) stwierdzenie, że wyrok oddalający powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy jest zaskarżony w całości, jeżeli w pozwie nie podano wartości przedmiotu sporu. Nie jest również takim oznaczeniem stwierdzenie, że wymagalne jest roszczenie o zapłatę wynagrodzenia, gdy nie jest ono przedmiotem sporu.

4 Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędzia SN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Andrzej Kijowski.

5 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2001 r. sprawy z powództwa Wojciecha J. przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Zagranicznego „E.” Sp. z o.o. w Ł. o ustalenie istnienia stosunku pracy, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 14 marca 2001 r. [...] o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

6 Powód Wojciech J. wniósł przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Zagranicznego „E.” Spółce z o.o. w Ł. pozew o ustalenie, że strony łączy od 1 stycznia 1994 r. stosunek pracy. W pozwie nie oznaczono wartości przedmiotu sporu. Wyrokiem z dnia 28 września 2000 r. [...], Sąd Rejonowy-Sąd Pracy dla Łodzi Śródmieścia oddalił powództwo. Wyrok ten, powód działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył apelacją, w której nie oznaczył wartości przedmiotu zaskarżenia. Na wezwanie o uzupełnienie tego braku pełnomocnik powoda złożył pismo z dnia 1 grudnia 2000 r., w którym wywiódł, że zaskarża w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, który dotyczy roszczenia niepieniężnego. Następnie powód wywiódł, że „aktualnie również trudno określić wartość przedmiotu zaskarżenia, chociaż w międzyczasie 2

7 zmienił się stan faktyczny, ponieważ w dniu 12.11. br. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników P.H.Z. „E.” zawiesiło wypłatę wynagrodzeń powodowi (...) W tej sytuacji od dnia dzisiejszego wymagalnym roszczeniem powoda jest jego wynagrodzenie za miesiąc listopad br. w kwocie 4.500,00 złotych brutto, które sukcesywnie co miesiąc będzie narastało, przy czym w związku ze zwłoką Spółki w wypłacie wynagrodzenia powodowi będą przysługiwały również odsetki ustawowe”. Po nadaniu biegu apelacji powoda, na rozprawie przed Sądem drugiej instancji w dniu 14 marca 2001 r., pełnomocnik powoda oświadczył, że wartość przedmiotu zaskarżenia sprecyzował w piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r., gdyż w tej chwili wymagalne jest roszczenie w kwocie 4.500,00 zł z tytułu „nie wypłaty” wynagrodzenia za miesiąc listopad.

8 Postanowieniem z dnia 14 marca 2001 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi odrzucił apelację powoda. Sąd drugiej instancji wywiódł w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 368 § 2 KPC w sprawach o prawa majątkowe należy w apelacji oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia, przy odpowiednim zastosowaniu art. 19-24 KPC. W sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy sposób oznaczenia wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) określa art. 231 KPC. Powód

9 nie wskazał w pozwie wartości przedmiotu sporu, a więc wyjaśnienie, że zaskarżył apelacją wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, nie oznacza uzupełnienia jej braku. Również wskazanie wartości przyszłych lub aktualnych roszczeń pieniężnych, które nie były objęte pozwem, nie oznacza określenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

10 Na postanowienie to powód wniósł zażalenie, w którym wywiódł w szczególności, że w piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.500,00 zł (miesięczne wynagrodzenie za pracę). Oznaczenie to jest błędne w świetle art. 231

11 KPC. Jednakże nie można błędnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia traktować równoznacznie z nieusunięciem braków formalnych apelacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

12 W sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554). Według art. 368 § 2 KPC powód powinien więc w 3

13 apelacji wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z adekwatnymi do przedmiotu sprawy przepisami art. 19 § 2 i art. 231

14 KPC. Wezwanie o uzupełnienie tego

15 braku było więc całkowicie prawidłowe i powinno być wykonane przez fachowego pełnomocnika powoda w sposób określony tymi przepisami, a więc przez wskazanie konkretnej kwoty pieniężnej odpowiadającej sumie wynagrodzenia powoda za pracę za okres jednego roku. W piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r. (a tylko ono może być analizowane w płaszczyźnie wykonania w terminie wezwania o uzupełnienie braków) powód tak rozumianego uzupełnienia nie dokonał. Słusznie bowiem Sąd drugiej instancji stwierdził, że nie jest wskazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia ani stwierdzenie, że wyrok jest zaskarżony w całości (zwłaszcza, że w pozwie nie podano wartości przedmiotu sporu), ani stwierdzenie, że wymagalne jest roszczenie powoda o zapłatę wynagrodzenia w kwocie 4.500 zł (takie roszczenie nie było przedmiotem sporu), ani tym bardziej stwierdzenie, że powód dochodzi roszczenia niepieniężnego i „aktualnie również trudno określić wartość przedmiotu zaskarżenia”. Nie jest więc tak, jak powód twierdzi w zażaleniu, że wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia, choć nieprawidłowo. Pismo z dnia 1 grudnia 2000 r. w ogóle nie zawierało bowiem w znaczeniu prawnym (zgodnie z art. 19 § 2 i 231

16 KPC) określenia wartości przedmiotu

17 zaskarżenia.

18 Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 w związku z art. 39318

19 § 3 i art. 397 § 2 KPC.

20 ========================================